Πεπονιά θερμοκηπίου - Ιστορικό εκδόσεων

X skiadas στις 14:38, 1 Δεκεμβρίου 2015

2015-12-01T14:38:25Z

X skiadas στις 14:36, 1 Δεκεμβρίου 2015

2015-12-01T14:36:48Z

X skiadas στις 14:27, 1 Δεκεμβρίου 2015

2015-12-01T14:27:58Z

X skiadas στις 09:59, 1 Δεκεμβρίου 2015

2015-12-01T09:59:16Z

P chasapis στις 08:55, 1 Δεκεμβρίου 2015

2015-12-01T08:55:28Z

P chasapis: /* Σχετικές σελίδες */

2015-12-01T08:52:20Z

‎Σχετικές σελίδες

X skiadas στις 08:10, 1 Δεκεμβρίου 2015

2015-12-01T08:10:17Z

X skiadas στις 07:36, 1 Δεκεμβρίου 2015

2015-12-01T07:36:33Z

X skiadas στις 15:35, 30 Νοεμβρίου 2015

2015-11-30T15:35:13Z

X skiadas στις 15:33, 30 Νοεμβρίου 2015

2015-11-30T15:33:58Z

@@ Γραμμή 1: / Γραμμή 1: @@
 {{{top_heading|==}}}Γενικά στοιχεία{{{top_heading|==}}}
-Ο γεωγραφικός χώρος καταγωγής της [[Πεπονιά|πεπονιάς]] δεν είναι επακριβώς γνωστός, γιατί δεν βρέθηκε ποτέ υπό την άγριά της μορφή, αλλά πιστεύεται ότι είναι ενδογενής της τροπικής Αφρικής και των Ινδιών. Δεν φαίνεται να ήταν γνωστή στους αρχαίους Έλληνες και Αιγυπτίους, γιατί δεν γίνεται αναφορά από τους αρχαίους συγγραφείς. Η πεπονιά, φαίνεται, ήταν φυτό που ο άνθρωπος καλλιέργησε αργότερα. Παρόλη τη σύγχυση που επικρατεί όσον αφορά στο που αναφέρεται η ονομασία "πεπόνι", φαίνεται ότι ήταν γνωστό στη Ν. Ευρώπη από την πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, επίσης στις Ανατολικές περιοχές των Ινδιών και στην Κίνα. Μετά την [[Καλλιέργεια πεπονιάς θερμοκηπίου|καλλιέργειά]] της, διαδόθηκε πολύ γρήγορα με αρκετές ποικιλίες, ιδιαίτερα στην Ινδία αλλά και στην Ευρώπη και Αμερική. Αναφέρεται ότι ο Κολόμβος τη βρήκε στο νησί Ισαβέλλα το 1494, ότι εκαλλιεργείτο στην Κεντρική Αμερική το 1516, στη Βιρτζίνια το 1609, στην Πολιτεία της Ν. Υόρκης το 1629 κ.ο.κ. Το 66,5% παράγεται στην Ασία, ενώ στην Ευρώπη το 13,3% και στη Β.& Κ. Αμερική το 11,2% της παγκόσμιας παραγωγής. Κυριότερες χώρες παραγωγής σε διεθνές επίπεδο είναι η Κίνα, η Τουρκία, το Ιράν και οι Η.Π.Α., ενώ σε επίπεδο Ε.Ε., η Ισπανία, η Ιταλία και η Γαλλία. Τις μεγαλύτερες εισαγωγές πραγματοποίησαν το 1996 το Ηνωμένο Βασίλειο, η Ρωσική Ομοσπονδία, η Ολλανδία, η Γαλλία και η Γερμανία, ενώ τις μεγαλύτερες εξαγωγές πραγματοποίησε η Ισπανία (=350.000 τον.). Η πορεία έκτασης και παραγωγής πεπονιού στην Ελλάδα τόσο στο ύπαιθρο όσο και στα [[Αγροτικά θερμοκήπια|θερμοκήπια]](υψηλά και χαμηλά σκέπαστρα) για τη χρονική περίοδο 1980-1997. Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι από το 1980 μέχρι το 1997 η έκταση καλλιέργειας εκτός εποχής (υπό προστασία) έχει υπερτριπλασιαστεί και η παραγωγή έχει υπερτετραπλασιαστεί. Στην Κρήτη καλλιεργούνται οι μεγαλύτερες εκτάσεις στα υψηλά θερμοκήπια (κυρίως ως δεύτερη καλλιέργεια μετά το [[Αγγουριά|αγγούρι]] ) και στη Θεσσαλία οι μεγαλύτερες εκτάσεις σε χαμηλά τούνελ. Οι μέσες μηνιαίες τιμές χονδρικής πώλησης του πεπονιού στην Κεντρική Λαχαναγορά Αθηνών για τέσσερα χρόνια (1995-98). Είναι φανερό ότι οι πιο υψηλές τιμές εξασφαλίζονται τους μήνες Μάρτιο και Απρίλιο, ενώ τους μήνες Μάιο και Νοέμβριο είναι επίσης σχετικά πιο υψηλές σε σύγκριση με τους μήνες του καλοκαιριού. <ref name="Πεπονιά θερμοκηπίου"/>
