GAIApedia - Συνεισφορές χρήστη [el]

Γενικά στοιχεία κολοκυθιάς

2016-06-15T09:22:18Z

Th zografos:

H [[Κολοκυθιά|κολοκυθιά]] (Cucurbita pepo) ανήκει στην οικογένεια Cucurbitaceae και [[Καλλιέργεια κολοκυθιάς|καλλιεργείται]] σε µεγάλες εκτάσεις από τα αρχαία χρόνια στη Ν. και Β. Αµερική. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα πρώιµα κολοκύθια, που καλλιεργούνται στο ύπαιθρο µε χαµηλές καλύψεις από πλαστικό ή σε [[Θερμοκήπια|θερµοκήπια]]. Τα κολοκύθια καταναλίσκονται άγουρα, όταν είναι τρυφερά, σαν µαγειρεµένα. Όταν ωριµάσουν, είναι τότε κατάλληλα για [[Ζωοτροφές|τροφή ζώων]], ενώ τα σπέρµατα τους γίνονται πασατέµπο. Η καλλιέργεια κολοκυθιάς στη χώρα µας καλύπτει έκταση 60.000στρ. µε παραγωγή 150.000 τόνους. Τα 5.000 στρέμματα είναι εκτός εποχής, καλλιεργούµενα υπό κάλυψη. Τα χειµωνιάτικα [[Κολοκύθι|κολοκύθια]] (Cucurbita maxima) καταναλώνονται όταν ωριµάσουν και επιπλέον προσφέρουν για χρήση στη µαγειρική τα άνθη τους.<ref name="Τεχνική της καλλιέργειας των κηπευτικών"/>

==Βιβλιογραφία==
<references>
<ref name="Τεχνική της καλλιέργειας των κηπευτικών"> Η τεχνική της καλλιέργειας των κηπευτικών στα θερμοκήπια, του Χρήστου Ολύμπιου, Καθηγητή Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών, Αθήνα 2001.</ref>
</references>

[[σχετίζεται με::Κολοκυθιά| ]]
[[πόσο αφορά σε γεωργό::20| ]]
[[πόσο αφορά σε γεωπόνο::10| ]]

Μη μεταδοτική ασθένεια μηλοειδών Τροφοπενία σιδήρου

2016-06-15T09:19:26Z

Th zografos:

[[Image:Τροφοπενία σιδήρου σε φύλλα μηλιάς.jpg|thumb|px10|Τροφοπενία σιδήρου σε φύλλα μηλιάς.]]
Το έλασμα των νεαρών [[Βοτανικά χαρακτηριστικά μηλιάς|φύλλων]] των κορυφών είναι κίτρινο ή υπόλευκο, ενώ το δίκτυο των νεύρων παραμένει πράσινο. Σε προχωρημένο στάδιο προσβολής το έλασμα αποχρωματίζεται τελείως και εμφανίζει περιφερειακή ή τοπική νέκρωση. Παρατηρείται φυλλόπτωση. Οι κλαδίσκοι έχουν μικρή ανάπτυξη και εμφανίζουν νέκρωση κορυφών.

Παρατηρείται τόσο σε όξινα όσο και σε αλκαλικά [[Εδαφικές συνθήκες μηλιάς|εδάφη]] και οφείλεται κατά κανόνα σε δυσμενείς συνθήκες μέσα στο [[κατάλογος φυτών|φυτό]] και στο [[τύποι εδαφών|έδαφος]]. Υψηλή περιεκτικότητα σε ασβέστιο ή μαγγάνιο, μειώνει την κινητικότητα του [[Σίδηρος|σιδήρου]] σε φυτό. Η χλώρωση σιδήρου είναι συχνότερη σε ασβεστούχα ιδίως υγρά εδάφη. Τα εδάφη αυτά είναι πλούσια σε CaCO3 και έχουν αλκαλική αντίδραση. Συνιστάται η προσθήκη στο έδαφος, κατά την άνοιξη χηλικών ενώσεων (iron chelates).

[[είναι ασθένεια της::Μηλιά| ]]
[[είναι ασθένεια της::Αχλαδιά| ]]
[[είναι ασθένεια της::Κυδωνιά| ]]
[[είναι ασθένεια της::Δεσπολιά| ]]
[[είναι ασθένεια του φυτού::Μηλιά| ]]
[[είναι ασθένεια του φυτού::Αχλαδιά| ]]
[[είναι ασθένεια του φυτού::Κυδωνιά| ]]
[[είναι ασθένεια του φυτού::Δεσπολιά| ]]
[[πόσο αφορά σε γεωργό::30| ]]
[[πόσο αφορά σε γεωπόνο::30| ]]
[[είναι προσβολή της ασθένειας::Μη μεταδοτικές ασθένειες φυτών| ]]

Διαθρεπτική αξία ντομάτας

2016-06-15T09:09:25Z

Th zografos:

Είναι μια έξοχη επιλογή σε μια ισορροπημένη διατροφή καθώς αποδίδει ελάχιστες θερμίδες και είναι πολύ πλούσια σε ωφέλιμα για την υγεία θρεπτικά συστατικά. Περιέχει βιταμίνες, μέταλλα και ιχνοστοιχεία που ενισχύουν το ανοσοποιητικό σύστημα, δρουν προστατευτικά κατά του καρκίνου, ρυθμίζουν τα επίπεδα ζαχάρου, βοηθούν στη μείωση της χοληστερίνης και ενισχύουν την σκελετική υγεία. Επίσης είναι πολύ πλούσια σε βιταμίνη Ε (α - τοκοφερόλη), θειαμίνη, νιασίνη, βιταμίνη Β6, φολικό, [[Μαγνήσιο|μαγνήσιο]], [[Φώσφορος|φώσφορο]], [[Χαλκός|χαλκό]] και β-καροτένιο. Διαθέτει ισχυρή αντιοξειδωτική δράση την οποία την οφείλει κυρίως στην υψηλή της περιεκτικότητα στην ουσία λυκοπένη. Η λυκοπένη είναι μια χρωστική φυτοχημική ένωση η οποία προσδίδει και το κόκκινο χρώμα στις ντομάτες.

Σε μικρότερες περιεκτικότητες μπορεί να βρεθεί στο [[Καρπούζι|καρπούζι]] και στις [[Φράουλα|φράουλες]]. Το λυκοπένιο έχει υπάρξει πολλές φορές αντικείμενο έρευνας από αρκετούς μελετητές για την ισχυρή αντιοξειδωτική του δράση και τις καρκινοπροστατευτικές του ιδιότητες. Ανήκει στην ομάδα καροτινοειδών και ως αντιοξειδωτικό έχει την ικανότητα να εμποδίζει και να εξουδετερώνει την καταστροφική επίδραση των ελευθέρων ριζών οξυγόνου. Σε αντίθεση με πολλά άλλα θρεπτικά συστατικά οι επιδράσεις των οποίων, έχουν εξεταστεί μόνο σε πειραματόζωα, τα αποτελέσματα του λυκοπένιου έχουν επανειλημμένως μελετηθεί πάνω σε ανθρώπους και έχουν δείξει ότι δρα προστατευτικά έναντι μιας διαρκώς αυξανόμενης λίστας διαφόρων μορφών καρκίνου. Τέτοιες μορφές καρκίνου είναι του προστάτη, του πρωκτού, του μαστού, του ενδομήτριου, των πνευμόνων, και του παγκρέατος.

Πληθώρα επιστημονικών μελετών αρχικά επικεντρώθηκαν στην συμβολή του λυκοπένιου των ντοματών, στην πρόληψη εμφάνισης καρκίνου του προστάτη. Συγκεκριμένα μια μέτα - ανάλυση 21 μελετών, η όποια δημοσιεύτηκε στην Επιδημιολογία Βιοχημικών Δεικτών και Αντιμετώπισης Καρκίνου, επιβεβαιώνει ότι η κατανάλωση ντομάτας, και ειδικότερα μαγειρεμένης ντομάτας, παρέχει στον ανθρώπινο οργανισμό αυξημένη προστασία έναντι του καρκίνου του προστάτη.

Όταν τα δεδομένα των 21 ερευνών συνδυάστηκαν και αναλύθηκαν έδειξαν ότι οι άντρες που έτρωγαν αυξημένη ποσότητα ωμών ντοματών είχαν 11% λιγότερες πιθανότητες να εμφανίσουν καρκίνο του προστάτη ενώ αυτοί που έτρωγαν μαγειρεμένες ντομάτες και προϊόντα τους είχαν ακόμη καλύτερη προστασία με 20% λιγότερες πιθανότητες. Ακόμα και αυτοί που κατανάλωναν μόλις μια ωμή [[Ντομάτα φυτό|ντομάτα]] την ημέρα εμφάνισαν μειωμένο κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου του προστάτη κατά 3%. Αλλά και κατά την εμφάνιση καρκίνου του προστάτη, έχει βρεθεί ότι το λυκοπένιο από μόνο του μπορεί να μειώσει το βάρος των όγκων κατά 8-17% κάνοντας την ασθένεια λιγότερη επιθετική.

Ιδιαίτερα σημαντική θεωρείται η προστασία που παρέχει το λυκοπένιο έναντι του καρκίνου του παγκρέατος, καθώς είναι από τις πιο επιθετικές και θανατηφόρες μορφές καρκίνου λόγω της ραγδαίας εξέλιξης του. Μελέτες που εξέτασαν την επίδραση του λυκοπένιου έδειξαν ότι άτομα που κατανάλωναν μεγάλες ποσότητες ντομάτας είχαν μέχρι και 31% μειωμένες πιθανότητες να εμφανίσουν καρκίνου του παγκρέατος. Ανάμεσα στα ευεργετικά οφέλη της ντομάτας συγκαταλέγεται και η δράση της έναντι της αθηροσκλήρωσης. Αυτό μπορεί να αποδοθεί κυρίως στο κάλιο, στην βιταμίνη Β6, στην νιασίνη και στο φολικό οξύ.

Η νιασίνη χρησιμοποιείται εδώ και χρόνια σαν μια ασφαλής μέθοδος για την μείωση της χοληστερίνης ενώ δίαιτες πλούσιες σε κάλιο έχουν δείξει ότι μπορούν να μειώσουν την αρτηριακή πίεση. Η βιταμίνη Β6 και το φολικό οξύ απαιτούνται για την μετατροπή της επικίνδυνης ουσίας, ομοκυστεΐνης σε άλλα αβλαβή μόρια. Η ομοκυστεΐνη έχει βρεθεί ότι καταστρέφει τα τοιχώματα των αγγείων και έχει συσχετιστεί άμεσα με αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης εμφραγμάτων.<ref name="Διατροφική αξία ντομάτας"/>

==Βιβλιογραφία==
<references>
<ref name="Διατροφική αξία ντομάτας"> [{{#show:Ιστοσελίδα Υγεία Online/Η διατροφική αξία της ντομάτας| ?has link}} Διατροφική αξία ντομάτας].</ref>
</references>

[[σχετίζεται με::Ντομάτα προϊόν| ]]
[[πόσο αφορά σε καταναλωτή::30| ]]
[[κατάσταση δημοσίευσης::10| ]]

Ποικιλία καστανιάς Sleeping Giant

2016-06-15T08:46:56Z

Th zografos:

Ο [[Κάστανο|καρπός]] της έχει μεγάλο μέγεθος και καλή εμφάνιση. Χαρακτηρίζεται από σταθερότητα παραγωγής μεγάλων καρπών. 1kg καρπών αντιστοιχούν περίπου 80 καρποί. Σαν [[Καστανιά|δέντρο]] είναι πολύ ζωηρή, με μεγάλα και γυαλιστερά [[Βοτανικά χαρακτηριστικά καστανιάς|φύλλα]] στην πάνω επιφάνεια. Θεωρείται ανθεκτική στο [[Μύκητες|μύκητα]] Endothia parasitica.

[[είναι ποικιλία της::Καστανιά| ]]
[[πόσο αφορά σε γεωργό::30| ]]
[[πόσο αφορά σε γεωπόνο::30| ]]
[[Category:Καστανιά]]

Εδαφoκλιματικές συνθήκες γιασεμιού

2016-06-15T08:45:10Z

Th zografos:

Το [[Γιασεμί φυτό|γιασεμί]] ευδοκιμεί σε περιοχές με ήπιο και θερμό κλίμα στις οποίες η θερμοκρασία δεν πέφτει κάτω από το μηδέν. Αν και το υπόγειο τμήμα του (ρίζα) καθώς και η ξυλοποιημένοι βλαστοί αντέχουν σε θερμοκρασίες - 5oC, οι τρυφεροί βλαστοί παθαίνουν ζημιές κι όταν ακόμα η θερμοκρασία πλησιάζει το μηδέν. Μεγάλες επίσης ζημιές παθαίνει το γιασεμί από τους παγετούς την άνοιξη. Έτσι η εκλογή της κατάλληλης περιοχής όπου θα καλλιεργηθεί το γιασεμί πρέπει να γίνει με πολύ προσοχή γιατί αλλιώς η καλλιέργεια του είναι επισφαλής και ασύμφορος. Σαν κατάλληλες περιοχές της πατρίδας μας θεωρούνται πολλές νησιωτικές καθώς και παραθαλάσσιες της Νοτιοδυτικής Πελοποννήσου και της Χαλκιδικής.

