Μέθοδοι βελτίωσης προβληματικών εδαφών - Ιστορικό εκδόσεων

K kaponi στις 07:35, 7 Οκτωβρίου 2016

2016-10-07T07:35:00Z

K kaponi στις 07:29, 7 Οκτωβρίου 2016

2016-10-07T07:29:17Z

K kaponi στις 07:27, 7 Οκτωβρίου 2016

2016-10-07T07:27:12Z

K kaponi στις 10:47, 6 Οκτωβρίου 2016

2016-10-06T10:47:18Z

K kaponi στις 10:46, 6 Οκτωβρίου 2016

2016-10-06T10:46:05Z

K kaponi: /* Σχετικές σελίδες */

2016-10-06T10:40:18Z

‎Σχετικές σελίδες

K kaponi στις 10:36, 6 Οκτωβρίου 2016

2016-10-06T10:36:35Z

K kaponi στις 10:32, 6 Οκτωβρίου 2016

2016-10-06T10:32:17Z

K kaponi στις 10:03, 6 Οκτωβρίου 2016

2016-10-06T10:03:08Z

K kaponi: /* Σχετικές σελίδες */

2016-10-06T09:56:46Z

‎Σχετικές σελίδες

@@ Γραμμή 116: / Γραμμή 116: @@
 Ειδικότερα, όσον αφορά την έκπλυση των αλατουχοαλκαλιωμένων εδαφών, θα πρέπει να προσεχθεί το γεγονός ότι η τέλεια απομάκρυνση των αλάτων μπορεί να προκαλέσει προβλήματα στην περατότητα του εδάφους και να δημιουργήσει δυσμενείς συνθήκες για την ανάπτυξη των φυτών αλλά και γι' αυτή την ίδια διαδικασία βελτίωσης. Δηλαδή μπορεί να μειωθεί η υδραυλική αγωγιμότητα. Σε τέτοιες περιπτώσεις συνίσταται η τεχνική της εφαρμογής νερού με υψηλή συγκέντρωση ηλεκτρολυτών όπως και στα αλακαλιωμένα εδάφη. Η μέθοδος αυτή ήδη έχει αναφερθεί στα προηγούμενα και συνίσταται στη χρήση νερού υψηλής αλατότητας που περιέχει δισθενή κατιόντα σε υψηλές συγκεντρώσεις. Επομένως η χρήση διαλυμάτων υψηλής περιεκτικότητας σε Na+ καθώς και σε Ca^2+ και Mg^2+, συμπεριλαμβανομένου και του θαλάσσιου νερού, μπορεί να είναι αποτελεσματική. Με τη χρήση τέτοιων νερών υψηλής αλατότητας η υδραυλική αγωγιμότητα διατηρείται σε υψηλώς αποδεκτά επίπεδα, οι απαιτήσεις για το νερό έκπλυσης αυξάνουν σημαντικά, καθώς αυξάνει το κλάσμα του Na στο υψηλής αλατότητας νερό.<ref name="Τα προβληματικά εδάφη και η βελτίωση τους"/>
-{{{top_heading|==}}}[[Χρήση Οργανικών Υλών]]{{{top_heading|==}}}
+{{{top_heading|==}}}Χρήση Οργανικών Υλών{{{top_heading|==}}}
-{{:Χρήση Οργανικών Υλών|top_heading={{{top_heading|==}}}=}}
 {{{top_heading|==}}}Θρεπτικές Απαιτήσεις των Καλλιεργειών στα Αλκαλιωμένα Εδάφη{{{top_heading|==}}}