+Ο γεωγραφικός χώρος καταγωγής της [[Πεπονιά|πεπονιάς]] δεν είναι επακριβώς γνωστός, γιατί δεν βρέθηκε ποτέ υπό την άγριά της μορφή, αλλά πιστεύεται ότι είναι ενδογενής της τροπικής Αφρικής και των Ινδιών. Δεν φαίνεται να ήταν γνωστή στους αρχαίους Έλληνες και Αιγυπτίους, γιατί δεν γίνεται αναφορά από τους αρχαίους συγγραφείς. Η πεπονιά, φαίνεται, ήταν φυτό που ο άνθρωπος καλλιέργησε αργότερα. Παρόλη τη σύγχυση που επικρατεί όσον αφορά στο που αναφέρεται η ονομασία "πεπόνι", φαίνεται ότι ήταν γνωστό στη Ν. Ευρώπη από την πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, επίσης στις Ανατολικές περιοχές των Ινδιών και στην Κίνα. Μετά την [[Καλλιέργεια πεπονιάς θερμοκηπίου|καλλιέργειά]] της, διαδόθηκε πολύ γρήγορα με αρκετές ποικιλίες, ιδιαίτερα στην Ινδία αλλά και στην Ευρώπη και Αμερική. Αναφέρεται ότι ο Κολόμβος τη βρήκε στο νησί Ισαβέλλα το 1494, ότι εκαλλιεργείτο στην Κεντρική Αμερική το 1516, στη Βιρτζίνια το 1609, στην Πολιτεία της Ν. Υόρκης το 1629 κ.ο.κ. Το 66,5% παράγεται στην Ασία, ενώ στην Ευρώπη το 13,3% και στη Β.& Κ. Αμερική το 11,2% της παγκόσμιας παραγωγής. Κυριότερες χώρες παραγωγής σε διεθνές επίπεδο είναι η Κίνα, η Τουρκία, το Ιράν και οι Η.Π.Α., ενώ σε επίπεδο Ε.Ε., η Ισπανία, η Ιταλία και η Γαλλία. Τις μεγαλύτερες εισαγωγές πραγματοποίησαν το 1996 το Ηνωμένο Βασίλειο, η Ρωσική Ομοσπονδία, η Ολλανδία, η Γαλλία και η Γερμανία, ενώ τις μεγαλύτερες εξαγωγές πραγματοποίησε η Ισπανία (=350.000 τον.). Η πορεία έκτασης και παραγωγής πεπονιού στην Ελλάδα τόσο στο ύπαιθρο όσο και στα [[Αγροτικά θερμοκήπια|θερμοκήπια]] (υψηλά και χαμηλά σκέπαστρα) για τη χρονική περίοδο 1980-1997. Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι από το 1980 μέχρι το 1997 η έκταση καλλιέργειας εκτός εποχής (υπό προστασία) έχει υπερτριπλασιαστεί και η παραγωγή έχει υπερτετραπλασιαστεί. Στην Κρήτη καλλιεργούνται οι μεγαλύτερες εκτάσεις στα υψηλά θερμοκήπια (κυρίως ως δεύτερη καλλιέργεια μετά το [[Αγγουριά|αγγούρι]] ) και στη Θεσσαλία οι μεγαλύτερες εκτάσεις σε χαμηλά τούνελ. Οι μέσες μηνιαίες τιμές χονδρικής πώλησης του πεπονιού στην Κεντρική Λαχαναγορά Αθηνών για τέσσερα χρόνια (1995-98). Είναι φανερό ότι οι πιο υψηλές τιμές εξασφαλίζονται τους μήνες Μάρτιο και Απρίλιο, ενώ τους μήνες Μάιο και Νοέμβριο είναι επίσης σχετικά πιο υψηλές σε σύγκριση με τους μήνες του καλοκαιριού. <ref name="Πεπονιά θερμοκηπίου"/>
 {{{top_heading|==}}}Βοτανικά χαρακτηριστικά{{{top_heading|==}}}
 Υπάρχουν πολλές διαφορετικές μορφές του Cucumis melo. Αυτές κατατάσσονται σε βοτανικές [[Ποικιλίες πεπονιάς θερμοκηπίου|ποικιλίες]] και οι καλλιεργούμενες σήμερα ποικιλίες και υβρίδια ανήκουν κυρίως στις βοτανικές ποικιλίες var. reticulatus και var. inodorus. Οι ποικιλίες έχουν 2n=2x=24 αριθμό χρωμοσωμάτων, με κανονική μείωση και με μέση βλαστικότητα γύρης 90%. Ανήκει στο ίδιο γένος με το αγγούρι, με το οποίο δεν διασταυρώνεται. <ref name="Πεπονιά θερμοκηπίου"/>