Το γιασεμί μπορεί να καλλιεργηθεί και σε λίγο ψυχρές περιοχές όπως γίνεται στη Γαλλία με την προϋπόθεση ότι τα [[κατάλογος φυτών|φυτά]] θα σκεπάζονται με χώμα τον χειμώνα ώστε να προφυλάσσονται από το κρύο. Την άνοιξη το χώμα αυτό απομακρύνεται. Πάντως στις ψυχρές περιοχές η καλλιέργεια του [[Γιασεμί φυτό|γιασεμιού]] έχει σαν αποτέλεσμα τη μείωση της παραγωγής λουλουδιών αλλά και την υποβάθμιση της ποιότητας του αιθέριου ελαίου. Ως προς τα εδάφη το γιασεμί μπορεί να καλλιεργηθεί σ’ οποιονδήποτε τύπο (εκτός από τα [[Αργιλώδη εδάφη|αργιλώδη]] ή [[Αμμώδη εδάφη|αμμώδη]]). Τα πιο κατάλληλα όμως είναι τα [[Πηλώδη εδάφη|μέσης συστάσεως]] διαπερατά επειδή το γιασεμί είναι [[Άρδευση γιασεμιού|ποτιστική]] καλλιέργεια τα χωράφια πρέπει να ποτίζονται καλά.<ref name="Το γιασεμί"/>

==Βιβλιογραφία==
<references>
<ref name="Το γιασεμί"> [{{#show:Ιστοσελίδα Πράσινο Δημιουργείν/Το γιασεμί| ?has link}} Το γιασεμί].</ref>
</references>

[[πόσο αφορά σε γεωργό::30| ]]
[[πόσο αφορά σε γεωπόνο::20| ]]
[[σχετίζεται με::Γιασεμί φυτό| ]]
[[ευδοκιμεί σε τύπο εδάφους::Πηλώδη εδάφη| ]]
[[ευδοκιμεί σε έδαφος ελάχιστης τιμής pH::5.8| ]]
[[ευδοκιμεί σε έδαφος μέγιστης τιμής pH::7.8| ]]
[[κατάσταση δημοσίευσης::10| ]]

Ασθένεια καρπουζιάς Περονόσπορος

2016-06-15T08:33:53Z

Th zografos:

[[Image:Προσβολή φύλλων καρπουζιάς από Περονόσπορο.jpg|thumb|px100|Προσβολή φύλλων πεπονιάς από Περονόσπορο]]
Ο [[Περονόσπορος|περονόσπορος]] (Pseudoperonospora cubensis) είναι μια από τις σημαντικότερες [[Ασθένειες καρπουζιάς|ασθένειες]] της [[Καρπουζιά|καρπουζιάς]] στη χώρα μας και σε κάθε περιοχή του κόσμου που οι συνθήκες είναι ευνοϊκές για τις μολύνσεις. Προκαλεί σοβαρές ζημιές κυρίως στα [[Θερμοκήπια|θερμοκήπια]], στην [[Καρπούζ|καρπουζιά]] και στα άλλα καλλιεργούμενα κολοκυνθοειδή καθώς και σε αυτοφυή Cucurbitaceae. Παρατηρούνται στα [[Βοτανικά χαρακτηριστικά καρπουζιάς|φύλλα]] διάσπαρτες, μικρές κηλίδες οι οποίες στην αρχή είναι χλωρωτικές και γρήγορα εξελίσσονται σε νεκρωτικές, σκουρόχρωμες, κυκλικού σχήματος. Τα αίτια, τα συμπτώματα καθώς και οι τρόποι αντιμετώπισής της είναι παρόμοια με την προσβολή της ασθένειας αυτής στην [[Ασθένεια πεπονιάς Περονόσπορος|πεπονιά]].

[[πόσο αφορά σε γεωργό::30| ]]
[[πόσο αφορά σε γεωπόνο::30| ]]
[[είναι ασθένεια της::Καρπουζιά| ]]
[[είναι ασθένεια του φυτού::Καρπουζιά| ]]
[[είναι ασθένεια της::Καρπουζιά θερμοκηπίου| ]]
[[είναι ασθένεια του φυτού::Καρπουζιά θερμοκηπίου| ]]
[[είναι προσβολή της ασθένειας::Περονόσπορος| ]]

Ασθένεια καρπουζιάς Περονόσπορος

2016-06-15T08:32:34Z

Th zografos:

[[Image:Προσβολή φύλλων καρπουζιάς από Περονόσπορο.jpg|thumb|px100|Προσβολή φύλλων πεπονιάς από Περονόσπορο]]
Ο [[Περονόσπορος|περονόσπορος]] (Pseudoperonospora cubensis) είναι μια από τις σημαντικότερες [[Ασθένειες καρπουζιάς|ασθένειες]] της [[Καρπουζιά|καρπουζιάς]] στη χώρα μας και σε κάθε περιοχή του κόσμου που οι συνθήκες είναι ευνοϊκές για τις μολύνσεις. Προκαλεί σοβαρές ζημιές κυρίως στα θερμοκήπια, στην καρπουζιά και στα άλλα καλλιεργούμενα κολοκυνθοειδή καθώς και σε αυτοφυή Cucurbitaceae. Παρατηρούνται στα [[Βοτανικά χαρακτηριστικά καρπουζιάς|φύλλα]] διάσπαρτες, μικρές κηλίδες οι οποίες στην αρχή είναι χλωρωτικές και γρήγορα εξελίσσονται σε νεκρωτικές, σκουρόχρωμες, κυκλικού σχήματος. Τα αίτια, τα συμπτώματα καθώς και οι τρόποι αντιμετώπισής της είναι παρόμοια με την προσβολή της ασθένειας αυτής στην [[Ασθένεια πεπονιάς Περονόσπορος|πεπονιά]].

[[πόσο αφορά σε γεωργό::30| ]]
[[πόσο αφορά σε γεωπόνο::30| ]]
[[είναι ασθένεια της::Καρπουζιά| ]]
[[είναι ασθένεια του φυτού::Καρπουζιά| ]]
[[είναι ασθένεια της::Καρπουζιά θερμοκηπίου| ]]
[[είναι ασθένεια του φυτού::Καρπουζιά θερμοκηπίου| ]]
[[είναι προσβολή της ασθένειας::Περονόσπορος| ]]

Εδαφoκλιματικές συνθήκες σιδερίτη

2016-06-13T12:08:26Z

Th zografos:

Ευδοκιμεί σε περιοχές με μεγάλο υψόμετρο. Παρουσιάζει ιδιαίτερη αντοχή στις χαμηλές θερμοκρασίες του χειμώνα. Αναπτύσσεται σε ποικιλία [[τύποι εδαφών|εδαφών]] με pH 6,0-8,0. Συνήθως προτιμά βραχώδη και ασβεστολιθικά εδάφη. Μπορεί να αναπτυχθεί και σε πετρώδη εδάφη.Είναι ξηρική [[Καλλιέργεια|καλλιέργεια]]. <ref name="Σιδερίτης"/>

==Βιβλιογραφία==
<references>
<ref name="Σιδερίτης"> [{{#show:Ιστοσελίδα Fytokomia/Σιδερίτης| ?has link}} Σιδερίτης].</ref>
</references>

[[πόσο αφορά σε γεωργό::30| ]]
[[πόσο αφορά σε γεωπόνο::20| ]]
[[σχετίζεται με::Σιδερίτης φυτό| ]]
[[ευδοκιμεί σε τύπο εδάφους::Πηλώδη εδάφη| ]]
[[ευδοκιμεί σε τύπο εδάφους::Αμμώδη εδάφη| ]]
[[ευδοκιμεί σε τύπο εδάφους::Αργιλώδη εδάφη| ]]
[[ευδοκιμεί σε τύπο εδάφους::Ασβεστώδη εδάφη| ]]
[[ευδοκιμεί σε έδαφος ελάχιστης τιμής pH::6| ]]
[[ευδοκιμεί σε έδαφος μέγιστης τιμής pH::8| ]]
[[κατάσταση δημοσίευσης::10| ]]

Εδαφoκλιματικές συνθήκες σιδερίτη

2016-06-13T12:07:14Z

Th zografos:

Ευδοκιμεί σε περιοχές με μεγάλο υψόμετρο. Παρουσιάζει ιδιαίτερη αντοχή στις χαμηλές θερμοκρασίες του χειμώνα. Αναπτύσσεται σε ποικιλία [[τύποι εδαφών|εδαφών]] με pH 6,0-8,0. Συνήθως προτιμά βραχώδη και ασβεστολιθικά εδάφη. Μπορεί να αναπτυχθεί και σε πετρώδη εδάφη.Είναι ξηρική καλλιέργεια. <ref name="Σιδερίτης"/>

==Βιβλιογραφία==
<references>
<ref name="Σιδερίτης"> [{{#show:Ιστοσελίδα Fytokomia/Σιδερίτης| ?has link}} Σιδερίτης].</ref>
</references>

[[πόσο αφορά σε γεωργό::30| ]]
[[πόσο αφορά σε γεωπόνο::20| ]]
[[σχετίζεται με::Σιδερίτης φυτό| ]]
[[ευδοκιμεί σε τύπο εδάφους::Πηλώδη εδάφη| ]]
[[ευδοκιμεί σε τύπο εδάφους::Αμμώδη εδάφη| ]]
[[ευδοκιμεί σε τύπο εδάφους::Αργιλώδη εδάφη| ]]
[[ευδοκιμεί σε τύπο εδάφους::Ασβεστώδη εδάφη| ]]
[[ευδοκιμεί σε έδαφος ελάχιστης τιμής pH::6| ]]
[[ευδοκιμεί σε έδαφος μέγιστης τιμής pH::8| ]]
[[κατάσταση δημοσίευσης::10| ]]

Εδαφoκλιματικές συνθήκες λουίζας

2016-06-13T12:06:45Z

Th zografos:

Ευδοκιμεί σε περιοχές θερμές ηλιόλουστες, ενώ σε πολύ χαμηλές θερμοκρασίες πεθαίνει. Απαιτούνται [[τύποι εδαφών|εδάφη]] ελαφρά όξινα, αμμοποηλώδη και πλούσια σε οργανική ουσία, καλά αποστραγγιζόμενα.<ref name="Λουίζα"/>

==Βιβλιογραφία==
<references>
<ref name="Λουίζα"> [{{#show:Ιστοσελίδα Μυρεψός/Λουίζα| ?has link}} Λουίζα]</ref>
</references>

[[πόσο αφορά σε γεωργό::30| ]]
[[πόσο αφορά σε γεωπόνο::20| ]]
[[σχετίζεται με::Λουίζα φυτό| ]]
[[ευδοκιμεί σε τύπο εδάφους::Πηλώδη εδάφη| ]]
[[ευδοκιμεί σε έδαφος ελάχιστης τιμής pH::6| ]]
[[ευδοκιμεί σε έδαφος μέγιστης τιμής pH::6.9| ]]
[[κατάσταση δημοσίευσης::10| ]]

Εδαφoκλιματικές συνθήκες κριτάμου

2016-06-13T12:06:13Z

Th zografos:

Προτιμά βραχώδη, παραθαλάσσια και αμμουδερά μέρη. Έχει περιορισμένη ανάγκη σε υγρασία και υψηλές ανοχές στην αλατότητα. Μπορεί να επιλεχθεί για αξιοποίηση περιοχών με αλατούχα υποβαθμισμένα [[τύποι εδαφών|εδάφη]], αρκεί να στραγγίζουν καλά.<ref name="Καλλιέργεια, μεταποίηση και διασφάλιση ποιότητας των ελληνικών αρωματικών και φαρμακευτικών φυτών"/>

==Βιβλιογραφία==
<references>
<ref name="Καλλιέργεια, μεταποίηση και διασφάλιση ποιότητας των ελληνικών αρωματικών και φαρμακευτικών φυτών"> Καλλιέργεια, μεταποίηση και διασφάλιση ποιότητας των ελληνικών αρωματικών και φαρμακευτικών φυτών: Βασικές αρχές καθετοποιημένης παραγωγής, των Δρ. Ελένη Μαλούπα, Δρ. Κατερίνα Γρηγοριάδου, Δρ. Διαμάντω Λάζαρη και Δρ. Νικόλαος Κρίγκας, Καβάλα 2013.</ref>
</references>

[[πόσο αφορά σε γεωργό::30| ]]
[[πόσο αφορά σε γεωπόνο::20| ]]
[[σχετίζεται με::Κρίταμο φυτό| ]]
[[ευδοκιμεί σε τύπο εδάφους::Αμμώδη εδάφη| ]]
[[ευδοκιμεί σε τύπο εδάφους::Αργιλώδη εδάφη| ]]
[[κατάσταση δημοσίευσης::10| ]]

Η Ανάπτυξη των φυτών στα Ασβεστούχα Εδάφη

2016-06-13T11:28:56Z

Th zografos:

Τα [[κατάλογος φυτών|φυτά]] που αναπτύσσονται στα [[Ασβέστιο|ασβεστούχα]] εδάφη καλούνται Calcicoles. Η ανάπτυξη των φυτών στα εδάφη αυτά παρουσιάζει διάφορα χαρακτηριστικά τα οποία άπτονται των ειδικών γνωρισμάτων των εδαφών αυτών, ήτοι της χαμηλής γονιμότητας και παραγωγικότητας τους. Η αντιμετώπιση τους ανάγεται στην εφαρμογή κατάλληλων διαχειριστικών πρακτικών.
Τα ασβεστούχα εδάφη έχουν υψηλή συγκέντρωση όξινων διτανθρακικών ανιόντων (HCO3) και χαρακτηρίζονται από υψηλό pH και μειωμένη διαθεσιμότητα θρεπτικών στοιχείων, ιδιαίτερα P και μικροθρεπτικών Zn, Fe, Mn και B, συνέπεια των οποίων οι καλλιέργειες συχνά υποφέρουν από τροφοπενίες, κυριότερη των οποίων είναι η χλώρωση του [[σίδηρος|σιδήρου]]. Πράγματι, το φαινόμενο αυτό είναι πάρα πολύ διαδεδομένο στα ασβεστούχα [[τύποι εδαφών|εδάφη]], με δυσμενέστατες επιπτώσεις στη γεωργική παραγωγή.
Η τροφοπενία του σιδήρου στα ασβεστούχα εδάφη πολλές φορές ενισχύεται από τον ανεπαρκή αερισμό λόγω συμπίεσης του εδάφους και των χαμηλών θερμοκρασιών, οι οποίες διατηρούν το έδαφος σε ύφυγρη κατάσταση. Ωστόσο, η τροφοπενία αυτή δε δημιουργείται λόγω πιθανής έλλειψης του οξυγόνου, αλλά συνέπεια αύξησης της συγκέντρωσης των όξινων διτανθρακικών ανιόντων (HCO3). Στα ασβεστούχα εδάφη με την έντονη παρουσία του CaCO3, η αύξηση της συγκέντρωσης CO2 τελικά οδηγεί στην παραγωγή Ca(HCO3)2. Βέβαια, ο βαθμός παρουσίας ή μη της χλώρωσης σιδήρου εξαρτάται από το είδος της καλλιέργειας και από την αντίδραση του ριζικού συστήματος στην έλλειψη του σιδήρου. Π.χ. στα αγρωστώδη η έλλειψη σιδήρου δε σχετίζεται σημαντικά με την παρουσία των διττανθρακικών ανιόντων, αλλά σχετίζεται με τη μείωση των άμορφων οξειδίων του σιδήρου. Αντίθετα, στα μη αγρωστώδη, η χλώρωση σιδήρου ή τροφοπενία σιδήρου
σχετίζεται στατιστικά σημαντικά με τη συγκέντρωση των HCO3. Τα ασβεστούχα εδάφη είναι ως επί το πλείστον ανεπαρκώς εφοδιασμένα με διαθέσιμο P. Το γεγονός αυτό αποτελεί και το μόνιμο πρόβλημα τους. Οφείλεται δε στη μεγάλη ικανότητα δέσμευσης του στοιχείου
αυτού στα υπόψη εδάφη. Το χαρακτηριστικό αυτό κάνει αναγκαία την εφαρμογή ανάλογης διαχειριστικής πρακτικής με στόχο τη μείωση της δεσμευτικής ικανότητας των εδαφών αυτών σε τρόπο ώστε οι αναπτυσσόμενες καλλιέργειες να έχουν περισσότερο διαθέσιμο [[φώσφορος|φωσφόρο]]. Έτσι, η φωσφορική [[λίπανση|λίπανση]] που πραγματοποιείται θα πρέπει να είναι ενισχυμένη κατά το βαθμό του συντελεστή δέσμευσης. Το ίδιο βέβαια ισχύει για την εφαρμογή όλων των θρεπτικών που υπόκεινταισε δέσμευση (π.χ. τα μικροθρεπτικά).
Η χαμηλή εξάλλου περιεκτικότητα της οργανικής ουσίας που χαρακτηρίζει τα ασβεστούχα εδάφη, αντανακλά σε κάποιο βαθμό και το συνήθως ανεπαρκές επίπεδο του διαθέσιμου N καθώς και του S. Όλα αυτά τα προβλήματα της μειωμένης διαθεσιμότητας των θρεπτικών σχετίζονται με την εκτεταμένη παρουσία του HCO3 στα ασβεστούχα εδάφη. Τα ανιόντα αυτά επηρεάζουν άμεσα την πρόσληψη τους από τα φυτά και εμμέσως μπορεί να δημιουργούν τροποπενίες Fe και Mn. Ο αυξημένος εφοδιασμός τους με P μπορεί ωσαύτως να ενισχύσει τη χλώρωση του Fe λόγω του ανταγωνισμού P x Fe. Ο ρόλος του φωσφόρου στη χλώρωση σιδήρου είναι βέβαια πολύπλοκος. Π.χ. ο P μπορεί να παρεμποδίσει τη διαλυτοποίηση του Fe που περιέχεται στα οξείδια του σιδήρου εντός της μάζης του εδάφους και στην περιοχή της ριζόσφαιρας. Σε άλλες περιπτώσεις, οι υψηλές δόσεις P που εφαρμόζονται στα ασβεστούχα εδάφη μειώνουν την παραγωγή-έκκριση οργανικών οξέων από τις ρίζες, τα οποία υπο κανονικές συνθήκες έκκρισης συμβάλλουν στη διαλυτοποίηση του Fe στη ριζόσφαιρα. Επίσης, τα υψηλά επίπεδα του P στα φύλλα και γενικότερα στα φυτά μπορεί να προκαλέσουν απενεργοποίηση του σιδήρου, αν και περί του θέματος αυτού έχουν διατυπωθεί κι άλλες απόψεις, ότι η αυξημένη συγκέντρωση του P στα χλωρωτικά φυτά είναι κατά πάσα πιθανότητα το αποτέλεσμα του περιορισμού της αύξησης και επομένως είναι η συνέπεια και όχι το αίτιον της χλώρωσης σιδήρου. Επίσης, αυξημένη χορήγηση καλίου και αζώτου μπορεί να δημιουργήσει τροφοπενία σιδήρου στα ασβεστούχα εδάφη, λόγω της ήδη περιορισμένης διαθεσιμότητας του στοιχείου αυτού στα υπόψη εδάφη και της δράσης του φαινομένου της <<αραίωσης>> που προκαλεί κυρίως το N.
Όμως, εκτός από το Fe μπορεί να παρατηρηθεί στα ασβεστούχα εδάφη και τροφοπενία χαλκού, όχι λόγω της υψηλής περιεκτικότητας του, CaCO3, αλλά συνέπεια της τυχόν υπάρχουσας σε υψηλό επίπεδο οργανικής ουσίας. Γενικά, λόγω της χαμηλής περιεκτικότητας σε οργανική ουσία το θέμα της έλλειψης του Cu δεν είναι σοβαρό στα εδάφη αυτά.
Η τροφοπενία, η οποία είναι κυρίως συχνή, είναι αυτή του ψευδαργύρου. Η μειωμένη διαθεσιμότητα του Zn στα εδάφη τα ασβεστούχα σχετίζεται όχι με την ποσότητα του CaCO3 αλλά κυρίως με το μέγεθος των κόκκων αυτού.
Όσο πιο λεπτόκοκκο είναι το CaCO3, τόσο περισσότερο αυξάνει η δέσμευση του Zn και επομένως μειώνεται η διαθεσιμότητα του σ' αυτά. Σημαντική εξάλλου επίδραση ασκεί και το κλάσμα της [[Αργιλώδη εδάφη|αργίλου]], του οποίου η επίδραση είναι ορισμένες φορές ισχυρότερη σε βάρος του Zn. Επίσης, η παρουσία υψηλών επιπέδων Mg ή δολομίτη στο έδαφος ασκεί έντονη ανταγωνιστική επίδραση στη διαθεσιμότητα
του Zn. Τα ασβεστούχα εδάφη συχνά περιέχουν υψηλές συγκεντρώσεις δολομίτη (MgCO3 x CaCO3).
Σημαντική επίδραση στη διαθεσιμότητα των θρεπτικών στοιχείων ασκεί και το pH των ασβεστούχων εδαφών. Παρόλον ότι το CaCO3 σχετίζεται με τις μεταβολές του pH, όμως φαίνεται πως η συνολική ποσότητα του δεν είναι ο καθοριστικός παράγων, αλλά ο ρυθμός διαλυτοποίησης του. Επίσης, στις μεταβολές του pH συμβάλλει και το ριζικό σύστημα των φυτών με την υπ' αυτών παραγωγή HCO3 και CO2 γεγονός που μειώνει (οξινοποιεί) το pH και μέχρι μια μονάδα της κλίμακας του pH.<ref name="Η Ανάπτυξη των φυτών στα Ασβεστούχα Εδάφη"/>

==Βιβλιογραφία==
<references>
<ref name="Η Ανάπτυξη των φυτών στα Ασβεστούχα Εδάφη"> Τα προβληματικά εδάφη και η βελτίωση τους, Π. Κουκουλάκης τ. Αναπληρωτής Ερευνητής ΕΘΙΑΓΕ, ΑΡ. Παπαδόπουλος Τακτικός Ερευνητής ΕΘΙΑΓΕ</ref>
</references>

Η Ανάπτυξη των φυτών στα Ασβεστούχα Εδάφη

2016-06-13T11:28:06Z

Th zografos:

Τα [[κατάλογος φυτών|φυτά]] που αναπτύσσονται στα [[Ασβέστιο|ασβεστούχα]] εδάφη καλούνται Calcicoles. Η ανάπτυξη των φυτών στα εδάφη αυτά παρουσιάζει διάφορα χαρακτηριστικά τα οποία άπτονται των ειδικών γνωρισμάτων των εδαφών αυτών, ήτοι της χαμηλής γονιμότητας και παραγωγικότητας τους. Η αντιμετώπιση τους ανάγεται στην εφαρμογή κατάλληλων διαχειριστικών πρακτικών.
Τα ασβεστούχα εδάφη έχουν υψηλή συγκέντρωση όξινων διτανθρακικών ανιόντων (HCO3) και χαρακτηρίζονται από υψηλό pH και μειωμένη διαθεσιμότητα θρεπτικών στοιχείων, ιδιαίτερα P και μικροθρεπτικών Zn, Fe, Mn και B, συνέπεια των οποίων οι καλλιέργειες συχνά υποφέρουν από τροφοπενίες, κυριότερη των οποίων είναι η χλώρωση του [[σίδηρος|σιδήρου]]. Πράγματι, το φαινόμενο αυτό είναι πάρα πολύ διαδεδομένο στα ασβεστούχα [[τύποι εδαφών|εδάφη]], με δυσμενέστατες επιπτώσεις στη γεωργική παραγωγή.
Η τροφοπενία του σιδήρου στα ασβεστούχα εδάφη πολλές φορές ενισχύεται από τον ανεπαρκή αερισμό λόγω συμπίεσης του εδάφους και των χαμηλών θερμοκρασιών, οι οποίες διατηρούν το έδαφος σε ύφυγρη κατάσταση. Ωστόσο, η τροφοπενία αυτή δε δημιουργείται λόγω πιθανής έλλειψης του οξυγόνου, αλλά συνέπεια αύξησης της συγκέντρωσης των όξινων διτανθρακικών ανιόντων (HCO3). Στα ασβεστούχα εδάφη με την έντονη παρουσία του CaCO3, η αύξηση της συγκέντρωσης CO2 τελικά οδηγεί στην παραγωγή Ca(HCO3)2. Βέβαια, ο βαθμός παρουσίας ή μη της χλώρωσης σιδήρου εξαρτάται από το είδος της καλλιέργειας και από την αντίδραση του ριζικού συστήματος στην έλλειψη του σιδήρου. Π.χ. στα αγρωστώδη η έλλειψη σιδήρου δε σχετίζεται σημαντικά με την παρουσία των διττανθρακικών ανιόντων, αλλά σχετίζεται με τη μείωση των άμορφων οξειδίων του σιδήρου. Αντίθετα, στα μη αγρωστώδη, η χλώρωση σιδήρου ή τροφοπενία σιδήρου
σχετίζεται στατιστικά σημαντικά με τη συγκέντρωση των HCO3. Τα ασβεστούχα εδάφη είναι ως επί το πλείστον ανεπαρκώς εφοδιασμένα με διαθέσιμο P. Το γεγονός αυτό αποτελεί και το μόνιμο πρόβλημα τους. Οφείλεται δε στη μεγάλη ικανότητα δέσμευσης του στοιχείου
αυτού στα υπόψη εδάφη. Το χαρακτηριστικό αυτό κάνει αναγκαία την εφαρμογή ανάλογης διαχειριστικής πρακτικής με στόχο τη μείωση της δεσμευτικής ικανότητας των εδαφών αυτών σε τρόπο ώστε οι αναπτυσσόμενες καλλιέργειες να έχουν περισσότερο διαθέσιμο [[φώσφορος|φωσφόρο]]. Έτσι, η φωσφορική [[λίπανση|λίπανση]] που πραγματοποιείται θα πρέπει να είναι ενισχυμένη κατά το βαθμό του συντελεστή δέσμευσης. Το ίδιο βέβαια ισχύει για την εφαρμογή όλων των θρεπτικών που υπόκεινταισε δέσμευση (π.χ. τα μικροθρεπτικά).
Η χαμηλή εξάλλου περιεκτικότητα της οργανικής ουσίας που χαρακτηρίζει τα ασβεστούχα εδάφη, αντανακλά σε κάποιο βαθμό και το συνήθως ανεπαρκές επίπεδο του διαθέσιμου N καθώς και του S. Όλα αυτά τα προβλήματα της μειωμένης διαθεσιμότητας των θρεπτικών σχετίζονται με την εκτεταμένη παρουσία του HCO3 στα ασβεστούχα εδάφη. Τα ανιόντα αυτά επηρεάζουν άμεσα την πρόσληψη τους από τα φυτά και εμμέσως μπορεί να δημιουργούν τροποπενίες Fe και Mn. Ο αυξημένος εφοδιασμός τους με P μπορεί ωσαύτως να ενισχύσει τη χλώρωση του Fe λόγω του ανταγωνισμού P x Fe. Ο ρόλος του φωσφόρου στη χλώρωση σιδήρου είναι βέβαια πολύπλοκος. Π.χ. ο P μπορεί να παρεμποδίσει τη διαλυτοποίηση του Fe που περιέχεται στα οξείδια του σιδήρου εντός της μάζης του εδάφους και στην περιοχή της ριζόσφαιρας. Σε άλλες περιπτώσεις, οι υψηλές δόσεις P που εφαρμόζονται στα ασβεστούχα εδάφη μειώνουν την παραγωγή-έκκριση οργανικών οξέων από τις ρίζες, τα οποία υπο κανονικές συνθήκες έκκρισης συμβάλλουν στη διαλυτοποίηση του Fe στη ριζόσφαιρα. Επίσης, τα υψηλά επίπεδα του P στα φύλλα και γενικότερα στα φυτά μπορεί να προκαλέσουν απενεργοποίηση του σιδήρου, αν και περί του θέματος αυτού έχουν διατυπωθεί κι άλλες απόψεις, ότι η αυξημένη συγκέντρωση του P στα χλωρωτικά φυτά είναι κατά πάσα πιθανότητα το αποτέλεσμα του περιορισμού της αύξησης και επομένως είναι η συνέπεια και όχι το αίτιον της χλώρωσης σιδήρου. Επίσης, αυξημένη χορήγηση καλίου και αζώτου μπορεί να δημιουργήσει τροφοπενία σιδήρου στα ασβεστούχα εδάφη, λόγω της ήδη περιορισμένης διαθεσιμότητας του στοιχείου αυτού στα υπόψη εδάφη και της δράσης του φαινομένου της <<αραίωσης>> που προκαλεί κυρίως το N.
Όμως, εκτός από το Fe μπορεί να παρατηρηθεί στα ασβεστούχα εδάφη και τροφοπενία χαλκού, όχι λόγω της υψηλής περιεκτικότητας του, CaCO3, αλλά συνέπεια της τυχόν υπάρχουσας σε υψηλό επίπεδο οργανικής ουσίας. Γενικά, λόγω της χαμηλής περιεκτικότητας σε οργανική ουσία το θέμα της έλλειψης του Cu δεν είναι σοβαρό στα εδάφη αυτά.
Η τροφοπενία, η οποία είναι κυρίως συχνή, είναι αυτή του ψευδαργύρου. Η μειωμένη διαθεσιμότητα του Zn στα εδάφη τα ασβεστούχα σχετίζεται όχι με την ποσότητα του CaCO3 αλλά κυρίως με το μέγεθος των κόκκων αυτού.
Όσο πιο λεπτόκοκκο είναι το CaCO3, τόσο περισσότερο αυξάνει η δέσμευση του Zn και επομένως μειώνεται η διαθεσιμότητα του σ' αυτά. Σημαντική εξάλλου επίδραση ασκεί και το κλάσμα της αργίλου, του οποίου η επίδραση είναι ορισμένες φορές ισχυρότερη σε βάρος του Zn. Επίσης, η παρουσία υψηλών επιπέδων Mg ή δολομίτη στο έδαφος ασκεί έντονη ανταγωνιστική επίδραση στη διαθεσιμότητα
του Zn. Τα ασβεστούχα εδάφη συχνά περιέχουν υψηλές συγκεντρώσεις δολομίτη (MgCO3 x CaCO3).
Σημαντική επίδραση στη διαθεσιμότητα των θρεπτικών στοιχείων ασκεί και το pH των ασβεστούχων εδαφών. Παρόλον ότι το CaCO3 σχετίζεται με τις μεταβολές του pH, όμως φαίνεται πως η συνολική ποσότητα του δεν είναι ο καθοριστικός παράγων, αλλά ο ρυθμός διαλυτοποίησης του. Επίσης, στις μεταβολές του pH συμβάλλει και το ριζικό σύστημα των φυτών με την υπ' αυτών παραγωγή HCO3 και CO2 γεγονός που μειώνει (οξινοποιεί) το pH και μέχρι μια μονάδα της κλίμακας του pH.<ref name="Η Ανάπτυξη των φυτών στα Ασβεστούχα Εδάφη"/>