@@ Γραμμή 116: / Γραμμή 116: @@
 Ειδικότερα, όσον αφορά την έκπλυση των αλατουχοαλκαλιωμένων εδαφών, θα πρέπει να προσεχθεί το γεγονός ότι η τέλεια απομάκρυνση των αλάτων μπορεί να προκαλέσει προβλήματα στην περατότητα του εδάφους και να δημιουργήσει δυσμενείς συνθήκες για την ανάπτυξη των φυτών αλλά και γι' αυτή την ίδια διαδικασία βελτίωσης. Δηλαδή μπορεί να μειωθεί η υδραυλική αγωγιμότητα. Σε τέτοιες περιπτώσεις συνίσταται η τεχνική της εφαρμογής νερού με υψηλή συγκέντρωση ηλεκτρολυτών όπως και στα αλακαλιωμένα εδάφη. Η μέθοδος αυτή ήδη έχει αναφερθεί στα προηγούμενα και συνίσταται στη χρήση νερού υψηλής αλατότητας που περιέχει δισθενή κατιόντα σε υψηλές συγκεντρώσεις. Επομένως η χρήση διαλυμάτων υψηλής περιεκτικότητας σε Na+ καθώς και σε Ca^2+ και Mg^2+, συμπεριλαμβανομένου και του θαλάσσιου νερού, μπορεί να είναι αποτελεσματική. Με τη χρήση τέτοιων νερών υψηλής αλατότητας η υδραυλική αγωγιμότητα διατηρείται σε υψηλώς αποδεκτά επίπεδα, οι απαιτήσεις για το νερό έκπλυσης αυξάνουν σημαντικά, καθώς αυξάνει το κλάσμα του Na στο υψηλής αλατότητας νερό.<ref name="Τα προβληματικά εδάφη και η βελτίωση τους"/>
-{{{top_heading|==}}}Χρήση Οργανικών Υλών{{{top_heading|==}}}
+{{{top_heading|==}}}[[Χρήση Οργανικών Υλών]]{{{top_heading|==}}}
-Τα [[Αλκαλιωμένα εδάφη|αλκαλιωμένα εδάφη]] μπορεί σε κάποιο βαθμό να βελτιωθούν με την προσθήκη και ενσωμάτωση διάφορων οργανικών υλών. Η επιφερόμενη βελτίωση οφείλεται στην παραγωγή διάφορων οξέων, στη δημιουργία CO2 στο [[PH θρεπτικού διαλύματος|pH]] και σε άλλες άγνωστες αιτίες. Η εφαρμογή ανόργανων και οργανικών υλικών μπορεί να δώσει τα καλύτερα δυνατά αποτελέσματα. Π.χ. συνδυασμένη χρήση ζωικής κοπριάς και [[Γύψος|γύψου]] μπορεί να είναι πολύ αποτελεσματική στη βελτίωση των νατριωμένων εδαφών.<ref name="Τα προβληματικά εδάφη και η βελτίωση τους"/>
+{{:Χρήση Οργανικών Υλών|top_heading={{{top_heading|==}}}=}}
 {{{top_heading|==}}}Θρεπτικές Απαιτήσεις των Καλλιεργειών στα Αλκαλιωμένα Εδάφη{{{top_heading|==}}}

@@ Γραμμή 280: / Γραμμή 280: @@
 Τα κυριότερα οξινοποιητικά μέσα είναι τα εξής:
 α) Στοιχειακό θείο (S)
-β) [[Θειικό οξύ|Θειικό οξύ]] (H2SΟ4)
+β) Θειϊκό οξύ (H2SΟ4)
 γ) Πολυσουλφίδιο αμμωνίου (ΝΗ4Sχ)
 δ) Οξινοποιά λιπάσματα (21-0-0, 31,5-0-0, (ΝΗ)2CΟ ή ουρία,

@@ Γραμμή 40: / Γραμμή 40: @@
 {{{top_heading|==}}}[[Επιλογή του εδαφοβελτιωτικού]]{{{top_heading|==}}}
 {{:Επιλογή του εδαφοβελτιωτικού|top_heading={{{top_heading|==}}}=}}
 {{{top_heading|===}}}Ποσότητα εδαφοβελτιωτικού{{{top_heading|===}}}

←Παλαιότερη αναθεώρηση		Αναθεώρηση της 10:46, 6 Οκτωβρίου 2016
Γραμμή 38:		Γραμμή 38:
	{{:Τα χαρακτηριστικά των εδαφοβελτιωτικών των αλκαλιωμένων εδαφών\|top_heading={{{top_heading\|==}}}=}}		{{:Τα χαρακτηριστικά των εδαφοβελτιωτικών των αλκαλιωμένων εδαφών\|top_heading={{{top_heading\|==}}}=}}

		+	{{{top_heading\|==}}}[[Επιλογή του εδαφοβελτιωτικού]]{{{top_heading\|==}}}
		+	{{:Επιλογή του εδαφοβελτιωτικού\|top_heading={{{top_heading\|==}}}=}}


Γραμμή 48:		Γραμμή 50:


−	~~{{{top_heading\|===}}}Επιλογή του εδαφοβελτιωτικού{{{top_heading\|===}}}~~
−	Οι παράγοντες που επηρεάζουν, αλλά και καθορίζουν την επιλογή ενός συγκεκριμένου εδαφοβελτιωτικού, είναι οι εξής:
−	~~α) η αποτελεσματικότητα,~~
−	~~β) το κόστος και~~
−	~~γ) ο χρόνος αντίδρασης στο έδαφος.~~
−
−	Μεταξύ των ανωτέρω παραγόντων ο χρόνος δράσης του εδαφοβελτιωτικού έχει προφανώς ιδιαίτερη σημασία. Ορισμένα εδαφοβελτιωτικά έχουν εξαιρετικά υψηλή διαλυτότητα και μεγάλη χημική ενεργότητα και επομένως είναι πολύ αποτελεσματικά, διότι αντιδρούν κατά την προσθήκη τους στο έδαφος ταχύτατα. Π.χ. τέτοια υλικά είναι [[Γύψος\|η γύψος]], [[Θειικό οξύ\|το θειικό οξύ]] κ.λπ. Αντίθετα, [[Θείο\|το θείο]] και [[Πυρίτης\|ο πυρίτης]] απαιτούν πολύ χρόνο, διότι για να δράσουν θα πρέπει προηγουμένως να οξειδωθούν είτε χημικώς ή βιολογικώς. Η διαδικασία αυτή απαιτεί χρόνο, ο οποίος εξαρτάται από τη θερμοκρασία, την υγρασία, και την ποσότητα του εδαφοβελτιωτικού. Ωστόσο, τόσο τα ταχέως όσο και τα βραδέως δρώντα εδαφοβελτιωτικά χρησιμοποιούνται σε διάφορες χώρες του κόσμου για τη βελτίωση των νατριώμενων εδαφών. Π.χ. το θειικό οξύ χρησιμοποιείται στην Καλιφόρνια και τη Σοβιετική Ένωση, ενώ η γύψος εφαρμόζεται ευρύτατα σε πολλές χώρες του κόσμου.
−	Εκτεταμένες πειραματικές έρευνες με τη χρήση της γύψου, του θείου και του θειικού οξέος σε νατριωμένα εδάφη έδειξαν ότι οι αποδόσεις αρδευόμενου λειμώνα ήταν σημαντικά υψηλότερες εκεί όπου εφαρμόστηκε το θειικό οξύ, από τις αντίστοιχες αποδόσεις που επιτεύχτηκαν με την προσθήκη της γύψου ή του θείου. Μάλιστα, οι αποδόσεις που πάρθηκαν υπό την επίδραση του S δε διέφεραν στατιστικώς σημαντικά από τις αντίστοιχες του μάρτυρα. Αυτά τα αποτελέσματα έδειξαν ότι στην περίπτωση αυτή το θείο δεν έδρασε στατιστικά σημαντικά. Και τούτο διότι το εύρος του [[PH θρεπτικού διαλύματος\|pH]] που ευνοεί την ενεργότητα του Τ.thioxidans και T.ferroxidans για την επίτευξη της οξείδωσης του S είναι 2,0-3,0 και 2,2-4,7 αντίστοιχα. Εφόσον τα νατριωμένα εδάφη έχουν pH > 8,5, η οξείδωση προφανώς περιορίζεται, γι' αυτό και η αποτελεσματικότητα του S είναι σχετικά μικρή. Σε παρόμοια πειράματα με γύψο και πυρίτη. Και εδώ διαπιστώνεται η σημαντική υπεροχή του γύψου έναντι του πυρίτη. Γενικά, συμπεραίνεται ότι η γύψος είναι το πλέον οικονομικό και δεύτερο σε αποτελεσματικότητα, μετά το θειικό οξύ, εδαφοβελτιωτικό των νατριωμένων εδαφών και γι' αυτό χρησιμοποιείται ευρύτατα σ' όλο τον κόσμο, ενώ τα άλλα χρησιμοποιούνται περιορισμένα, λόγω της έμμεσης τους δράσης.<ref name="Τα προβληματικά εδάφη και η βελτίωση τους"/>

	{{{top_heading\|===}}}Ποσότητα εδαφοβελτιωτικού{{{top_heading\|===}}}		{{{top_heading\|===}}}Ποσότητα εδαφοβελτιωτικού{{{top_heading\|===}}}