@@ Γραμμή 80: / Γραμμή 80: @@
 Βακτηριακή μάρανση, Erwinia traheiphila
-Τα πρώτα συμπτώματα της προσβολής εμφανίζονται σε μερικά φύλλα που παρουσιάζουν μάρανση, αργότερα ακολουθεί γενική μάρανση του φυτού και θάνατος. Το βακτήριο αναπτύσσεται και καταλαμβάνει τα αγγεία των ριζών, βλαστών και φύλλων. Σε τομή προσβεβλημένου φυτού εξέρχεται μια άσπρη βακτηριακή μάζα από τα αγγεία του φυτού. Το βακτήριο μεταδίδεται από τα έντομα Diabrotica undecimpunctata και Αcalymma vittata, στο σώμα των οποίων και διαχειμάζει. Επίσης μεταφέρεται από προσβεβλημένο φυτό σε υγιές φυτό. Έλεγχος του βακτηρίου γίνεται με τη συστηματική καταπολέμηση των εντόμων, ακόμη και με προληπτικούς ψεκασμούς, μόλις τα φυτά εμφανιστούν πάνω από το έδαφος. Επίσης, συνιστάται η αφαίρεση, απομάκρυνση και καταστροφή των προσβεβλημένων φυτών μόλις εμφανιστεί η ασθένεια.
+Τα πρώτα συμπτώματα της προσβολής εμφανίζονται σε μερικά [[Βοτανικά χαρακτηριστικά πεπονιάς θερμοκηπίου|φύλλα]] που παρουσιάζουν μάρανση, αργότερα ακολουθεί γενική μάρανση του φυτού και θάνατος. Το βακτήριο αναπτύσσεται και καταλαμβάνει τα αγγεία των ριζών, βλαστών και φύλλων. Σε τομή προσβεβλημένου φυτού εξέρχεται μια άσπρη βακτηριακή μάζα από τα αγγεία του φυτού. Το βακτήριο μεταδίδεται από τα έντομα Diabrotica undecimpunctata και Αcalymma vittata, στο σώμα των οποίων και διαχειμάζει. Επίσης μεταφέρεται από προσβεβλημένο φυτό σε υγιές φυτό. Έλεγχος του βακτηρίου γίνεται με τη συστηματική καταπολέμηση των εντόμων, ακόμη και με προληπτικούς ψεκασμούς, μόλις τα φυτά εμφανιστούν πάνω από το έδαφος. Επίσης, συνιστάται η αφαίρεση, απομάκρυνση και καταστροφή των προσβεβλημένων φυτών μόλις εμφανιστεί η ασθένεια.
 Προσβολές από Ιούς

←Παλαιότερη αναθεώρηση		Αναθεώρηση της 14:27, 1 Δεκεμβρίου 2015
Γραμμή 133:		Γραμμή 133:

	Νηματώδεις, Meloidogyne spp.		Νηματώδεις, Meloidogyne spp.
−	Προσβάλλουν το υπόγειο μέρος του φυτού και προκαλούν εξογκώματα πάνω στις ρίζες, με συνέπεια τη δυσκολία στην απορρόφηση νερού και θρεπτικών στοιχείων από το έδαφος. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα, το σταμάτημα της ανάπτυξης των φυτών και τη διακοπή της ανάπτυξης και ωρίμανσης των καρπών. Μεγαλύτερες ζημιές από νηματώδεις παρατηρούνται στα αμμώδη εδάφη. Αποτελεσματική αντιμετώπιση των νηματωδών, και με χαμηλό κόστος, γίνεται με την εφαρμογή ενός προγράμματος 3ετούς αμειψισποράς με ανθεκτικά φυτά, όπως [[Σιτάρι φυτό\|σιτάρι]], [[Αραβόσιτος φυτό\|αραβόσιτος]], [[Βρώμη φυτό\|βρώμη]], [[Σόργο φυτό\|σόργο]], κ.λπ. Με την [[Αμειψισπορά\|αμειψισπορά]] αναμένεται οι πληθυσμοί των νηματωδών να μειωθούν σημαντικά. Όταν δεν μπορεί να εφαρμοστεί αμειψισπορά, μπορεί να γίνει καταπολέμηση με χημικά μέσα ή απολύμανση με ατμό στο θερμοκήπιο, με τη διαφορά ότι, στις περιπτώσεις αυτές, η μέθοδος έχει υψηλότερο κόστος. Η μέθοδος της [[Ηλιοαπολύμανση\|ηλιοαπολύμανσης]] πρέπει επίσης να εξετάζεται και να εφαρμόζεται, όπου είναι δυνατόν. <ref name="Πεπονιά θερμοκηπίου"/>	+	Προσβάλλουν το υπόγειο μέρος του φυτού και προκαλούν εξογκώματα πάνω στις ρίζες, με συνέπεια τη δυσκολία στην απορρόφηση νερού και θρεπτικών στοιχείων από το έδαφος. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα, το σταμάτημα της ανάπτυξης των φυτών και τη διακοπή της ανάπτυξης και ωρίμανσης των καρπών. Μεγαλύτερες ζημιές από νηματώδεις παρατηρούνται στα αμμώδη εδάφη. Αποτελεσματική αντιμετώπιση των νηματωδών, και με χαμηλό κόστος, γίνεται με την εφαρμογή ενός προγράμματος 3ετούς αμειψισποράς με ανθεκτικά φυτά, όπως [[Σιτάρι φυτό\|σιτάρι]], [[Αραβόσιτος φυτό\|αραβόσιτος]], [[Βρώμη φυτό\|βρώμη]], [[Σόργο φυτό\|σόργο]], κ.λπ. Με την [[Αμειψισπορά\|αμειψισπορά]] αναμένεται οι πληθυσμοί των νηματωδών να μειωθούν σημαντικά. Όταν δεν μπορεί να εφαρμοστεί αμειψισπορά, μπορεί να γίνει καταπολέμηση με χημικά μέσα ή απολύμανση με ατμό στο [[Αγροτικά θερμοκήπια\|θερμοκήπιο]], με τη διαφορά ότι, στις περιπτώσεις αυτές, η μέθοδος έχει υψηλότερο κόστος. Η μέθοδος της [[Ηλιοαπολύμανση\|ηλιοαπολύμανσης]] πρέπει επίσης να εξετάζεται και να εφαρμόζεται, όπου είναι δυνατόν. <ref name="Πεπονιά θερμοκηπίου"/>