==Βιβλιογραφία==
<references>
<ref name="Η Ανάπτυξη των φυτών στα Ασβεστούχα Εδάφη"> Τα προβληματικά εδάφη και η βελτίωση τους, Π. Κουκουλάκης τ. Αναπληρωτής Ερευνητής ΕΘΙΑΓΕ, ΑΡ. Παπαδόπουλος Τακτικός Ερευνητής ΕΘΙΑΓΕ</ref>
</references>

Η Ανάπτυξη των φυτών στα Ασβεστούχα Εδάφη

2016-06-13T11:27:50Z

Th zografos:

Τα [[κατάλογος φυτών|φυτά]] που αναπτύσσονται στα [[Ασβέστιο|ασβεστούχα]] εδάφη καλούνται Calcicoles. Η ανάπτυξη των φυτών στα εδάφη αυτά παρουσιάζει διάφορα χαρακτηριστικά τα οποία άπτονται των ειδικών γνωρισμάτων των εδαφών αυτών, ήτοι της χαμηλής γονιμότητας και παραγωγικότητας τους. Η αντιμετώπιση τους ανάγεται στην εφαρμογή κατάλληλων διαχειριστικών πρακτικών.
Τα ασβεστούχα εδάφη έχουν υψηλή συγκέντρωση όξινων διτανθρακικών ανιόντων (HCO3) και χαρακτηρίζονται από υψηλό pH και μειωμένη διαθεσιμότητα θρεπτικών στοιχείων, ιδιαίτερα P και μικροθρεπτικών Zn, Fe, Mn και B, συνέπεια των οποίων οι καλλιέργειες συχνά υποφέρουν από τροφοπενίες, κυριότερη των οποίων είναι η χλώρωση του [[σίδηρος|σιδήρου]]. Πράγματι, το φαινόμενο αυτό είναι πάρα πολύ διαδεδομένο στα ασβεστούχα [[τύποι εδαφών|εδάφη]], με δυσμενέστατες επιπτώσεις στη γεωργική παραγωγή.
Η τροφοπενία του σιδήρου στα ασβεστούχα εδάφη πολλές φορές ενισχύεται από τον ανεπαρκή αερισμό λόγω συμπίεσης του εδάφους και των χαμηλών θερμοκρασιών, οι οποίες διατηρούν το έδαφος σε ύφυγρη κατάσταση. Ωστόσο, η τροφοπενία αυτή δε δημιουργείται λόγω πιθανής έλλειψης του οξυγόνου, αλλά συνέπεια αύξησης της συγκέντρωσης των όξινων διτανθρακικών ανιόντων (HCO3). Στα ασβεστούχα εδάφη με την έντονη παρουσία του CaCO3, η αύξηση της συγκέντρωσης CO2 τελικά οδηγεί στην παραγωγή Ca(HCO3)2. Βέβαια, ο βαθμός παρουσίας ή μη της χλώρωσης σιδήρου εξαρτάται από το είδος της καλλιέργειας και από την αντίδραση του ριζικού συστήματος στην έλλειψη του σιδήρου. Π.χ. στα αγρωστώδη η έλλειψη σιδήρου δε σχετίζεται σημαντικά με την παρουσία των διττανθρακικών ανιόντων, αλλά σχετίζεται με τη μείωση των άμορφων οξειδίων του σιδήρου. Αντίθετα, στα μη αγρωστώδη, η χλώρωση σιδήρου ή τροφοπενία σιδήρου
σχετίζεται στατιστικά σημαντικά με τη συγκέντρωση των HCO3. Τα ασβεστούχα εδάφη είναι ως επί το πλείστον ανεπαρκώς εφοδιασμένα με διαθέσιμο P. Το γεγονός αυτό αποτελεί και το μόνιμο πρόβλημα τους. Οφείλεται δε στη μεγάλη ικανότητα δέσμευσης του στοιχείου
αυτού στα υπόψη εδάφη. Το χαρακτηριστικό αυτό κάνει αναγκαία την εφαρμογή ανάλογης διαχειριστικής πρακτικής με στόχο τη μείωση της δεσμευτικής ικανότητας των εδαφών αυτών σε τρόπο ώστε οι αναπτυσσόμενες καλλιέργειες να έχουν περισσότερο διαθέσιμο [[φώσφορο|φωσφόρο]]. Έτσι, η φωσφορική [[λίπανση|λίπανση]] που πραγματοποιείται θα πρέπει να είναι ενισχυμένη κατά το βαθμό του συντελεστή δέσμευσης. Το ίδιο βέβαια ισχύει για την εφαρμογή όλων των θρεπτικών που υπόκεινταισε δέσμευση (π.χ. τα μικροθρεπτικά).
Η χαμηλή εξάλλου περιεκτικότητα της οργανικής ουσίας που χαρακτηρίζει τα ασβεστούχα εδάφη, αντανακλά σε κάποιο βαθμό και το συνήθως ανεπαρκές επίπεδο του διαθέσιμου N καθώς και του S. Όλα αυτά τα προβλήματα της μειωμένης διαθεσιμότητας των θρεπτικών σχετίζονται με την εκτεταμένη παρουσία του HCO3 στα ασβεστούχα εδάφη. Τα ανιόντα αυτά επηρεάζουν άμεσα την πρόσληψη τους από τα φυτά και εμμέσως μπορεί να δημιουργούν τροποπενίες Fe και Mn. Ο αυξημένος εφοδιασμός τους με P μπορεί ωσαύτως να ενισχύσει τη χλώρωση του Fe λόγω του ανταγωνισμού P x Fe. Ο ρόλος του φωσφόρου στη χλώρωση σιδήρου είναι βέβαια πολύπλοκος. Π.χ. ο P μπορεί να παρεμποδίσει τη διαλυτοποίηση του Fe που περιέχεται στα οξείδια του σιδήρου εντός της μάζης του εδάφους και στην περιοχή της ριζόσφαιρας. Σε άλλες περιπτώσεις, οι υψηλές δόσεις P που εφαρμόζονται στα ασβεστούχα εδάφη μειώνουν την παραγωγή-έκκριση οργανικών οξέων από τις ρίζες, τα οποία υπο κανονικές συνθήκες έκκρισης συμβάλλουν στη διαλυτοποίηση του Fe στη ριζόσφαιρα. Επίσης, τα υψηλά επίπεδα του P στα φύλλα και γενικότερα στα φυτά μπορεί να προκαλέσουν απενεργοποίηση του σιδήρου, αν και περί του θέματος αυτού έχουν διατυπωθεί κι άλλες απόψεις, ότι η αυξημένη συγκέντρωση του P στα χλωρωτικά φυτά είναι κατά πάσα πιθανότητα το αποτέλεσμα του περιορισμού της αύξησης και επομένως είναι η συνέπεια και όχι το αίτιον της χλώρωσης σιδήρου. Επίσης, αυξημένη χορήγηση καλίου και αζώτου μπορεί να δημιουργήσει τροφοπενία σιδήρου στα ασβεστούχα εδάφη, λόγω της ήδη περιορισμένης διαθεσιμότητας του στοιχείου αυτού στα υπόψη εδάφη και της δράσης του φαινομένου της <<αραίωσης>> που προκαλεί κυρίως το N.
Όμως, εκτός από το Fe μπορεί να παρατηρηθεί στα ασβεστούχα εδάφη και τροφοπενία χαλκού, όχι λόγω της υψηλής περιεκτικότητας του, CaCO3, αλλά συνέπεια της τυχόν υπάρχουσας σε υψηλό επίπεδο οργανικής ουσίας. Γενικά, λόγω της χαμηλής περιεκτικότητας σε οργανική ουσία το θέμα της έλλειψης του Cu δεν είναι σοβαρό στα εδάφη αυτά.
Η τροφοπενία, η οποία είναι κυρίως συχνή, είναι αυτή του ψευδαργύρου. Η μειωμένη διαθεσιμότητα του Zn στα εδάφη τα ασβεστούχα σχετίζεται όχι με την ποσότητα του CaCO3 αλλά κυρίως με το μέγεθος των κόκκων αυτού.
Όσο πιο λεπτόκοκκο είναι το CaCO3, τόσο περισσότερο αυξάνει η δέσμευση του Zn και επομένως μειώνεται η διαθεσιμότητα του σ' αυτά. Σημαντική εξάλλου επίδραση ασκεί και το κλάσμα της αργίλου, του οποίου η επίδραση είναι ορισμένες φορές ισχυρότερη σε βάρος του Zn. Επίσης, η παρουσία υψηλών επιπέδων Mg ή δολομίτη στο έδαφος ασκεί έντονη ανταγωνιστική επίδραση στη διαθεσιμότητα
του Zn. Τα ασβεστούχα εδάφη συχνά περιέχουν υψηλές συγκεντρώσεις δολομίτη (MgCO3 x CaCO3).
Σημαντική επίδραση στη διαθεσιμότητα των θρεπτικών στοιχείων ασκεί και το pH των ασβεστούχων εδαφών. Παρόλον ότι το CaCO3 σχετίζεται με τις μεταβολές του pH, όμως φαίνεται πως η συνολική ποσότητα του δεν είναι ο καθοριστικός παράγων, αλλά ο ρυθμός διαλυτοποίησης του. Επίσης, στις μεταβολές του pH συμβάλλει και το ριζικό σύστημα των φυτών με την υπ' αυτών παραγωγή HCO3 και CO2 γεγονός που μειώνει (οξινοποιεί) το pH και μέχρι μια μονάδα της κλίμακας του pH.<ref name="Η Ανάπτυξη των φυτών στα Ασβεστούχα Εδάφη"/>

==Βιβλιογραφία==
<references>
<ref name="Η Ανάπτυξη των φυτών στα Ασβεστούχα Εδάφη"> Τα προβληματικά εδάφη και η βελτίωση τους, Π. Κουκουλάκης τ. Αναπληρωτής Ερευνητής ΕΘΙΑΓΕ, ΑΡ. Παπαδόπουλος Τακτικός Ερευνητής ΕΘΙΑΓΕ</ref>
</references>

Η Ανάπτυξη των φυτών στα Ασβεστούχα Εδάφη

2016-06-13T11:27:25Z

Th zografos:

Τα [[κατάλογος φυτών|φυτά]] που αναπτύσσονται στα [[Ασβέστιο|ασβεστούχα]] εδάφη καλούνται Calcicoles. Η ανάπτυξη των φυτών στα εδάφη αυτά παρουσιάζει διάφορα χαρακτηριστικά τα οποία άπτονται των ειδικών γνωρισμάτων των εδαφών αυτών, ήτοι της χαμηλής γονιμότητας και παραγωγικότητας τους. Η αντιμετώπιση τους ανάγεται στην εφαρμογή κατάλληλων διαχειριστικών πρακτικών.
Τα ασβεστούχα εδάφη έχουν υψηλή συγκέντρωση όξινων διτανθρακικών ανιόντων (HCO3) και χαρακτηρίζονται από υψηλό pH και μειωμένη διαθεσιμότητα θρεπτικών στοιχείων, ιδιαίτερα P και μικροθρεπτικών Zn, Fe, Mn και B, συνέπεια των οποίων οι καλλιέργειες συχνά υποφέρουν από τροφοπενίες, κυριότερη των οποίων είναι η χλώρωση του [[σίδηρο|σιδήρου]]. Πράγματι, το φαινόμενο αυτό είναι πάρα πολύ διαδεδομένο στα ασβεστούχα [[τύποι εδαφών|εδάφη]], με δυσμενέστατες επιπτώσεις στη γεωργική παραγωγή.
Η τροφοπενία του σιδήρου στα ασβεστούχα εδάφη πολλές φορές ενισχύεται από τον ανεπαρκή αερισμό λόγω συμπίεσης του εδάφους και των χαμηλών θερμοκρασιών, οι οποίες διατηρούν το έδαφος σε ύφυγρη κατάσταση. Ωστόσο, η τροφοπενία αυτή δε δημιουργείται λόγω πιθανής έλλειψης του οξυγόνου, αλλά συνέπεια αύξησης της συγκέντρωσης των όξινων διτανθρακικών ανιόντων (HCO3). Στα ασβεστούχα εδάφη με την έντονη παρουσία του CaCO3, η αύξηση της συγκέντρωσης CO2 τελικά οδηγεί στην παραγωγή Ca(HCO3)2. Βέβαια, ο βαθμός παρουσίας ή μη της χλώρωσης σιδήρου εξαρτάται από το είδος της καλλιέργειας και από την αντίδραση του ριζικού συστήματος στην έλλειψη του σιδήρου. Π.χ. στα αγρωστώδη η έλλειψη σιδήρου δε σχετίζεται σημαντικά με την παρουσία των διττανθρακικών ανιόντων, αλλά σχετίζεται με τη μείωση των άμορφων οξειδίων του σιδήρου. Αντίθετα, στα μη αγρωστώδη, η χλώρωση σιδήρου ή τροφοπενία σιδήρου
σχετίζεται στατιστικά σημαντικά με τη συγκέντρωση των HCO3. Τα ασβεστούχα εδάφη είναι ως επί το πλείστον ανεπαρκώς εφοδιασμένα με διαθέσιμο P. Το γεγονός αυτό αποτελεί και το μόνιμο πρόβλημα τους. Οφείλεται δε στη μεγάλη ικανότητα δέσμευσης του στοιχείου
αυτού στα υπόψη εδάφη. Το χαρακτηριστικό αυτό κάνει αναγκαία την εφαρμογή ανάλογης διαχειριστικής πρακτικής με στόχο τη μείωση της δεσμευτικής ικανότητας των εδαφών αυτών σε τρόπο ώστε οι αναπτυσσόμενες καλλιέργειες να έχουν περισσότερο διαθέσιμο [[φώσφορο|φωσφόρο]]. Έτσι, η φωσφορική [[λίπανση|λίπανση]] που πραγματοποιείται θα πρέπει να είναι ενισχυμένη κατά το βαθμό του συντελεστή δέσμευσης. Το ίδιο βέβαια ισχύει για την εφαρμογή όλων των θρεπτικών που υπόκεινταισε δέσμευση (π.χ. τα μικροθρεπτικά).
Η χαμηλή εξάλλου περιεκτικότητα της οργανικής ουσίας που χαρακτηρίζει τα ασβεστούχα εδάφη, αντανακλά σε κάποιο βαθμό και το συνήθως ανεπαρκές επίπεδο του διαθέσιμου N καθώς και του S. Όλα αυτά τα προβλήματα της μειωμένης διαθεσιμότητας των θρεπτικών σχετίζονται με την εκτεταμένη παρουσία του HCO3 στα ασβεστούχα εδάφη. Τα ανιόντα αυτά επηρεάζουν άμεσα την πρόσληψη τους από τα φυτά και εμμέσως μπορεί να δημιουργούν τροποπενίες Fe και Mn. Ο αυξημένος εφοδιασμός τους με P μπορεί ωσαύτως να ενισχύσει τη χλώρωση του Fe λόγω του ανταγωνισμού P x Fe. Ο ρόλος του φωσφόρου στη χλώρωση σιδήρου είναι βέβαια πολύπλοκος. Π.χ. ο P μπορεί να παρεμποδίσει τη διαλυτοποίηση του Fe που περιέχεται στα οξείδια του σιδήρου εντός της μάζης του εδάφους και στην περιοχή της ριζόσφαιρας. Σε άλλες περιπτώσεις, οι υψηλές δόσεις P που εφαρμόζονται στα ασβεστούχα εδάφη μειώνουν την παραγωγή-έκκριση οργανικών οξέων από τις ρίζες, τα οποία υπο κανονικές συνθήκες έκκρισης συμβάλλουν στη διαλυτοποίηση του Fe στη ριζόσφαιρα. Επίσης, τα υψηλά επίπεδα του P στα φύλλα και γενικότερα στα φυτά μπορεί να προκαλέσουν απενεργοποίηση του σιδήρου, αν και περί του θέματος αυτού έχουν διατυπωθεί κι άλλες απόψεις, ότι η αυξημένη συγκέντρωση του P στα χλωρωτικά φυτά είναι κατά πάσα πιθανότητα το αποτέλεσμα του περιορισμού της αύξησης και επομένως είναι η συνέπεια και όχι το αίτιον της χλώρωσης σιδήρου. Επίσης, αυξημένη χορήγηση καλίου και αζώτου μπορεί να δημιουργήσει τροφοπενία σιδήρου στα ασβεστούχα εδάφη, λόγω της ήδη περιορισμένης διαθεσιμότητας του στοιχείου αυτού στα υπόψη εδάφη και της δράσης του φαινομένου της <<αραίωσης>> που προκαλεί κυρίως το N.
Όμως, εκτός από το Fe μπορεί να παρατηρηθεί στα ασβεστούχα εδάφη και τροφοπενία χαλκού, όχι λόγω της υψηλής περιεκτικότητας του, CaCO3, αλλά συνέπεια της τυχόν υπάρχουσας σε υψηλό επίπεδο οργανικής ουσίας. Γενικά, λόγω της χαμηλής περιεκτικότητας σε οργανική ουσία το θέμα της έλλειψης του Cu δεν είναι σοβαρό στα εδάφη αυτά.
Η τροφοπενία, η οποία είναι κυρίως συχνή, είναι αυτή του ψευδαργύρου. Η μειωμένη διαθεσιμότητα του Zn στα εδάφη τα ασβεστούχα σχετίζεται όχι με την ποσότητα του CaCO3 αλλά κυρίως με το μέγεθος των κόκκων αυτού.
Όσο πιο λεπτόκοκκο είναι το CaCO3, τόσο περισσότερο αυξάνει η δέσμευση του Zn και επομένως μειώνεται η διαθεσιμότητα του σ' αυτά. Σημαντική εξάλλου επίδραση ασκεί και το κλάσμα της αργίλου, του οποίου η επίδραση είναι ορισμένες φορές ισχυρότερη σε βάρος του Zn. Επίσης, η παρουσία υψηλών επιπέδων Mg ή δολομίτη στο έδαφος ασκεί έντονη ανταγωνιστική επίδραση στη διαθεσιμότητα
του Zn. Τα ασβεστούχα εδάφη συχνά περιέχουν υψηλές συγκεντρώσεις δολομίτη (MgCO3 x CaCO3).
Σημαντική επίδραση στη διαθεσιμότητα των θρεπτικών στοιχείων ασκεί και το pH των ασβεστούχων εδαφών. Παρόλον ότι το CaCO3 σχετίζεται με τις μεταβολές του pH, όμως φαίνεται πως η συνολική ποσότητα του δεν είναι ο καθοριστικός παράγων, αλλά ο ρυθμός διαλυτοποίησης του. Επίσης, στις μεταβολές του pH συμβάλλει και το ριζικό σύστημα των φυτών με την υπ' αυτών παραγωγή HCO3 και CO2 γεγονός που μειώνει (οξινοποιεί) το pH και μέχρι μια μονάδα της κλίμακας του pH.<ref name="Η Ανάπτυξη των φυτών στα Ασβεστούχα Εδάφη"/>

==Βιβλιογραφία==
<references>
<ref name="Η Ανάπτυξη των φυτών στα Ασβεστούχα Εδάφη"> Τα προβληματικά εδάφη και η βελτίωση τους, Π. Κουκουλάκης τ. Αναπληρωτής Ερευνητής ΕΘΙΑΓΕ, ΑΡ. Παπαδόπουλος Τακτικός Ερευνητής ΕΘΙΑΓΕ</ref>
</references>

Η Ανάπτυξη των φυτών στα Ασβεστούχα Εδάφη

2016-06-13T11:26:39Z

Th zografos:

Τα [[κατάλογος φυτών|φυτά]] που αναπτύσσονται στα [[Ασβέστιο|ασβεστούχα]] [[τύποι εδαφών|εδάφη]] καλούνται Calcicoles. Η ανάπτυξη των φυτών στα εδάφη αυτά παρουσιάζει διάφορα χαρακτηριστικά τα οποία άπτονται των ειδικών γνωρισμάτων των εδαφών αυτών, ήτοι της χαμηλής γονιμότητας και παραγωγικότητας τους. Η αντιμετώπιση τους ανάγεται στην εφαρμογή κατάλληλων διαχειριστικών πρακτικών.
Τα ασβεστούχα εδάφη έχουν υψηλή συγκέντρωση όξινων διτανθρακικών ανιόντων (HCO3) και χαρακτηρίζονται από υψηλό pH και μειωμένη διαθεσιμότητα θρεπτικών στοιχείων, ιδιαίτερα P και μικροθρεπτικών Zn, Fe, Mn και B, συνέπεια των οποίων οι καλλιέργειες συχνά υποφέρουν από τροφοπενίες, κυριότερη των οποίων είναι η χλώρωση του [[σίδηρο|σιδήρου]]. Πράγματι, το φαινόμενο αυτό είναι πάρα πολύ διαδεδομένο στα ασβεστούχα εδάφη, με δυσμενέστατες επιπτώσεις στη γεωργική παραγωγή.
Η τροφοπενία του σιδήρου στα ασβεστούχα εδάφη πολλές φορές ενισχύεται από τον ανεπαρκή αερισμό λόγω συμπίεσης του εδάφους και των χαμηλών θερμοκρασιών, οι οποίες διατηρούν το έδαφος σε ύφυγρη κατάσταση. Ωστόσο, η τροφοπενία αυτή δε δημιουργείται λόγω πιθανής έλλειψης του οξυγόνου, αλλά συνέπεια αύξησης της συγκέντρωσης των όξινων διτανθρακικών ανιόντων (HCO3). Στα ασβεστούχα εδάφη με την έντονη παρουσία του CaCO3, η αύξηση της συγκέντρωσης CO2 τελικά οδηγεί στην παραγωγή Ca(HCO3)2. Βέβαια, ο βαθμός παρουσίας ή μη της χλώρωσης σιδήρου εξαρτάται από το είδος της καλλιέργειας και από την αντίδραση του ριζικού συστήματος στην έλλειψη του σιδήρου. Π.χ. στα αγρωστώδη η έλλειψη σιδήρου δε σχετίζεται σημαντικά με την παρουσία των διττανθρακικών ανιόντων, αλλά σχετίζεται με τη μείωση των άμορφων οξειδίων του σιδήρου. Αντίθετα, στα μη αγρωστώδη, η χλώρωση σιδήρου ή τροφοπενία σιδήρου
σχετίζεται στατιστικά σημαντικά με τη συγκέντρωση των HCO3. Τα ασβεστούχα εδάφη είναι ως επί το πλείστον ανεπαρκώς εφοδιασμένα με διαθέσιμο P. Το γεγονός αυτό αποτελεί και το μόνιμο πρόβλημα τους. Οφείλεται δε στη μεγάλη ικανότητα δέσμευσης του στοιχείου
αυτού στα υπόψη εδάφη. Το χαρακτηριστικό αυτό κάνει αναγκαία την εφαρμογή ανάλογης διαχειριστικής πρακτικής με στόχο τη μείωση της δεσμευτικής ικανότητας των εδαφών αυτών σε τρόπο ώστε οι αναπτυσσόμενες καλλιέργειες να έχουν περισσότερο διαθέσιμο [[φώσφορο|φωσφόρο]]. Έτσι, η φωσφορική [[λίπανση|λίπανση]] που πραγματοποιείται θα πρέπει να είναι ενισχυμένη κατά το βαθμό του συντελεστή δέσμευσης. Το ίδιο βέβαια ισχύει για την εφαρμογή όλων των θρεπτικών που υπόκεινταισε δέσμευση (π.χ. τα μικροθρεπτικά).
Η χαμηλή εξάλλου περιεκτικότητα της οργανικής ουσίας που χαρακτηρίζει τα ασβεστούχα εδάφη, αντανακλά σε κάποιο βαθμό και το συνήθως ανεπαρκές επίπεδο του διαθέσιμου N καθώς και του S. Όλα αυτά τα προβλήματα της μειωμένης διαθεσιμότητας των θρεπτικών σχετίζονται με την εκτεταμένη παρουσία του HCO3 στα ασβεστούχα εδάφη. Τα ανιόντα αυτά επηρεάζουν άμεσα την πρόσληψη τους από τα φυτά και εμμέσως μπορεί να δημιουργούν τροποπενίες Fe και Mn. Ο αυξημένος εφοδιασμός τους με P μπορεί ωσαύτως να ενισχύσει τη χλώρωση του Fe λόγω του ανταγωνισμού P x Fe. Ο ρόλος του φωσφόρου στη χλώρωση σιδήρου είναι βέβαια πολύπλοκος. Π.χ. ο P μπορεί να παρεμποδίσει τη διαλυτοποίηση του Fe που περιέχεται στα οξείδια του σιδήρου εντός της μάζης του εδάφους και στην περιοχή της ριζόσφαιρας. Σε άλλες περιπτώσεις, οι υψηλές δόσεις P που εφαρμόζονται στα ασβεστούχα εδάφη μειώνουν την παραγωγή-έκκριση οργανικών οξέων από τις ρίζες, τα οποία υπο κανονικές συνθήκες έκκρισης συμβάλλουν στη διαλυτοποίηση του Fe στη ριζόσφαιρα. Επίσης, τα υψηλά επίπεδα του P στα φύλλα και γενικότερα στα φυτά μπορεί να προκαλέσουν απενεργοποίηση του σιδήρου, αν και περί του θέματος αυτού έχουν διατυπωθεί κι άλλες απόψεις, ότι η αυξημένη συγκέντρωση του P στα χλωρωτικά φυτά είναι κατά πάσα πιθανότητα το αποτέλεσμα του περιορισμού της αύξησης και επομένως είναι η συνέπεια και όχι το αίτιον της χλώρωσης σιδήρου. Επίσης, αυξημένη χορήγηση καλίου και αζώτου μπορεί να δημιουργήσει τροφοπενία σιδήρου στα ασβεστούχα εδάφη, λόγω της ήδη περιορισμένης διαθεσιμότητας του στοιχείου αυτού στα υπόψη εδάφη και της δράσης του φαινομένου της <<αραίωσης>> που προκαλεί κυρίως το N.
Όμως, εκτός από το Fe μπορεί να παρατηρηθεί στα ασβεστούχα εδάφη και τροφοπενία χαλκού, όχι λόγω της υψηλής περιεκτικότητας του, CaCO3, αλλά συνέπεια της τυχόν υπάρχουσας σε υψηλό επίπεδο οργανικής ουσίας. Γενικά, λόγω της χαμηλής περιεκτικότητας σε οργανική ουσία το θέμα της έλλειψης του Cu δεν είναι σοβαρό στα εδάφη αυτά.
Η τροφοπενία, η οποία είναι κυρίως συχνή, είναι αυτή του ψευδαργύρου. Η μειωμένη διαθεσιμότητα του Zn στα εδάφη τα ασβεστούχα σχετίζεται όχι με την ποσότητα του CaCO3 αλλά κυρίως με το μέγεθος των κόκκων αυτού.
Όσο πιο λεπτόκοκκο είναι το CaCO3, τόσο περισσότερο αυξάνει η δέσμευση του Zn και επομένως μειώνεται η διαθεσιμότητα του σ' αυτά. Σημαντική εξάλλου επίδραση ασκεί και το κλάσμα της αργίλου, του οποίου η επίδραση είναι ορισμένες φορές ισχυρότερη σε βάρος του Zn. Επίσης, η παρουσία υψηλών επιπέδων Mg ή δολομίτη στο έδαφος ασκεί έντονη ανταγωνιστική επίδραση στη διαθεσιμότητα
του Zn. Τα ασβεστούχα εδάφη συχνά περιέχουν υψηλές συγκεντρώσεις δολομίτη (MgCO3 x CaCO3).
Σημαντική επίδραση στη διαθεσιμότητα των θρεπτικών στοιχείων ασκεί και το pH των ασβεστούχων εδαφών. Παρόλον ότι το CaCO3 σχετίζεται με τις μεταβολές του pH, όμως φαίνεται πως η συνολική ποσότητα του δεν είναι ο καθοριστικός παράγων, αλλά ο ρυθμός διαλυτοποίησης του. Επίσης, στις μεταβολές του pH συμβάλλει και το ριζικό σύστημα των φυτών με την υπ' αυτών παραγωγή HCO3 και CO2 γεγονός που μειώνει (οξινοποιεί) το pH και μέχρι μια μονάδα της κλίμακας του pH.<ref name="Η Ανάπτυξη των φυτών στα Ασβεστούχα Εδάφη"/>