@@ Γραμμή 383: / Γραμμή 383: @@
 [[Τα χαρακτηριστικά των εδαφοβελτιωτικών των αλκαλιωμένων εδαφών]]
 [[Θείο]]
 [[Επιλογή του εδαφοβελτιωτικού]]

←Παλαιότερη αναθεώρηση		Αναθεώρηση της 10:36, 6 Οκτωβρίου 2016
Γραμμή 35:		Γραμμή 35:
	{{:Μέθοδοι βελτίωσης των αλκαλιωμένων και αλατουχοαλκαλιωμένων εδαφών\|top_heading={{{top_heading\|==}}}=}}		{{:Μέθοδοι βελτίωσης των αλκαλιωμένων και αλατουχοαλκαλιωμένων εδαφών\|top_heading={{{top_heading\|==}}}=}}

		+	{{{top_heading\|==}}}[[Τα χαρακτηριστικά των εδαφοβελτιωτικών των αλκαλιωμένων εδαφών]]{{{top_heading\|==}}}
		+	{{:Τα χαρακτηριστικά των εδαφοβελτιωτικών των αλκαλιωμένων εδαφών\|top_heading={{{top_heading\|==}}}=}}


Γραμμή 43:		Γραμμή 45:


−	~~{{{top_heading\|===}}}Τα χαρακτηριστικά των εδαφοβελτιωτικών των αλκαλιωμένων εδαφών{{{top_heading\|===}}}~~
−	Ήδη τονίστηκε ότι για τη βελτίωση των νατριωμένων εδαφών χρησιμοποιούνται διάφορα υλικά με ποικίλλουσα αποτελεσματικότητα και διάφορο κόστος. Κατωτέρω εξετάζονται τα χαρακτηριστικά και οι αντιδράσεις των κυριότερων εδαφοβελτιωτικών:
−	~~#Γύψος~~
−	~~#Χλωριούχο ασβέστιο~~
−	~~#[[Θειικό οξύ\|Θειικό οξύ]]~~
−	~~#Θείο~~
−	~~#Θειικός σίδηρος και θειικό αργίλιο~~
−	~~#[[Πυρίτης\|Πυρίτης]]<ref name="Τα προβληματικά εδάφη και η βελτίωση τους"/>~~