@@ Γραμμή 94: / Γραμμή 94: @@
 Φυσιολογικές ανωμαλίες
 Σχίσιμο καρπού
-Αρκετά σύνηθες φαινόμενο, όταν εφαρμόζονται ακανόνιστα ποτίσματα και όταν δίνεται πλούσιο πότισμα κατά την ωρίμανση, μετά από περιόδους διακοπής ή περιορισμού του νερού [[Άρδευση πεπονιάς θερμοκηπίου|άρδευσης]]. Επίσης, απότομες μεταβολές της θερμοκρασίας, όπως και υψηλή υγρασία στο [[Αγροτικά θερμοκήπια|θερμοκήπιο]], συμβάλλουν στο σχίσιμο των καρπών. Δεν εμφανίζουν όλες οι ποικιλίες την ίδια ευπάθεια στο σχίσιμο. Για την αποφυγή ή περιορισμό του σχισίματος θα πρέπει να προσεχθεί το πότισμα, ιδιαίτερα όταν οι καρποί βρίσκονται στο στάδιο της ωρίμανσης (λίγο νερό) και αερισμός του θερμοκηπίου για μείωση της υγρασίας και θερμοκρασίας.
+Αρκετά σύνηθες φαινόμενο, όταν εφαρμόζονται ακανόνιστα ποτίσματα και όταν δίνεται πλούσιο πότισμα κατά την ωρίμανση, μετά από περιόδους διακοπής ή περιορισμού του νερού [[Άρδευση πεπονιάς θερμοκηπίου|άρδευσης]]. Επίσης, απότομες μεταβολές της [[Κλιματικές συνθήκες πεπονιάς θερμοκηπίου|θερμοκρασίας]], όπως και υψηλή υγρασία στο [[Αγροτικά θερμοκήπια|θερμοκήπιο]], συμβάλλουν στο σχίσιμο των καρπών. Δεν εμφανίζουν όλες οι ποικιλίες την ίδια ευπάθεια στο σχίσιμο. Για την αποφυγή ή περιορισμό του σχισίματος θα πρέπει να προσεχθεί το πότισμα, ιδιαίτερα όταν οι καρποί βρίσκονται στο στάδιο της ωρίμανσης (λίγο νερό) και αερισμός του θερμοκηπίου για μείωση της υγρασίας και θερμοκρασίας.
 Ηλιόκαυμα

@@ Γραμμή 166: / Γραμμή 166: @@
 [[Category:Φυτό_Μ]]
 [[Category:Κολοκυνθοειδές λαχανικό]]
-[[παράγει::Πεπόνι θερμοκηπίου προϊόν| ]]
+[[παράγει::Πεπόνι| ]]
 [[πόσο αφορά σε γεωργό::30| ]]
 [[πόσο αφορά σε γεωπόνο::30| ]]
 [[κατάσταση δημοσίευσης::10| ]]

@@ Γραμμή 139: / Γραμμή 139: @@
 * [[Καλλιέργεια πεπονιάς θερμοκηπίου]]
 * [[Γενικά στοιχεία πεπονιάς θερμοκηπίου]]
@@ Γραμμή 159: / Γραμμή 157: @@
 * [[Εχθροί πεπονιάς θερμοκηπίου]]
 ==Βιβλιογραφία==