==Βιβλιογραφία==
<references>
<ref name="Η Ανάπτυξη των φυτών στα Ασβεστούχα Εδάφη"> Τα προβληματικά εδάφη και η βελτίωση τους, Π. Κουκουλάκης τ. Αναπληρωτής Ερευνητής ΕΘΙΑΓΕ, ΑΡ. Παπαδόπουλος Τακτικός Ερευνητής ΕΘΙΑΓΕ</ref>
</references>

Λίπανση

2016-06-13T10:31:17Z

Th zografos:

Κατά την διάρκεια του χειμώνα εφαρμόζεται η λίπανση. Αποτελεί ένα από τα σοβαρότερα προβλήματα για την ηλικία των πρέμνων γιατί θα πρέπει ο παραγωγός να κρατήσει τις αποδόσεις της σταφίδας σε οικονομικά και συμφέροντα επίπεδα για τον ίδιο. Θα πρέπει να έχει υπ’ όψη του ότι κατά τα πρώτα στάδια ανάπτυξης έχει αυξημένη ανάγκη σε άζωτο και ότι:

#Κατά το στάδιο καρποφορίας η χρησιμοποίηση υπερβολικής ποσότητας αζώτου, είναι δυνατόν να προκαλέσει αρνητικές επιδράσεις στο χρώμα, στην απορρόφηση του [[Φώσφορος|φωσφόρου]] και του [[Κάλιο|καλίου]], στον σακχαρικό τίτλο, στην υδατική οικονομία, στην καρπόδεση, στην γεύση και στο άρωμα.
#Η σταφίδα θεωρείται φυτό πλούσιο σε [[Κάλιο|κάλιο]]. Πάντως για την σωστή λίπανση απαιτείται ανάλυση του εδάφους για τον προσδιορισμό της περιεκτικότητας σε λιπαντικά στοιχεία και φυλλοδιαγνωστική. Το [[Άζωτο|Άζωτο]] (Ν) δυναμώνει της βλαστικές λειτουργίες του ατάλογος φυτού|φυτού]]. Ο Φώσφορος (Ρ2Ο5) συμμετέχει στην σύνθεση των νουκλεϊκών οξέων, είναι αναγκαίος στην φωτοσύνθεση και στην μετατροπή του αμύλου σε σάκχαρα και αντίστροφα. Το Κάλιο (Κ) συμμετέχει στη σύνθεση υδατανθράκων, πρωτεϊνών, στην ωρίμανση του σταφυλιού και στην συγκέντρωση σακχάρων σ’ αυτό. Επίσης υπάρχουν και τα ιχνοστοιχεία (Zn, Mg, Bo, Fe, Mn κα). Ειδικά ο [[Σίδηρος|σίδηρος]] είναι απαραίτητος για τον σχηματισμό της χλωροφύλλης παρόλο που δεν είναι συστατικό της. Αντίθετα το [[Μαγνήσιο|μαγνήσιο]] είναι συστατικό της χλωροφύλλης.

[[σχετίζεται με::Καλλιέργεια αμπελιού| ]]

[[πόσο αφορά σε γεωργό::30| ]]
[[πόσο αφορά σε γεωπόνο::30| ]]

Η Αγωγιμότητα της Ριζόσφαιρας

2016-06-13T10:08:25Z

Th zografos:

Κατά την εφαρμογή των αρδεύσεων ένα κλάσμα του νερού προσλαμβάνεται από τα [[κατάλογος φυτών|φυτά]], ένα άλλο εξατμίζεται ένα τρίτο μέρος συγκρατείται από το[[τύποι εδαφών|έδαφος]] και τέλος ένα τέταρτο καλάσμα διηθείται βαθιά κάτω από την περιοχή της ριζόσφαιρας. Τα μεγέθη όλων των πιο πάνω κλασμάτων εξαρτώνται από την αρχική ποσότητα του νερού άρδευσης, το είδος της καλλιέργειας, τις κλιματικές συνθήκες και τον τύπο του εδάφους. Όσο πιο συχνές είναι οι αρδεύσεις και όσο μεγαλύτερη είναι η ποσότητα του νερού άρδευσης από την εξατμισοδιαπνοή, τόσο μεγαλύτερο είναι το μέγεθος του διηθούμενου νερού και απομακρυνόμενου κάτω από την περιοχή της ριζόσφαιρας.
Με το κλάσμα αυτό απομακρύνονται εν διαλύσει τα άλατα που συσσωρεύονται στο ριζόστρωμα εξαιτίας της πρόσληψης του νερού από τις ρίζες. Το κλάσμα του νερού που διήθειται καλείται <<κλάσμα έκπλυσης>> ή Leaching Fraction (LF) και δίνεται από τη σχέση:
LF= Qd/Qi (8)
όπου:
LF = Κλάσμα έκπλυσης
Qd = Ποσότητα νερού στράγγισης σε mm
Qi = Ποσότητα νερού άρδευσης σε mm

Εάν εξετάσουμε το επίπεδο των αλάτων της ριζόσφαιρας σε αναφορά με την εξίσωση 8 δηλαδή με το κλάσμα έκπλυσης, θα διαπιστώσουμε τα εξής:
Με τη συνεχή εφαρμογή των αρδεύσεων όλο και περισσότερο νερό διήθειται μέσω της ριζόσφαιρας και απομακρύνεται απ' αυτήν προς τις βαθύτερες εδαφικές στρώσεις. Αυτό σημαίνει ότι ταυτόχρονα απομακρύνονται και άλατα εν διαλύσει, γεγονός που συνεπάγεται αύξηση της τιμής του LF. Με άλλα λόγια, όσο μεγαλύτερη είναι η τιμή τόσο περισσότερα άλατα εκπλύνονται από την περιοχή της ριζόσφαιρας και επομένως εκτονώνεται το ωσμωτικό φορτίο της.
Η σχέση 8 μπορεί επίσης να γραφεί ως εξής:
LF = ECi/ECd (9)
όπου:
LF = Κλάσμα έκπλυσης
ECi = Ηλεκτρική αγωγιμότητα του νερού άρδευσης (mS x cm^-1)
ECd = Ηλεκτρική αγωγιμότητα του νερού στράγγισης (mS x cm^-1)

Από τη σχέση 9 προκύπτει ότι η ECd ισούται με:
ECd = ECi/LF (10)

Τόσο η ECi όσο και το LF μπορούν να μετρηθούν και να είναι δυνατός ο υπολογισμός της αγωγιμότητας του νερού στράγγισης
(ECd). Εδω θα πρέπει να σημειώσουμε ότι δεν είναι εύκολο να έχουμε νερό στράγγισης. Ωστόσο, θεωρούμε ότι η ECd είναι περίπου ίση με εκείνη του εδαφοδιαλύματος (ECs) και αυτή είναι ίση με την αγωγιμότητα του εκχυλίσματος της πάστας κορεσμού (ECse). Άρα,
έχοντας τη δυνατότητα της μέτρησης της αγωγιμότητας του εκχυλίσματος της πάστας κορεσμού, γνωρίζουμε αυτόματα την τιμή της ηλεκτρικής αγωγιμότητας του νερού στράγγισης. Βέβαια τα μεγέθη αυτά δεν είναι απόλυτα ίσα και μπορεί να υπάρξουν κάποιες ενστάσεις. Ωστόσο, για πρακτικούς σκοπούς τα θεωρούμε ίσα. Επομένως, η σχέση 9 μπορεί να μας βοηθήσει να υπολογίσουμε την αγωγιμότητα του νερού στράγγισης θεωρώντας ότι η ECse = ECd.<ref name="Η Αγωγιμότητα της Ριζόσφαιρας"/>

==Βιβλιογραφία==
<references>
<ref name="Η Αγωγιμότητα της Ριζόσφαιρας"> Τα προβληματικά εδάφη και η βελτίωση τους, Π. Κουκουλάκης τ. Αναπληρωτής Ερευνητής ΕΘΙΑΓΕ, ΑΡ. Παπαδόπουλος Τακτικός Ερευνητής ΕΘΙΑΓΕ</ref>
</references>

Εχθρός ζαχαρότευτλου Κολλέμβολα

2016-06-13T09:06:34Z

Th zografos:

Τα κολλέμβολα γενικά ζουν επάνω σε νεκρή οργανική ύλη. Ορισμένα είδη όμως, μεταξύ των οποίων κυρίως τα Onychiurus spp., προσβάλλουν επίσης καλλιεργούμενα [[κατάλογος φυτών|φυτά]], κυρίως τεύτλα. Τα ενήλικα άτομα έχουν μήκος 1-2mm, χρώμα υπόλευκο και φέρουν αραιές τρίχες και κοντές κεραίες. Τα νεαρά άτομα μοιάζουν στην εμφάνιση με τα ενήλικα άτομα. Στο χωράφι παρουσιάζονται κενές θέσεις φυτών και κάτω από το [[Τύποι εδαφών|έδαφος]] οι σπόροι φέρουν φαγώματα. Η προσβολή στα φυτάρια έχει την μορφή μικρών φαγωμάτων μέχρι 1mm. Φαγώματα παρουσιάζονται επίσης στις κοτυληδόνες. Τα νεαρά φυτά μαραίνονται και πεθαίνουν. Σε τευτλοχώραφα στα οποία έχει ενσωματωθεί στο έδαφός τους κοπριά, άχυρο ή χλωρή [[Λίπανση|λίπανση]], υπάρχει κίνδυνος προσβολής και από μπλανίουλο.

[[πόσο αφορά σε γεωργό::30| ]]
[[πόσο αφορά σε γεωπόνο::30| ]]
[[είναι εχθρός της::Ζαχαρότευτλο φυτό| ]]

Εχθροί και Ασθένειες του Μίσχανθου

2016-06-13T08:44:54Z

Th zografos:

Στις περιοχές καταγωγής του ο μίσχανθος προσβάλλεται από διάφορες [[ασθένειες φυτών|ασθένειες]], δεν έχει όμως ακόμα σημειωθεί το ίδιο στις περιοχές στις οποίες έχει μεταφερθεί τα τελευταία χρόνια η [[Καλλιέργεια|καλλιέργεια]] του. Ο [[Μίσχανθος|μίσχανθος]] δείχνει προς το παρόν μια αξιοσημείωτη αντοχή στις ασθένειες, είναι όμως βέβαιο ότι, όσο η καλλιέργεια του εξαπλώνεται στην Ευρώπη και τις Μεσογειακές χώρες, θα βρεθεί αντιμέτωπος με ασθένειες που από χρόνια είναι συνηθισμένες στις περιοχές αυτές. Οι ασθένειες που προσβάλλουν το μίσχανθο είναι κυρίως [[Μίσχανθος|μυκητολογικές]], όπως οι σκωριάσεις. <ref name="Μίσχανθος"/>

==Βιβλιογραφία==

<references>
<ref name="Μίσχανθος"> Φυτά Μεγάλης Καλλιέργειας Τόμος II "Ειδικότητα: Φυτικής Παραγωγής", Αυγουλάς Χρήστος, Ποδηματάς Κων/νος, Παπαστυλιανού Παναγιώτα, Καθηγητών Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών.</ref>
</references>

Εχθροί και Ασθένειες της Ψευδακακίας

2016-06-13T08:37:59Z

Th zografos:

Στις χώρες της Ευρώπης η ψευδακακία προσβάλλεται από αρκετούς εχθρούς και [[Ασθένειες φυτών|ασθένειες]]. <ref name="Ψευδακακία"/>

==Βιβλιογραφία==

<references>
<ref name="Ψευδακακία"> Φυτά Μεγάλης Καλλιέργειας Τόμος II "Ειδικότητα: Φυτικής Παραγωγής", Αυγουλάς Χρήστος, Ποδηματάς Κων/νος, Παπαστυλιανού Παναγιώτα, Καθηγητών Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών.</ref>
</references>

Εχθροί και Ασθένειες Ψευδακακίας

2016-06-13T08:36:16Z

Th zografos:

Εχθροί και Ασθένειες Μίσχανθου

2016-06-13T08:35:41Z

Th zografos:

Στις περιοχές καταγωγής του ο [[Μίσχανθος|μίσχανθος]] προσβάλλεται από διάφορες [[Ασθένειες φυτών|ασθένειες]], δεν έχει όμως ακόμα σημειωθεί το ίδιο στις περιοχές στις οποίες έχει μεταφερθεί τα τελευταία χρόνια η καλλιέργεια του. Ο μίσχανθος δείχνει προς το παρόν μια αξιοσημείωτη αντοχή στις ασθένειες, είναι όμως βέβαιο ότι, όσο η καλλιέργεια του εξαπλώνεται στην Ευρώπη και τις Μεσογειακές χώρες, θα βρεθεί αντιμέτωπος με ασθένειες που από χρόνια είναι συνηθισμένες στις περιοχές αυτές. Οι ασθένειες που προσβάλλουν το μίσχανθο είναι κυρίως [[Μύκητες|μυκητολογικές]], όπως οι [[Σκωρίαση|σκωριάσεις]]. <ref name="Μίσχανθος"/>

==Βιβλιογραφία==

<references>
<ref name="Μίσχανθος"> Φυτά Μεγάλης Καλλιέργειας Τόμος II "Ειδικότητα: Φυτικής Παραγωγής", Αυγουλάς Χρήστος, Ποδηματάς Κων/νος, Παπαστυλιανού Παναγιώτα, Καθηγητών Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών.</ref>
</references>

Εχθροί και Ασθένειες Ζαχαρούχου σόργου

2016-06-13T08:20:38Z

Th zografos:

Η [[Καλλιέργεια|καλλιέργεια]] του ζαχαρούχου σόργου δεν αντιμετωπίζει σημαντικά προβλήματα προσβολών από εχθρούς και [[Ασθένειες φυτών|ασθένειες]].
<ref name="Ζαχαρούχο σόργο"/>

