Ασθένεια λωτού Σηψιρριζίες - Ιστορικό εκδόσεων

P chasapis στις 11:53, 3 Οκτωβρίου 2013

2013-10-03T11:53:54Z

A papageorgiou στις 15:43, 2 Αυγούστου 2013

2013-08-02T15:43:47Z

P chasapis στις 11:21, 5 Μαρτίου 2013

2013-03-05T11:21:27Z

Νέα σελίδα

[[Image:Σηψιρριζίες στο λωτό.jpeg|thumb|200px|Σηψιρριζίες στο λωτό]]
Η ινώδης σηψιρριζία προκαλείται από τον μύκητα armillaria mellea και συναντάται σε σχετική συχνότητα στα ενήλικα φυτά του [[Λωτός|λωτού]], ενώ είναι λιγότερο επιδεκτικά στις επιμολύνσεις του τα σποριόφυτα που χρησιμοποιούνται σαν [[Υποκείμενα λωτού|υποκείμενα]] εμβολιασμών. Το παθογόνο βρίσκεται παντού και η συχνότητα του είναι μεγαλύτερη σε πρόσφατα εκδασωμένα [[Εδαφικές συνθήκες λωτού|εδάφη]], καθώς και σε εκείνα που επαναφυτεύονται μετα από εκρίζωση άλλης δενδρώδους [[Καλλιέργεια λωτού|καλλιέργειας]]. Τυχόν λιμνάζοντα [[Άρδευση λωτού|νερά]] ευνοούν την ανάπτυξη του παθογόνου και τις επιπτώσεις της [[Ασθένειες λωτού|ασθένειας]].

Τα προσβαλλόμενα φυτά παρουσιάζουν μειωμένη βλάστηση με χλώρωση, την οποία ακολουθεί η μάρανση και η πτώση των [[Βοτανικά χαρακτηριστικά λωτού|φύλλων]]. Αρκετά συχνά στα τελικά στάδια της ασθένειας παρατηρείται μια άφθονη παραγωγή φρούτων που δεν [[Ωρίμανση καρπών λωτού|ωριμάζουν]] εξαιτίας της ξαφνικής κατάρρευσης του φυτού. Ξεφλουδίζοντας τις πιο χοντρές ρίζες, αλλά και το λαιμό και το κατώτερο τμήμα του κορμού αποκαλύπτεται η παρουσία ενός συμπαγούς μικκυλίου, χρώματος ασπριδερού και με βενταλοειδή σύσταση περιφερειακά, που αναδίδει μια διαπεραστική μυρωδιά μανιταριού.

Αρκετά συχνά παρατηρείται κάτω από τον φλοιό και ένας ριζοειδής σχηματισμός, δηλαδή με επιμήκη μορφή, παρόμοια με ρίζα που προέκυψε από την συσσωμάτωση της μούχλας. Αυτοί οι σχηματισμοί διαδραματίζουν ένα πολύ σημαντικό ρόλο στην συντήρηση και κυρίως στην εξάπλωση του παθογόνου.

Σε ότι αφορά την αγωγή και καταπολέμηση, συνίσταται η απομόνωση σε τάφρους των προσβεβλημένων φυτών ή ακόμα καλύτερα εκρίζωση τους, η απομάκρυνση των μολυσμένων φυτών και η επιμελή αποστείρωση των λάκκων που προέκυψαν θειούχο άνθρακα με έγχυση του σε βάθος. Επίσης θα πρέπει να επιλέγονται εδάφη με καλή αποστράγγιση και να γίνεται χρήση ανθεκτικών υποκειμένων.

[[είναι ασθένεια της::Λωτός| ]]
[[είναι ασθένεια του φυτού::Λωτός| ]]
[[πόσο αφορά σε γεωργό::30| ]]
[[πόσο αφορά σε γεωπόνο::30| ]]

@@ Γραμμή 1: / Γραμμή 1: @@
 [[Image:Σηψιρριζίες στο λωτό.jpeg|thumb|200px|Σηψιρριζίες στο λωτό]]
-Η ινώδης [[Σηψιρριζίες|σηψιρριζία]] προκαλείται από τον [[Μύκητες|μύκητα]] armillaria mellea και συναντάται σε σχετική συχνότητα στα ενήλικα φυτά του [[Λωτός|λωτού]], ενώ είναι λιγότερο επιδεκτικά στις επιμολύνσεις του τα σποριόφυτα που χρησιμοποιούνται σαν [[Υποκείμενα λωτού|υποκείμενα]] εμβολιασμών. Το παθογόνο βρίσκεται παντού και η συχνότητα του είναι μεγαλύτερη σε πρόσφατα εκδασωμένα [[Εδαφικές συνθήκες λωτού|εδάφη]], καθώς και σε εκείνα που επαναφυτεύονται μετα από εκρίζωση άλλης δενδρώδους [[Καλλιέργεια λωτού|καλλιέργειας]]. Τυχόν λιμνάζοντα [[Άρδευση λωτού|νερά]] ευνοούν την ανάπτυξη του παθογόνου και τις επιπτώσεις της [[Ασθένειες λωτού|ασθένειας]].
+Η ινώδης [[Σηψιρριζίες|σηψιρριζία]] προκαλείται από τον [[Μύκητες|μύκητα]] Αrmillaria mellea και συναντάται σε σχετική συχνότητα στα ενήλικα φυτά του [[Λωτός|λωτού]], ενώ είναι λιγότερο επιδεκτικά στις επιμολύνσεις του τα σποριόφυτα που χρησιμοποιούνται σαν [[Υποκείμενα λωτού|υποκείμενα]] εμβολιασμών. Το παθογόνο βρίσκεται παντού και η συχνότητα του είναι μεγαλύτερη σε πρόσφατα εκδασωμένα [[Εδαφικές συνθήκες λωτού|εδάφη]], καθώς και σε εκείνα που επαναφυτεύονται μετα από εκρίζωση άλλης δενδρώδους [[Καλλιέργεια λωτού|καλλιέργειας]]. Τυχόν λιμνάζοντα [[Άρδευση λωτού|νερά]] ευνοούν την ανάπτυξη του παθογόνου και τις επιπτώσεις της [[Ασθένειες λωτού|ασθένειας]].
 Τα προσβαλλόμενα φυτά παρουσιάζουν μειωμένη βλάστηση με χλώρωση, την οποία ακολουθεί η μάρανση και η πτώση των [[Βοτανικά χαρακτηριστικά λωτού|φύλλων]]. Αρκετά συχνά στα τελικά στάδια της ασθένειας παρατηρείται μια άφθονη παραγωγή φρούτων που δεν [[Ωρίμανση καρπών λωτού|ωριμάζουν]] εξαιτίας της ξαφνικής κατάρρευσης του φυτού. Ξεφλουδίζοντας τις πιο χοντρές ρίζες, αλλά και το λαιμό και το κατώτερο τμήμα του κορμού αποκαλύπτεται η παρουσία ενός συμπαγούς μικκυλίου, χρώματος ασπριδερού και με βενταλοειδή σύσταση περιφερειακά, που αναδίδει μια διαπεραστική μυρωδιά μανιταριού.