@@ Γραμμή 6: / Γραμμή 6: @@
 Η [[Κλιματικές συνθήκες πεπονιάς θερμοκηπίου|πεπονιά]] είναι φυτό θερμής εποχής και [[Καλλιέργεια πεπονιάς θερμοκηπίου|καλλιεργείται]] στις τροπικές μέχρι και τις εύκρατες περιοχές της γής. Κατά τη διάρκεια της καλλιέργειάς της απαιτούνται σχετικά υψηλές θερμοκρασίες, οι μέσες μηνιαίες να κυμαίνονται μεταξύ 18-24<sup>0</sup>C. Εάν οι θερμοκρασίες είναι χαμηλότερες, θα πρέπει να δοθεί προστασία στα φυτά όλη την περίοδο που διαρκούν οι χαμηλές θερμοκρασίες με καλλιέργεια σε χαμηλά τούνελς, μεγαλύτερα τούνελς ή υψηλά θερμοκήπια. Ο παγετός καταστρέφει τα φυτά. Η υγρασία της ατμόσφαιρας πρέπει να είναι χαμηλή, ιδιαίτερα κατά την περίοδο της ωρίμανσης του καρπού. Σε περιοχές με υψηλή ατμοσφαιρική υγρασία ή στις υγρές τροπικές περιοχές η πεπονιά δεν αποδίδει ικανοποιητικά, γιατί προσβάλλεται από σοβαρές [[Ασθένειες πεπονιάς θερμοκηπίου|ασθένειες]], ασθένειες του φυλλώματος και η ποιότητα του καρπού είναι υποβαθμισμένη, ο καρπός σχίζεται και προσβάλλεται από σήψεις. Η ποιότητα του καρπού υποβαθμίζεται επίσης, όταν κατά την περίοδο της ωρίμανσης επικρατούν συννεφιές και βροχές. Η υψηλή ένταση φωτισμού υποβοηθά την ανάπτυξη και παραγωγή καρπών καλής ποιότητας της πεπονιάς. Το ιδανικό κλίμα για την καλλιέργεια της πεπονιάς είναι εκείνο που χαρακτηρίζεται από υψηλή σχετικά θερμοκρασία, χαμηλή ατμοσφαιρική υγρασία (ξηρές και ημίξερες περιοχές με [[Άρδευση πεπονιάς θερμοκηπίου|άρδευση]] ) και άπλετο φωτισμό. Η περίοδος των ευνοϊκών συνθηκών θα πρέπει να διαρκεί περίπου 80-110 ημέρες, όσο διαρκεί η περίοδος από τη φύτευση μέχρι τη [[Συγκομιδή καρπού πεπονιάς θερμοκηπίου|συγκομιδή]]. Με αυτές τις προϋποθέσεις, οι αποδόσεις είναι υψηλές, οι καρποί αποκτούν περισσότερο άρωμα και υψηλή περιεκτικότητα σε σάκχαρα και τα φυτά έχουν λιγότερα προβλήματα ασθενειών του [[Βοτανικά χαρακτηριστικά πεπονιάς θερμοκηπίου|φυλλώματος]]. <ref name="Πεπονιά θερμοκηπίου"/>
 {{{top_heading|==}}}Εδαφικές συνθήκες{{{top_heading|==}}}
-Η [[Πεπονιά|πεπονιά]] μπορεί να καλλιεργηθεί σε ποικιλία εδαφών, από τα ελαφρά αμμώδη μέχρι τα πηλώδη εδάφη. Για πρώιμη παραγωγή πρέπει να προτιμώνται τα ελαφρά αμμώδη εδάφη, γιατί θερμαίνονται πιο εύκολα, στραγγίζουν και αερίζονται καλά και υποβοηθούν στην πρωίμιση της παραγωγής. Επειδή τα [[Τύποι εδαφών|αμμώδη εδάφη]] δεν συγκρατούν ικανοποιητικά το νερό και έχουν χαμηλή περιεκτικότητα σε θρεπτικά στοιχεία πρέπει να ποτίζονται και να λιπαίνονται συχνά, διαφορετικά οι καρποί παραμένουν μικροί και η ποιότητα τους είναι μέτρια. Η πεπονιά αποδίδει καλύτερα στα αμμοπηλώδη εδάφη, που είναι πλούσια σε [[Ρόλος θρεπτικών στοιχείων στα φυτά|θρεπτικά στοιχεία]], έχουν οργανική ουσία, έχουν την ικανότητα να συγκρατούν νερό και στραγγίζουν καλά. Η περιεκτικότητα του εδάφους σε θρεπτικά στοιχεία και ο τεχνητός εμπλουτισμός του, αποτελούν σημαντικό παράγοντα επιτυχίας στην καλλιέργεια της πεπεονιάς, γιατί είναι πολύ ευαίσθητα στις ελλείψεις, τόσο των κύριων στοιχείων όσο και των ιχνοστοιχείων. Βαρύτερα εδάφη (πηλοαμμώδη) οψιμίζουν την παραγωγή. Τα πολύ βαριά εδάφη όπως και τα οργανικά, καλόν είναι να αποφεύγονται. Εδάφη ελαφρά όξινα ή ουδέτερα ή πολύ ελαφρά αλκαλικά θεωρούνται ικανοποιητικά (pH=6,0-7,5). Τα αρκετά όξινα, όπως και τα πολύ αλκαλικά εδάφη, προκαλούν προβλήματα στην ανάπτυξη του φυτού (είναι δηλαδή περιορισμένη) και τα φύλλα κιτρινίζουν. Το [[PH θρεπτικού διαλύματος|pH]] του εδάφους μπορεί να διορθωθεί σε κάποιο βαθμό με προσθήκη υλικών που το επηρεάζουν. Το φυτό της πεπονιάς έχει μέτρια αντοχή στα άλατα, βρίσκεται μεταξύ της [[Αγγουριά|αγγουριάς]] και [[Ντομάτα φυτό|τομάτας]] όσον αφορά το βαθμό ανθεκτικότητας. Σύμφωνα με στοιχεία της FAO με ολική αλατότητα ECe 3 mmhos/cm η παραγωγή μειώνεται κατά 10%, ενώ με 4 και 6 mmhos/cm η παραγωγή μειώνεται κατά 25% και 50% αντίστοιχα. Μια καλλιέργεια πεπονιάς δεν πρέπει να ακολουθεί καλλιέργεια πεπονιάς, για λόγους ευαισθησίας σε παθογόνα εδάφους, όπως φουζαρίωση και βερτισιλλίωση. Πολλές φορές η εφαρμογή πολυετούς [[Αμειψισπορά|αμειψισποράς]] (10ετής) δεν είναι δυνατή και πρέπει να επιλέγονται άλλες λύσεις, όπως αποτελεσματική απολύμανση του εδάφους, χρήση ανθεκτικών ποικιλιών, εμβολιασμός σε ανθεκτικά υποκείμενα κ.