−	~~{{{top_heading\|====}}}Γύψος{{{top_heading\|====}}}~~
−	Η γύψος (CaSO4 x 2Η2Ο) είναι ένα λευκό άλας που απαντάται στη φύση ως γεωλογική απόθεση. Είναι μερικώς διαλυτό στο νερό, σε βαθμό που εφοδιάζει τα νατριωμένα εδάφη με επαρκείς ποσότητες εναλλακτικού Ca^2+ για την αντικατάσταση του [[Νάτριο\|Na^+]].
−	Ήδη τονίστηκε προηγουμένως ότι τα νατριωμένα εδάφη περιέχουν Na2CO3. Κατά την προσθήκη της η γύψος αντιδρά με το Na2CO3 δημιουργώντας θειικό νάτριο (Na2SO4) το οποίο είναι υδατοδιαλυτό και ως εκ τούτου εκπλύνεται εύκολα με το νερό έκπλυσης.
−	Επίσης, η γύψος επηρεάζει την περατότητα του εδάφους αυξάνοντας τη συγκέντρωση των ηλεκτρολυτών και μειώνει το εναλλακτικό Na^+. Εξάλλου, η γύψος μειώνει την επιφανειακή απορροή και διατηρεί υψηλή την ταχύτητα ή το ρυθμό διήθησης του νερού, γεγονός που κάνει την έκπλυση περισσότερο αποτελεσματική.<ref name="Τα προβληματικά εδάφη και η βελτίωση τους"/>
−
−	~~{{{top_heading\|====}}}Χλωριούχο ασβέστιο{{{top_heading\|====}}}~~
−	Το χλωριούχο ασβέστιο (CaCl2 x 2H2O) είναι μια χημικώς ενεργή ένωση (άλας), πολύ ευδιάλυτη στο νερό, σε τρόπο ώστε να εφοδιάζει απευθείας το εδαφοδιάλυμα με Ca^2+.<ref name="Τα προβληματικά εδάφη και η βελτίωση τους"/>
−
−	~~{{{top_heading\|====}}}Θειικό οξύ{{{top_heading\|====}}}~~
−	Το θειικό οξύ (H2SO4) είναι ισχυρώς διαβρωτικό, καθαρότητας 95% με παχύρρευστη ελαιώδη εμφάνιση. Κατά την προσθήκη του στο έδαφος αντιδρά με το CaCO3 θειικό ασβέστιο (CaSO4), παρέχοντας έτσι κατιόντα ασβεστίου (Ca) για την αντικατάσταση του Na^+.<ref name="Τα προβληματικά εδάφη και η βελτίωση τους"/>
−
−	~~{{{top_heading\|====}}}Θείο{{{top_heading\|====}}}~~
−	Πρόκειται για ορυκτό που διατίθεται στο εμπόριο υπό μορφή σκόνης κίτρινου χρώματος, καθαρότητας 50-99%, αδιαλύτης στο νερό. Η συμβολή του S στη βελτίωση των [[Αλκαλιωμένα εδάφη\|αλκαλιωμένων]] εδαφών είναι ότι παρέχει στο έδαφος έμμεσα τα κατιόντα Ca^2+. Ήτοι, κατά την προσθήκη και ενσωμάτωση του στο έδαφος οξειδώνεται βιολογικά με τη δράση ειδικών μικροοργανισμών (Thiobacillus), οπότε και παράγεται το H2SO4, το οποίο τελικά παρέχει τα κατιόντα Ca^2+ για την αντικατάσταση του προσροφημένου [[Νάτριο\|Na]].<ref name="Τα προβληματικά εδάφη και η βελτίωση τους"/>
−
−	~~{{{top_heading\|====}}}Θειικός σίδηρος και θειικό αργίλιο{{{top_heading\|====}}}~~
−	Πρόκειται για δύο ανόργανες ενώσεις (θειικός σίδηρος FeSO4 x 7H2Ο και θειικό αργίλιο (Αl2(SO4)3 x 18H2Ο), αμφότερα κοκκώδους υφής, με ικανοποιητικό βαθμό καθαρότητας και ικανής διαλυτότητας στο νερό. Κατά την εφαρμογή τους στο έδαφος διαλύονται μέσα στο νερό και υδρολύονται προς σχηματισμό H2SO4, το οποίο ακολούθως αντιδρά με τα ανθρακικά άλατα του ασβεστίου και παράγεται η γύψος, η οποία στη συνέχεια με τη σειρά της εφοδιάζει το εδαφοδιάλυμα με κατιόντα Ca^2+ προς αντικατάσταση του προσροφημένου Na^+.<ref name="Τα προβληματικά εδάφη και η βελτίωση τους"/>
−
−	~~{{{top_heading\|====}}}Πυρίτης{{{top_heading\|====}}}~~
−	Ο πυρίτης ή δισουλφίδιο του σιδήρου (FeS2) απαντά ως ορυκτό σε διάφορες περιοχές του κόσμου, όπως στην Ισπανία κ.λπ. Οι αντιδράσεις που λαμβάνουν χώρα κατά την προσθήκη του στο έδαφος είναι χημικής και βιολογικής φύσεως. Ακολούθως, ο FeSO4 όπου ο σίδηρος είναι δισθενής Fe^2+ οξειδώνεται βιολογικώς με τη δράση του Thiobacillus ferroxidans σε τρισθενή σίδηρο (Fe^3+) σχηματίζοντας Fe2(SO4)3.<ref name="Τα προβληματικά εδάφη και η βελτίωση τους"/>

	{{{top_heading\|===}}}Επιλογή του εδαφοβελτιωτικού{{{top_heading\|===}}}		{{{top_heading\|===}}}Επιλογή του εδαφοβελτιωτικού{{{top_heading\|===}}}

@@ Γραμμή 31: / Γραμμή 31: @@
 {{{top_heading|==}}}[[Επίδραση των ηλεκτρολυτών στην υδραυλική αγωγιμότητα]]{{{top_heading|==}}}
 {{:Επίδραση των ηλεκτρολυτών στην υδραυλική αγωγιμότητα|top_heading={{{top_heading|==}}}=}}
 {{{top_heading|===}}}Τα χαρακτηριστικά των εδαφοβελτιωτικών των αλκαλιωμένων εδαφών{{{top_heading|===}}}

←Παλαιότερη αναθεώρηση		Αναθεώρηση της 10:03, 6 Οκτωβρίου 2016
Γραμμή 29:		Γραμμή 29:
	{{:Βελτίωση των Αλκαλιωμένων και Αλατουχο-αλκαλιωμένων Εδαφών\|top_heading={{{top_heading\|==}}}=}}		{{:Βελτίωση των Αλκαλιωμένων και Αλατουχο-αλκαλιωμένων Εδαφών\|top_heading={{{top_heading\|==}}}=}}