==Βιβλιογραφία==

<references>
<ref name="Ζαχαρούχο σόργο"> Φυτά Μεγάλης Καλλιέργειας Τόμος II "Ειδικότητα: Φυτικής Παραγωγής", Αυγουλάς Χρήστος, Ποδηματάς Κων/νος, Παπαστυλιανού Παναγιώτα, Καθηγητών Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών.</ref>
</references>

Εχθροί και Ασθένειες

2016-06-13T08:19:14Z

Th zografos:

Εχθροί Λυκίσκου

2016-06-13T08:10:06Z

Th zografos:

Το [[κατάλογος φυτών|φυτό]] προσβάλλεται από αφίδες και ακάρεα.<ref name="Λυκίσκος"/>

==Βιβλιογραφία==
<references>
<ref name="Λυκίσκος"> Φυτά Μεγάλης Καλλιέργειας Τόμος II "Ειδικότητα: Φυτικής Παραγωγής", Αυγουλάς Χρήστος, Ποδηματάς Κων/νος, Παπαστυλιανού Παναγιώτα, Καθηγητών Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών.</ref>
<references>

Εχθροί Λυκίσκου

2016-06-13T08:08:44Z

Th zografos:

Το [[κατάλογος φυτών|φυτό προσβάλλεται]] από αφίδες και ακάρεα.<ref name="Λυκίσκος"/>

==Βιβλιογραφία==
<references>
<ref name="Λυκίσκος"> Φυτά Μεγάλης Καλλιέργειας Τόμος II "Ειδικότητα: Φυτικής Παραγωγής", Αυγουλάς Χρήστος, Ποδηματάς Κων/νος, Παπαστυλιανού Παναγιώτα, Καθηγητών Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών.</ref>
<references>

Ατομική άδεια βοηθού αλιέα

2016-06-13T08:05:58Z

Th zografos:

H ατομική άδεια βοηθού αλιέα επιτρέπει στον κάτοχό της να επιβαίνει σε αλιευτικό επαγγελματικό σκάφος μόνο παρουσία κατόχου ατομικής επαγγελματικής άδειας [[Αλιεία|αλιείας]] και να παρέχει βοηθητικές υπηρεσίες.

Χορηγείται σε φυσικά πρόσωπαμ ηλικίας τουλάχιστον 16 ετών που κατοικούν στην Ελλάδα, έχουν κοινοτική ιθαγένεια ή είναι υπήκοοι τρίτης χώρας αλλά διαμένουν και εργάζονται νόμιμα στη χώρα και επιθυμούν να ασχοληθούν για πρώτη φορά στην επαγγελματική αλιεία.

Απαγορεύεται η χορήγηση ατομικής άδειας βοηθού αλιέα σε άτομα που υπηρετούν σε δημόσιες υπηρεσίες, στους οργανισμούς τοπικής αυτοδιοίκησης Α και Β βαθμού, σε Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου ή Νομικά Πρόσωπα
Ιδιωτικού Δικαίου και στους συνταξιούχους αυτών των κατηγοριών με εξαίρεση τους ιχθυολόγους των διαφόρων κλάδων που υπηρετούν στις υπηρεσίες αλιείας του Υποργείου Ναυτιλίας και Αιγαίου, τις αποκεντρωμένες διοικήσεις, τους ΟΤΑ Α και Β βαθμού, τα ΑΕΙ και τα ερευνητικά ιδρύματα, με σκοπό την παρακολούθηση των αλιευτικών δραστηριοτήτων.

Επίσης, απαγορεύεται η χορήγηση ατομικής άδειας βοηθού αλιέα σε ελεύθερους επαγγελματίες και σε συνταξιούχους αυτής της κατηγορίας με εξαίρεση όσους διαμένουν μόνιμα σε τοπικές κοινότητες με πλυθησμό μικρότερο των 500 ατόμων.
[[κατάσταση δημοσίευσης::10| ]]
[[σχετίζεται με::Ατομική άδεια αλιείας| ]]
[[Category:Νομικό πλαίσιο]]
[[πόσο αφορά σε αλιέα::30| ]]
[[πόσο αφορά σε επιχείρηση αγροτικής παραγωγής::30| ]]
[[πόσο αφορά σε ελεγκτικό φορέα::30| ]]

Κρίταμο φυτό

2016-06-09T14:01:56Z

Th zografos:

[[Image:Κρίταμο.jpg|thumb|200px|Κρίταμο]]
{{{top_heading|==}}}Μορφολογικά χαρακτηριστικά{{{top_heading|==}}}
Το [[Κρίταμο φυτό|κρίταμο]] (Crithmum maritimum) της οικογένειας Apiaceae είναι πολυετές, ριζωματώδες αλόφυτο (αντέχει στα άλατα), με βλαστούς που φτάνουν σε ύψος 20-50cm. Οι γραμμωτοί ανορθωμένοι ή πλάγιοι βλαστοί είναι αποξυλωμένοι στη βάση τους και διακλαδίζονται στο πάνω τμήμα τους. Τα φύλλα είναι λεία, σαρκώδη και πολυσχιδή. Τα άνθη είναι μικρά με κιτρινοπράσινα πέταλα και αναπτύσσονται σε ταξιανθία σκιάδιο με 8-36 ακτίνες. Ο καρπός αποτελείται από δύο μερικάρπια. Ανθίζει από τον Ιούνιο έως το Σεπτέμβριο. Είναι αυτόχθονο [[κατάλογος φυτών|φυτό]] των χωρών της Μεσογείου, της Μαύρης Θάλασσας και της δυτικής Ευρώπης και αυτοφύεται σε παραθαλάσσιες περιοχές, πάνω σε βραχώδη υποστρώματα που δέχονται ψεκασμό θαλασσινού νερού.<ref name="Καλλιέργεια, μεταποίηση και διασφάλιση ποιότητας των ελληνικών αρωματικών και φαρμακευτικών φυτών"/>

{{{top_heading|==}}}Εδαφoκλιματικές συνθήκες{{{top_heading|==}}}
Προτιμά βραχώδη, παραθαλάσσια και αμμουδερά μέρη. Έχει περιορισμένη ανάγκη σε υγρασία και υψηλές ανοχές στην αλατότητα. Μπορεί
να επιλεχθεί για αξιοποίηση περιοχών με αλατούχα υποβαθμισμένα [[τύποι εδαφών|εδάφη]], αρκεί να στραγγίζουν καλά.<ref name="Καλλιέργεια, μεταποίηση και διασφάλιση ποιότητας των ελληνικών αρωματικών και φαρμακευτικών φυτών"/>

{{{top_heading|==}}}Πολλαπλασιασμός{{{top_heading|==}}}
Μπορεί να πολλαπλασιαστεί με “σπόρο”, πρέπει όμως να δημιουργηθούν μητρικές φυτείες για τη συλλογή σπερμάτων με σκοπό την αγενή
αναπαραγωγή αλλιώς δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση η εύρεση του αριθμού των σπόρων που απαιτούνται για την εγκατάσταση ενός αγροτεμαχίου. Ως υπόστρωμα ριζοβολίας χρησιμοποιείται μίγμα τύρφης και περλίτη (1:3).Ο πολλαπλασιασμός με μοσχεύματα είναι εφικτός,
αλλά το ποσοστό ριζοβολίας κυμαίνεται γύρω στο 60-70% με τη χρήση ορμόνης ριζοβολίας για ποώδη μοσχεύματα. Αναπαράγεται με επιτυχία με τη μέθοδο της ιστοκαλλιέργειας. Η μέθοδος αυτή δίνει γρήγορα [[Κρίταμο φυτό|φυτά]] που είναι απολύτως υγιή για την εγκατάστασή τους στον αγρό, ωστόσο λόγω του υψηλού κόστους του μπορεί να είναι ασύμφορο να φυτευτεί όλη η έκταση με τέτοιο υλικό. Μετά την εγκατάσταση μέρους της [[Καλλιέργεια κριτάμου|καλλιέργειας]], οι παραγωγοί μπορούν να δημιουργήσουν δικά τους φυτά είτε με “σπόρο” είτε με παραφυάδες.<ref name="Καλλιέργεια, μεταποίηση και διασφάλιση ποιότητας των ελληνικών αρωματικών και φαρμακευτικών φυτών"/>

==Πληροφοριακά στοιχεία==

{{Πληροφοριακά στοιχεία φυτού}}

==Ευδοκιμεί στις περιοχές==

{{Γεωγραφικά πληροφοριακά στοιχεία}}

==Σχετικές σελίδες==

* [[Καλλιέργεια κριτάμου]]

* [[Αιθέριο έλαιο κριτάμου]]

* [[Αρωματικά - Φαρμακευτικά φυτά]]

* [[Μορφολογικά χαρακτηριστικά κριτάμου]]

* [[Εδαφoκλιματικές συνθήκες κριτάμου]]

* [[Πολλαπλασιασμός κριτάμου]]

==Βιβλιογραφία==
<references>
<ref name="Καλλιέργεια, μεταποίηση και διασφάλιση ποιότητας των ελληνικών αρωματικών και φαρμακευτικών φυτών"> Καλλιέργεια, μεταποίηση και διασφάλιση ποιότητας των ελληνικών αρωματικών και φαρμακευτικών φυτών: Βασικές αρχές καθετοποιημένης παραγωγής, των Δρ. Ελένη Μαλούπα, Δρ. Κατερίνα Γρηγοριάδου, Δρ. Διαμάντω Λάζαρη και Δρ. Νικόλαος Κρίγκας, Καβάλα 2013.</ref>
</references>

[[ευδοκιμεί στην περιοχή::Νομός Βοιωτίας| ]]
[[ευδοκιμεί στην περιοχή::Νομός Λασιθίου| ]]
[[ευδοκιμεί στην περιοχή::Νομός Ηρακλείου| ]]
[[ευδοκιμεί στην περιοχή::Νομός Ρεθύμνης| ]]
[[ευδοκιμεί στην περιοχή::Νομός Χανίων| ]]
[[ευδοκιμεί στην περιοχή::Νομός Λακωνίας| ]]
[[ευδοκιμεί στην περιοχή::Νομός Μεσσηνίας| ]]
[[ευδοκιμεί στην περιοχή::Νομός Αρκαδίας| ]]
[[ευδοκιμεί στην περιοχή::Νομός Αργολίδας| ]]
[[ευδοκιμεί στην περιοχή::Νομός Αχαΐας| ]]
[[ευδοκιμεί στην περιοχή::Νομός Ηλείας| ]]
[[ευδοκιμεί στην περιοχή::Νομός Αιτωλοακαρνανίας| ]]
[[ευδοκιμεί στην περιοχή::Νομός Αττικής| ]]
[[ευδοκιμεί στην περιοχή::Νομός Ευβοίας| ]]
[[ευδοκιμεί στην περιοχή::Νομός Ευρυτανίας| ]]
[[ευδοκιμεί στην περιοχή::Νομός Φθιώτιδος| ]]
[[ευδοκιμεί στην περιοχή::Νομός Φωκίδος| ]]
[[ευδοκιμεί στην περιοχή::Νομός Κορινθίας| ]]
[[ευδοκιμεί στην περιοχή::Νομός Ζακύνθου| ]]
[[ευδοκιμεί στην περιοχή::Νομός Κέρκυρας| ]]
[[ευδοκιμεί στην περιοχή::Νομός Κεφαλληνίας| ]]
[[ευδοκιμεί στην περιοχή::Νομός Λευκάδος| ]]
[[ευδοκιμεί στην περιοχή::Νομός Άρτης| ]]
[[ευδοκιμεί στην περιοχή::Νομός Θεσπρωτίας| ]]
[[ευδοκιμεί στην περιοχή::Νομός Ιωαννίνων| ]]
[[ευδοκιμεί στην περιοχή::Νομός Πρεβέζης| ]]
[[ευδοκιμεί στην περιοχή::Νομός Καρδίτσης| ]]
[[ευδοκιμεί στην περιοχή::Νομός Τρικάλων| ]]
[[ευδοκιμεί στην περιοχή::Νομός Μαγνησίας| ]]
[[ευδοκιμεί στην περιοχή::Νομός Λαρίσης| ]]
[[ευδοκιμεί στην περιοχή::Νομός Γρεβενών| ]]
[[ευδοκιμεί στην περιοχή::Νομός Δράμας| ]]
[[ευδοκιμεί στην περιοχή::Νομός Ημαθίας| ]]
[[ευδοκιμεί στην περιοχή::Νομός Θεσσαλονίκης| ]]
[[ευδοκιμεί στην περιοχή::Νομός Καβάλας| ]]
[[ευδοκιμεί στην περιοχή::Νομός Καστοριάς| ]]
[[ευδοκιμεί στην περιοχή::Νομός Κιλκίς| ]]
[[ευδοκιμεί στην περιοχή::Νομός Κοζάνης| ]]
[[ευδοκιμεί στην περιοχή::Νομός Πέλλης| ]]
[[ευδοκιμεί στην περιοχή::Νομός Πιερίας| ]]
[[ευδοκιμεί στην περιοχή::Νομός Σερρών| ]]
[[ευδοκιμεί στην περιοχή::Νομός Φλωρίνης| ]]
[[ευδοκιμεί στην περιοχή::Νομός Χαλκιδικής| ]]
[[ευδοκιμεί στην περιοχή::Νομός Αγίου Όρους| ]]
[[ευδοκιμεί στην περιοχή::Νομός Έβρου| ]]
[[ευδοκιμεί στην περιοχή::Νομός Ξάνθης| ]]
[[ευδοκιμεί στην περιοχή::Νομός Ροδόπης| ]]
[[ευδοκιμεί στην περιοχή::Νομός Δωδεκανήσου| ]]
[[ευδοκιμεί στην περιοχή::Νομός Κυκλάδων| ]]
[[ευδοκιμεί στην περιοχή::Νομός Λέσβου| ]]
[[ευδοκιμεί στην περιοχή::Νομός Σάμου| ]]
[[ευδοκιμεί στην περιοχή::Νομός Χίου| ]]