λπ. <ref name="Πεπονιά θερμοκηπίου"/>
+Η [[Πεπονιά|πεπονιά]] μπορεί να καλλιεργηθεί σε ποικιλία εδαφών, από τα ελαφρά αμμώδη μέχρι τα πηλώδη εδάφη. Για πρώιμη παραγωγή πρέπει να προτιμώνται τα ελαφρά αμμώδη εδάφη, γιατί θερμαίνονται πιο εύκολα, στραγγίζουν και αερίζονται καλά και υποβοηθούν στην πρωίμιση της παραγωγής. Επειδή τα [[Τύποι εδαφών|αμμώδη εδάφη]] δεν συγκρατούν ικανοποιητικά το νερό και έχουν χαμηλή περιεκτικότητα σε θρεπτικά στοιχεία πρέπει να ποτίζονται και να λιπαίνονται συχνά, διαφορετικά οι καρποί παραμένουν μικροί και η ποιότητα τους είναι μέτρια. Η πεπονιά αποδίδει καλύτερα στα αμμοπηλώδη εδάφη, που είναι πλούσια σε [[Ρόλος θρεπτικών στοιχείων στα φυτά|θρεπτικά στοιχεία]], έχουν οργανική ουσία, έχουν την ικανότητα να συγκρατούν νερό και στραγγίζουν καλά. Η περιεκτικότητα του εδάφους σε θρεπτικά στοιχεία και ο τεχνητός εμπλουτισμός του, αποτελούν σημαντικό παράγοντα επιτυχίας στην καλλιέργεια της πεπεονιάς, γιατί είναι πολύ ευαίσθητα στις ελλείψεις, τόσο των κύριων στοιχείων όσο και των ιχνοστοιχείων. Βαρύτερα εδάφη (πηλοαμμώδη) οψιμίζουν την παραγωγή. Τα πολύ βαριά εδάφη όπως και τα οργανικά, καλόν είναι να αποφεύγονται. Εδάφη ελαφρά όξινα ή ουδέτερα ή πολύ ελαφρά αλκαλικά θεωρούνται ικανοποιητικά (pH=6,0-7,5). Τα αρκετά όξινα, όπως και τα πολύ αλκαλικά εδάφη, προκαλούν προβλήματα στην ανάπτυξη του φυτού (είναι δηλαδή περιορισμένη) και τα φύλλα κιτρινίζουν. Το [[PH θρεπτικού διαλύματος|pH]] του εδάφους μπορεί να διορθωθεί σε κάποιο βαθμό με προσθήκη υλικών που το επηρεάζουν. Το φυτό της πεπονιάς έχει μέτρια αντοχή στα άλατα, βρίσκεται μεταξύ της [[Αγγουριά|αγγουριάς]] και [[Ντομάτα φυτό|τομάτας]] όσον αφορά το βαθμό ανθεκτικότητας. Σύμφωνα με στοιχεία της FAO με ολική αλατότητα ECe 3 mmhos/cm η παραγωγή μειώνεται κατά 10%, ενώ με 4 και 6 mmhos/cm η παραγωγή μειώνεται κατά 25% και 50% αντίστοιχα. Μια καλλιέργεια πεπονιάς δεν πρέπει να ακολουθεί [[Καλλιέργεια πεπονιάς θερμοκηπίου|καλλιέργεια]] πεπονιάς, για λόγους ευαισθησίας σε παθογόνα εδάφους, όπως φουζαρίωση και βερτισιλλίωση. Πολλές φορές η εφαρμογή πολυετούς [[Αμειψισπορά|αμειψισποράς]] (10ετής) δεν είναι δυνατή και πρέπει να επιλέγονται άλλες λύσεις, όπως αποτελεσματική απολύμανση του εδάφους, χρήση ανθεκτικών ποικιλιών, εμβολιασμός σε ανθεκτικά υποκείμενα κ.λπ. <ref name="Πεπονιά θερμοκηπίου"/>
 {{{top_heading|==}}}Σπορά και στρωμάτωση{{{top_heading|==}}}
 Είναι δυνατόν να ακολουθηθούν δυο τελείως διαφορετικές μέθοδοι σποράς στην [[Γενικά στοιχεία πεπονιάς θερμοκηπίου|πεπονιά]]. Η απευθείας σπορά στο έδαφος του [[Αγροτικά θερμοκήπια|θερμοκηπίου]] και η σπορά σε ατομικά γλαστράκια σε σπορείο, και στη συνέχεια η [[Μεταφύτευση πεπονιάς θερμοκηπίου|μεταφύτευση]] των νεαρών φυτών στο έδαφος του θερμοκηπίου. Η απευθείας σπορά εφαρμόζεται σε πολύ περιορισμένη κλίμακα, στις περιπτώσεις που η σπορά γίνεται σε εποχή που η θερμοκρασία εδάφους και αέρα είναι ευνοϊκές για τη βλάστηση και ανάπτυξη του φυτού (αργά την άνοιξη -καλοκαίρι, νωρίς το φθινόπωρο) και το θερμοκήπιο είναι ελεύθερο και καλά προετοιμασμένο. Στις πλείστες όμως των περιπτώσεων η πρακτική που εφαρμόζεται είναι η προετοιμασία