		+	{{{top_heading\|==}}}[[Επίδραση των ηλεκτρολυτών στην υδραυλική αγωγιμότητα]]{{{top_heading\|==}}}
		+	{{:Επίδραση των ηλεκτρολυτών στην υδραυλική αγωγιμότητα\|top_heading={{{top_heading\|==}}}=}}


−	~~{{{top_heading\|===}}}Επίδραση των ηλεκτρολυτών στην υδραυλική αγωγιμότητα{{{top_heading\|===}}}~~
−	Η υδραυλική αγωγιμότητα και γενικά η περατότητα εξαρτάται από το βαθμό αλκαλίωσης (ESP) και την περιεκτικότητα των ελεύθερων αλάτων που είναι διαλελυμένα στο εδαφοδιάλυμα, δηλαδή από τη συγκέντρωση των ηλεκτρολυτών στο εδαφοδιάλυμα, η υδραυλική αγωγιμότητα και η περατότητα τείνουν να μειωθούν.
−	~~Η μείωση αυτή οφείλεται στους εξής λόγους:~~

−	~~α) στη διόγκωση της αργίλου,~~
−	~~β) στη διασπορά της αργίλου~~
−	~~γ) στη συνακόλουθη έμφραξη των πόρων.~~
−
−	Ωστόσο, η περατότητα μπορεί να διατηρείται σε υψηλά επίπεδα παρουσία υψηλού ESP υπό την προϋπόθεση ότι η τιμή της [[Ηλεκτρική αγωγιμότητα θρεπτικού διαλύματος\| ηλεκτρικής αγωγιμότητας]] (EC) του εδαφοδιαλύματος είναι πάνω από ένα κρίσιμο όριο. Ως τέτοια τιμή νοείται εκείνη κατά την οποία η περατότητα μειώνεται από 10% έως 15% σε δοθείσα τιμή ESP. Επομένως, σύμφωνα με την ανωτέρω αρχή εφαρμογής του νερού σε έδαφος με τιμή ESP = 5, αλλά μη τηρουμένης της ανωτέρω αρχής, μπορεί να μειώσει την υδραυλική αγωγιμότητα μέχρι τουλάχιστον δύο φορές. Γενικά, τα περισσότερα νερά άρδευσης έχουν EC =0,5 ds x m^-1, ενώ η βροχή έχει EC = 0,1 ds x m^-1. Παρά ταύτα, τα νατριωμένα εδάφη υφίστανται δυσμενέστερες επιπτώσεις, ως προς την αγωγιμότητα τους, από τα νερά της βροχής, απ' ότι από τα νερά της άρδευσης. Και τούτο διότι τα τελευταία περιέχουν περισσότερα άλατα εν διαλύσει, δηλαδή έχουν υψηλότερη συγκέντρωση ηλεκτρολυτών. Υπάρχει μια στενή σχέση μεταξύ της διόγκωσης και της διασποράς της αργίλου με την παρουσία των ελεύθερων αλάτων στο εδαφοδιάλυμα. Επίσης, η διόγκωση της αργίλου σχετίζεται αρνητικά με την υδραυλική αγωγιμότητα του εδάφους και επομένως με την κίνηση του νερού.<ref name="Τα προβληματικά εδάφη και η βελτίωση τους"/>

	{{{top_heading\|===}}}Μέθοδοι βελτίωσης των αλκαλιωμένων και αλατουχοαλκαλιωμένων εδαφών{{{top_heading\|===}}}		{{{top_heading\|===}}}Μέθοδοι βελτίωσης των αλκαλιωμένων και αλατουχοαλκαλιωμένων εδαφών{{{top_heading\|===}}}

@@ Γραμμή 429: / Γραμμή 429: @@
 [[Το δίλημμα της έκπλυσης των αλάτων]]
-[[Βελτίωση των Αλκαλιωμένων και Αλατούχο-αλκαλιωμένων Εδαφών]]
+[[Βελτίωση των Αλκαλιωμένων και Αλατουχο-αλκαλιωμένων Εδαφών]]
 [[Επίδραση των ηλεκτρολυτών στην υδραυλική αγωγιμότητα]]