των φυτών σε σπορείο και η μεταφύτευση. Στη συνέχεια γίνεται αναφορά στις διαδικασίες που προβλέπει η μέθοδος αυτή. Η πεπονιά είναι από τα λαχανικά που παρουσιάζουν δυσκολίες στη μεταφύτευση. Τα νεαρά φυτά αργούν πολύ να συνέλθουν μετά από τραυματισμό του ριζικού τους συστήματος και συνήθως δεν επιβιώνουν εάν μεταφυτευτούν γυμνόρριζα, γιατί οι ρίζες δεν αναπληρώνονται εύκολα μετά τη ριζοκοπή της μεταφύτευσης, ενώ το υπέργειο τμήμα του νεαρού φυτού αναπτύσσεται δυσανάλογα σε σύγκριση με το υπόγειο, με αποτέλεσμα τη διαταραχή της ισορροπίας μεταξύ ρίζας-βλαστού. Για το λόγο αυτό, η προετοιμασία των νεαρών φυτών της πεπονιάς πρέπει να γίνει με τρόπο ώστε να μην διαταραχτεί το ριζικό σύστημα κατά τη μεταφύτευση. Συνήθως ακολουθούνται δυο διαδικασίες: Η πιο απλή είναι η σπορά απευθείας σε ατομικό γλαστράκι και η άλλη είναι η προσωρινή στρωμάτωση σε κιβώτιο σποράς με τύρφη ή τύρφη+άμμο μέχρι την ανάπτυξη ριζιδίου μήκους 5-10 χλστ., και η μεταφύτευση στη συνέχεια του προβλαστημένου σπόρου σε ατομικά γλαστράκια ή κύβους εδάφους κ.λπ. Η δεύτερη μέθοδος πλεονεκτεί της πρώτης στο ότι μεταφυτεύονται προβλαστημένοι σπόροι, που είναι σίγουρο ότι θα δώσουν φυτά και έτσι αποφεύγονται κενά στα γλαστράκια, και επίσης σημαντικός λόγος είναι ότι το κιβώτιο σποράς μπορεί να τοποθετηθεί για προβλάστηση σε χώρο με ιδανικές συνθήκες θερμοκρασίας για βλάστηση του σπόρου της πεπονιάς, με αποτέλεσμα τη συντόμευση του χρόνου βλάστησης και την εξοικονόμηση ενέργειας, όταν η εποχή βέβαια σποράς δεν είναι δεν είναι ευνοϊκή. Στην απευθείας σπορά στο γλαστράκι μπορεί να τοποθετηθούν περισσότεροι από ένας σπόροι, ιδίως όταν πρόκειται για κοινή [[Ποικιλίες πεπονιάς θερμοκηπίου|ποικιλία]], που το κόστος του σπόρου είναι χαμηλό. Τα γλαστράκια που χρησιμοποιούνται έχουν συνήθως διάμετρο 8-10 εκ. και είναι κατασκευασμένα από πλαστικό, τύρφη, χαρτί και άλλα υλικά. Το μέγεθος της γλάστρας, βέβαια, εξαρτάται πολύ και από το χρονικό διάστημα που θα μείνουν τα φυτά στο σπορείο. Για παράδειγμα, όταν η μεταφύτευση πρόκειται να γίνει σε θερμαινόμενο θερμοκήπιο είναι προτιμότερο, από οικονομικής πλευράς, τα φυτά να παραμείνουν στο σπορείο για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα. Στην περίπτωση αυτή θα πρέπει να χρησιμοποιούνται γλαστράκια με μεγαλύτερη διάμετρο. Τα γλαστράκια γεμίζονται με ένα κατάλληλο υπόστρωμα με τύρφη και άμμο, και ίσως και άλλα υλικά. Η άμμος είναι αναγκαία για να βοηθά στην καλή στράγγιση του υποστρώματος. Ένα κατάλληλο υπόστρωμα μπορεί να παρασκευαστεί με την ανάμιξη ίσων όγκων τύρφης και χονδρής άμμου (απαλλαγμένης αλάτων). Στο κάθε κυβικό μέτρο του μίγματος προστίθενται 400g νιτρικό κάλι, 700g υπερφωσφορικό και 3.000g ασβεστόπετρα. Αντί για ατομικά γλαστράκια, χρησιμοποιούνται σήμερα όλο και σε μεγαλύτερη έκταση οι κύβοι εδάφους. Η προβλάστηση των σπόρων σε κιβώτια σποράς ταιριάζει περισσότερο με τη χρήση των κύβων [[Τύποι εδαφών|εδάφους]] και στην περίπτωση των κύβων εδάφους το μέγεθός τους εξαρτάται από την διάρκεια παραμονής των φυτών στο σπορείο. Κατά τη σπορά σε ατομικά γλαστράκια, τοποθετείται ένας ή περισσότεροι σπόροι στην επιφάνεια του υποστρώματος, το οποίο έχει ποτιστεί από την προηγούμενη ημέρα για να είναι υγρό, και πιέζονται σε βάθος 1-1,5 εκ. Σημειώνεται ότι, κατά τη βλάστηση του σπόρου της πεπονιάς, οι κοτυληδόνες εξέρχονται από το έδαφος, όπως ακριβώς συμβαίνει με την αγγουριά, την κολοκυθιά και την καρπουζιά. Πρόσφατα, στον πολλαπλασιασμό της πεπονιάς και άλλων λαχανικών χρησιμοποιούνται δίσκοι από πλαστικό ή φελιζόλ με κυψελίδες διαφόρων μεγεθών, οι οποίοι γεμίζουν με υπόστρωμα και οι σπόροι τοποθετούνται και καλύπτονται ένας σε κάθε κυψελίδα.

@@ Γραμμή 105: / Γραμμή 105: @@
 Αphis gossypii
-Οι αφίδες τρέφονται κυρίως στην κάτω επιφάνεια των φύλλων και προκαλούν παραμορφώσεις των φύλλων, αλλαγή χρώματος και θάνατο (ξήρανση). Για να περιορίζονται οι ζημιές στο ελάχιστο, θα πρέπει να γίνεται συχνά έλεγχος της καλλιέργειας και μόλις εμφανιστεί προσβολή να γίνεται άμεση επέμβαση με κατάλληλα εντομοκτόνα.
+Οι αφίδες τρέφονται κυρίως στην κάτω επιφάνεια των φύλλων και προκαλούν παραμορφώσεις των φύλλων, αλλαγή χρώματος και θάνατο (ξήρανση). Για να περιορίζονται οι ζημιές στο ελάχιστο, θα πρέπει να γίνεται συχνά έλεγχος της [[Καλλιέργεια πεπονιάς θερμοκηπίου|καλλιέργειας]] και μόλις εμφανιστεί προσβολή να γίνεται άμεση επέμβαση με κατάλληλα εντομοκτόνα.
 Epitrix cucumeris και άλλα
@@ Γραμμή 114: / Γραμμή 114: @@
 Κόκκινη αράχνη, Tetranychus bimaculatus και άλλοι
-Όταν επικρατούν υψηλές θερμοκρασίες και χαμηλή υγρασία (ξηρασία), η κόκκινη αράχνη και άλλα ακάρεα πολλαπλασιάζονται με γρήγορο ρυθμό και προσβάλλουν την πεπονιά. Στην αρχή τα φύλλα αποκτούν ένα καφέ χρωματισμό και στη συνέχεια επέρχεται η ξήρανση του φυτού. Μέτρα ελέγχου της εξάπλωσης της προσβολής πρέπει να λαμβάνονται ευθύς όταν εμφανιστούν τα πρώτα συμπτώματα επί του φυτού, με τα κατάλληλα ακαρεοκτόνα φάρμακα και, επίσης, με μέτρα που σκοπό έχουν τη μείωση της θερμοκρασίας και αύξηση της υγρασίας του περιβάλλοντος, όταν αυτό είναι δυνατό.
+Όταν επικρατούν υψηλές θερμοκρασίες και χαμηλή υγρασία (ξηρασία), η κόκκινη αράχνη και άλλα ακάρεα πολλαπλασιάζονται με γρήγορο ρυθμό και προσβάλλουν την [[Γενικά στοιχεία πεπονιάς θερμοκηπίου|πεπονιά]]. Στην αρχή τα φύλλα αποκτούν ένα καφέ χρωματισμό και στη συνέχεια επέρχεται η ξήρανση του φυτού. Μέτρα ελέγχου της εξάπλωσης της προσβολής πρέπει να λαμβάνονται ευθύς όταν εμφανιστούν τα πρώτα συμπτώματα επί του φυτού, με τα κατάλληλα ακαρεοκτόνα φάρμακα και, επίσης, με μέτρα που σκοπό έχουν τη μείωση της θερμοκρασίας και αύξηση της υγρασίας του περιβάλλοντος, όταν αυτό είναι δυνατό.
 Υλέμυα, Hylemya cilicrura
@@ Γραμμή 133: / Γραμμή 133: @@
 Νηματώδεις, Meloidogyne spp.
-Προσβάλλουν το υπόγειο μέρος του φυτού και προκαλούν εξογκώματα πάνω στις ρίζες, με συνέπεια τη δυσκολία στην απορρόφηση νερού και θρεπτικών στοιχείων από το έδαφος. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα, το σταμάτημα της ανάπτυξης των φυτών και τη διακοπή της ανάπτυξης και ωρίμανσης των καρπών. Μεγαλύτερες ζημιές από νηματώδεις παρατηρούνται στα αμμώδη εδάφη. Αποτελεσματική αντιμετώπιση των νηματωδών, και με χαμηλό κόστος, γίνεται με την εφαρμογή ενός προγράμματος 3ετούς αμειψισποράς με ανθεκτικά φυτά, όπως σιτάρι, αραβόσιτος, βρώμη, σόργο, κ.λπ. Με την αμειψισπορά αναμένεται οι πληθυσμοί των νηματωδών να μειωθούν σημαντικά. Όταν δεν μπορεί να εφαρμοστεί αμειψισπορά, μπορεί να γίνει καταπολέμηση με χημικά μέσα ή απολύμανση με ατμό στο θερμοκήπιο, με τη διαφορά ότι, στις περιπτώσεις αυτές, η μέθοδος έχει υψηλότερο κόστος. Η μέθοδος της ηλιοαπολύμανσης πρέπει επίσης να εξετάζεται και να εφαρμόζεται, όπου είναι δυνατόν. <ref name="Πεπονιά θερμοκηπίου"/>
+Προσβάλλουν το υπόγειο μέρος του φυτού και προκαλούν εξογκώματα πάνω στις ρίζες, με συνέπεια τη δυσκολία στην απορρόφηση νερού και θρεπτικών στοιχείων από το έδαφος. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα, το σταμάτημα της ανάπτυξης των φυτών και τη διακοπή της ανάπτυξης και ωρίμανσης των καρπών. Μεγαλύτερες ζημιές από νηματώδεις παρατηρούνται στα αμμώδη εδάφη. Αποτελεσματική αντιμετώπιση των νηματωδών, και με χαμηλό κόστος, γίνεται με την εφαρμογή ενός προγράμματος 3ετούς αμειψισποράς με ανθεκτικά φυτά, όπως [[Σιτάρι φυτό|σιτάρι]], [[Αραβόσιτος φυτό|αραβόσιτος]], [[Βρώμη φυτό|βρώμη]], [[Σόργο φυτό|σόργο]], κ.λπ. Με την [[Αμειψισπορά|αμειψισπορά]] αναμένεται οι πληθυσμοί των νηματωδών να μειωθούν σημαντικά. Όταν δεν μπορεί να εφαρμοστεί αμειψισπορά, μπορεί να γίνει καταπολέμηση με χημικά μέσα ή απολύμανση με ατμό στο θερμοκήπιο, με τη διαφορά ότι, στις περιπτώσεις αυτές, η μέθοδος έχει υψηλότερο κόστος. Η μέθοδος της [[Ηλιοαπολύμανση|ηλιοαπολύμανσης]] πρέπει επίσης να εξετάζεται και να εφαρμόζεται, όπου είναι δυνατόν. <ref name="Πεπονιά θερμοκηπίου"/>