[[σχετίζεται γεωγραφικά με::Νομός Βοιωτίας| ]]
[[σχετίζεται γεωγραφικά με::Νομός Λασιθίου| ]]
[[σχετίζεται γεωγραφικά με::Νομός Ηρακλείου| ]]
[[σχετίζεται γεωγραφικά με::Νομός Ρεθύμνης| ]]
[[σχετίζεται γεωγραφικά με::Νομός Χανίων| ]]
[[σχετίζεται γεωγραφικά με::Νομός Λακωνίας| ]]
[[σχετίζεται γεωγραφικά με::Νομός Μεσσηνίας| ]]
[[σχετίζεται γεωγραφικά με::Νομός Αρκαδίας| ]]
[[σχετίζεται γεωγραφικά με::Νομός Αργολίδας| ]]
[[σχετίζεται γεωγραφικά με::Νομός Αχαΐας| ]]
[[σχετίζεται γεωγραφικά με::Νομός Ηλείας| ]]
[[σχετίζεται γεωγραφικά με::Νομός Αιτωλοακαρνανίας| ]]
[[σχετίζεται γεωγραφικά με::Νομός Αττικής| ]]
[[σχετίζεται γεωγραφικά με::Νομός Ευβοίας| ]]
[[σχετίζεται γεωγραφικά με::Νομός Ευρυτανίας| ]]
[[σχετίζεται γεωγραφικά με::Νομός Φθιώτιδος| ]]
[[σχετίζεται γεωγραφικά με::Νομός Φωκίδος| ]]
[[σχετίζεται γεωγραφικά με::Νομός Κορινθίας| ]]
[[σχετίζεται γεωγραφικά με::Νομός Ζακύνθου| ]]
[[σχετίζεται γεωγραφικά με::Νομός Κέρκυρας| ]]
[[σχετίζεται γεωγραφικά με::Νομός Κεφαλληνίας| ]]
[[σχετίζεται γεωγραφικά με::Νομός Λευκάδος| ]]
[[σχετίζεται γεωγραφικά με::Νομός Άρτης| ]]
[[σχετίζεται γεωγραφικά με::Νομός Θεσπρωτίας| ]]
[[σχετίζεται γεωγραφικά με::Νομός Ιωαννίνων| ]]
[[σχετίζεται γεωγραφικά με::Νομός Πρεβέζης| ]]
[[σχετίζεται γεωγραφικά με::Νομός Καρδίτσης| ]]
[[σχετίζεται γεωγραφικά με::Νομός Τρικάλων| ]]
[[σχετίζεται γεωγραφικά με::Νομός Μαγνησίας| ]]
[[σχετίζεται γεωγραφικά με::Νομός Γρεβενών| ]]
[[σχετίζεται γεωγραφικά με::Νομός Λαρίσης| ]]
[[σχετίζεται γεωγραφικά με::Νομός Δράμας| ]]
[[σχετίζεται γεωγραφικά με::Νομός Ημαθίας| ]]
[[σχετίζεται γεωγραφικά με::Νομός Θεσσαλονίκης| ]]
[[σχετίζεται γεωγραφικά με::Νομός Καβάλας| ]]
[[σχετίζεται γεωγραφικά με::Νομός Καστοριάς| ]]
[[σχετίζεται γεωγραφικά με::Νομός Κιλκίς| ]]
[[σχετίζεται γεωγραφικά με::Νομός Κοζάνης| ]]
[[σχετίζεται γεωγραφικά με::Νομός Πέλλης| ]]
[[σχετίζεται γεωγραφικά με::Νομός Πιερίας| ]]
[[σχετίζεται γεωγραφικά με::Νομός Σερρών| ]]
[[σχετίζεται γεωγραφικά με::Νομός Φλωρίνης| ]]
[[σχετίζεται γεωγραφικά με::Νομός Χαλκιδικής| ]]
[[σχετίζεται γεωγραφικά με::Νομός Αγίου Όρους| ]]
[[σχετίζεται γεωγραφικά με::Νομός Έβρου| ]]
[[σχετίζεται γεωγραφικά με::Νομός Ξάνθης| ]]
[[σχετίζεται γεωγραφικά με::Νομός Ροδόπης| ]]
[[σχετίζεται γεωγραφικά με::Νομός Δωδεκανήσου| ]]
[[σχετίζεται γεωγραφικά με::Νομός Κυκλάδων| ]]
[[σχετίζεται γεωγραφικά με::Νομός Λέσβου| ]]
[[σχετίζεται γεωγραφικά με::Νομός Σάμου| ]]
[[σχετίζεται γεωγραφικά με::Νομός Χίου| ]]

[[Category:Φυτό_Μ]]
[[Category:Αρωματικό φαρμακευτικό φυτό]]
[[παράγει::Αιθέριο έλαιο κριτάμου| ]]
[[πόσο αφορά σε γεωργό::30| ]]
[[πόσο αφορά σε γεωπόνο::30| ]]

Κρίταμο φυτό

2016-06-09T14:01:13Z

Th zografos:

[[Image:Κρίταμο.jpg|thumb|200px|Κρίταμο]]
{{{top_heading|==}}}Μορφολογικά χαρακτηριστικά{{{top_heading|==}}}
Το [[Κρίταμο φυτό|κρίταμο]] (Crithmum maritimum) της οικογένειας Apiaceae είναι πολυετές, ριζωματώδες αλόφυτο (αντέχει στα άλατα), με βλαστούς που φτάνουν σε ύψος 20-50cm. Οι γραμμωτοί ανορθωμένοι ή πλάγιοι βλαστοί είναι αποξυλωμένοι στη βάση τους και διακλαδίζονται στο πάνω τμήμα τους. Τα φύλλα είναι λεία, σαρκώδη και πολυσχιδή. Τα άνθη είναι μικρά με κιτρινοπράσινα πέταλα και αναπτύσσονται σε ταξιανθία σκιάδιο με 8-36 ακτίνες. Ο καρπός αποτελείται από δύο μερικάρπια. Ανθίζει από τον Ιούνιο έως το Σεπτέμβριο. Είναι αυτόχθονο φυτό των χωρών της Μεσογείου, της Μαύρης Θάλασσας και της δυτικής Ευρώπης και αυτοφύεται σε παραθαλάσσιες περιοχές, πάνω σε βραχώδη υποστρώματα που δέχονται ψεκασμό θαλασσινού νερού.<ref name="Καλλιέργεια, μεταποίηση και διασφάλιση ποιότητας των ελληνικών αρωματικών και φαρμακευτικών φυτών"/>

{{{top_heading|==}}}Εδαφoκλιματικές συνθήκες{{{top_heading|==}}}
Προτιμά βραχώδη, παραθαλάσσια και αμμουδερά μέρη. Έχει περιορισμένη ανάγκη σε υγρασία και υψηλές ανοχές στην αλατότητα. Μπορεί
να επιλεχθεί για αξιοποίηση περιοχών με αλατούχα υποβαθμισμένα [[τύποι εδαφών|εδάφη]], αρκεί να στραγγίζουν καλά.<ref name="Καλλιέργεια, μεταποίηση και διασφάλιση ποιότητας των ελληνικών αρωματικών και φαρμακευτικών φυτών"/>

{{{top_heading|==}}}Πολλαπλασιασμός{{{top_heading|==}}}
Μπορεί να πολλαπλασιαστεί με “σπόρο”, πρέπει όμως να δημιουργηθούν μητρικές φυτείες για τη συλλογή σπερμάτων με σκοπό την αγενή
αναπαραγωγή αλλιώς δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση η εύρεση του αριθμού των σπόρων που απαιτούνται για την εγκατάσταση ενός αγροτεμαχίου. Ως υπόστρωμα ριζοβολίας χρησιμοποιείται μίγμα τύρφης και περλίτη (1:3).Ο πολλαπλασιασμός με μοσχεύματα είναι εφικτός,
αλλά το ποσοστό ριζοβολίας κυμαίνεται γύρω στο 60-70% με τη χρήση ορμόνης ριζοβολίας για ποώδη μοσχεύματα. Αναπαράγεται με επιτυχία με τη μέθοδο της ιστοκαλλιέργειας. Η μέθοδος αυτή δίνει γρήγορα [[Κρίταμο φυτό|φυτά]] που είναι απολύτως υγιή για την εγκατάστασή τους στον αγρό, ωστόσο λόγω του υψηλού κόστους του μπορεί να είναι ασύμφορο να φυτευτεί όλη η έκταση με τέτοιο υλικό. Μετά την εγκατάσταση μέρους της [[Καλλιέργεια κριτάμου|καλλιέργειας]], οι παραγωγοί μπορούν να δημιουργήσουν δικά τους φυτά είτε με “σπόρο” είτε με παραφυάδες.<ref name="Καλλιέργεια, μεταποίηση και διασφάλιση ποιότητας των ελληνικών αρωματικών και φαρμακευτικών φυτών"/>

==Πληροφοριακά στοιχεία==

{{Πληροφοριακά στοιχεία φυτού}}

==Ευδοκιμεί στις περιοχές==

{{Γεωγραφικά πληροφοριακά στοιχεία}}

==Σχετικές σελίδες==

* [[Καλλιέργεια κριτάμου]]

* [[Αιθέριο έλαιο κριτάμου]]

* [[Αρωματικά - Φαρμακευτικά φυτά]]

* [[Μορφολογικά χαρακτηριστικά κριτάμου]]

* [[Εδαφoκλιματικές συνθήκες κριτάμου]]

* [[Πολλαπλασιασμός κριτάμου]]

==Βιβλιογραφία==
<references>
<ref name="Καλλιέργεια, μεταποίηση και διασφάλιση ποιότητας των ελληνικών αρωματικών και φαρμακευτικών φυτών"> Καλλιέργεια, μεταποίηση και διασφάλιση ποιότητας των ελληνικών αρωματικών και φαρμακευτικών φυτών: Βασικές αρχές καθετοποιημένης παραγωγής, των Δρ. Ελένη Μαλούπα, Δρ. Κατερίνα Γρηγοριάδου, Δρ. Διαμάντω Λάζαρη και Δρ. Νικόλαος Κρίγκας, Καβάλα 2013.</ref>
</references>

[[ευδοκιμεί στην περιοχή::Νομός Βοιωτίας| ]]
[[ευδοκιμεί στην περιοχή::Νομός Λασιθίου| ]]
[[ευδοκιμεί στην περιοχή::Νομός Ηρακλείου| ]]
[[ευδοκιμεί στην περιοχή::Νομός Ρεθύμνης| ]]
[[ευδοκιμεί στην περιοχή::Νομός Χανίων| ]]
[[ευδοκιμεί στην περιοχή::Νομός Λακωνίας| ]]
[[ευδοκιμεί στην περιοχή::Νομός Μεσσηνίας| ]]
[[ευδοκιμεί στην περιοχή::Νομός Αρκαδίας| ]]
[[ευδοκιμεί στην περιοχή::Νομός Αργολίδας| ]]
[[ευδοκιμεί στην περιοχή::Νομός Αχαΐας| ]]
[[ευδοκιμεί στην περιοχή::Νομός Ηλείας| ]]
[[ευδοκιμεί στην περιοχή::Νομός Αιτωλοακαρνανίας| ]]
[[ευδοκιμεί στην περιοχή::Νομός Αττικής| ]]
[[ευδοκιμεί στην περιοχή::Νομός Ευβοίας| ]]
[[ευδοκιμεί στην περιοχή::Νομός Ευρυτανίας| ]]
[[ευδοκιμεί στην περιοχή::Νομός Φθιώτιδος| ]]
[[ευδοκιμεί στην περιοχή::Νομός Φωκίδος| ]]
[[ευδοκιμεί στην περιοχή::Νομός Κορινθίας| ]]
[[ευδοκιμεί στην περιοχή::Νομός Ζακύνθου| ]]
[[ευδοκιμεί στην περιοχή::Νομός Κέρκυρας| ]]
[[ευδοκιμεί στην περιοχή::Νομός Κεφαλληνίας| ]]
[[ευδοκιμεί στην περιοχή::Νομός Λευκάδος| ]]
[[ευδοκιμεί στην περιοχή::Νομός Άρτης| ]]
[[ευδοκιμεί στην περιοχή::Νομός Θεσπρωτίας| ]]
[[ευδοκιμεί στην περιοχή::Νομός Ιωαννίνων| ]]
[[ευδοκιμεί στην περιοχή::Νομός Πρεβέζης| ]]
[[ευδοκιμεί στην περιοχή::Νομός Καρδίτσης| ]]
[[ευδοκιμεί στην περιοχή::Νομός Τρικάλων| ]]
[[ευδοκιμεί στην περιοχή::Νομός Μαγνησίας| ]]
[[ευδοκιμεί στην περιοχή::Νομός Λαρίσης| ]]
[[ευδοκιμεί στην περιοχή::Νομός Γρεβενών| ]]
[[ευδοκιμεί στην περιοχή::Νομός Δράμας| ]]
[[ευδοκιμεί στην περιοχή::Νομός Ημαθίας| ]]
[[ευδοκιμεί στην περιοχή::Νομός Θεσσαλονίκης| ]]
[[ευδοκιμεί στην περιοχή::Νομός Καβάλας| ]]
[[ευδοκιμεί στην περιοχή::Νομός Καστοριάς| ]]
[[ευδοκιμεί στην περιοχή::Νομός Κιλκίς| ]]
[[ευδοκιμεί στην περιοχή::Νομός Κοζάνης| ]]
[[ευδοκιμεί στην περιοχή::Νομός Πέλλης| ]]
[[ευδοκιμεί στην περιοχή::Νομός Πιερίας| ]]
[[ευδοκιμεί στην περιοχή::Νομός Σερρών| ]]
[[ευδοκιμεί στην περιοχή::Νομός Φλωρίνης| ]]
[[ευδοκιμεί στην περιοχή::Νομός Χαλκιδικής| ]]
[[ευδοκιμεί στην περιοχή::Νομός Αγίου Όρους| ]]
[[ευδοκιμεί στην περιοχή::Νομός Έβρου| ]]
[[ευδοκιμεί στην περιοχή::Νομός Ξάνθης| ]]
[[ευδοκιμεί στην περιοχή::Νομός Ροδόπης| ]]
[[ευδοκιμεί στην περιοχή::Νομός Δωδεκανήσου| ]]
[[ευδοκιμεί στην περιοχή::Νομός Κυκλάδων| ]]
[[ευδοκιμεί στην περιοχή::Νομός Λέσβου| ]]
[[ευδοκιμεί στην περιοχή::Νομός Σάμου| ]]
[[ευδοκιμεί στην περιοχή::Νομός Χίου| ]]

[[σχετίζεται γεωγραφικά με::Νομός Βοιωτίας| ]]
[[σχετίζεται γεωγραφικά με::Νομός Λασιθίου| ]]
[[σχετίζεται γεωγραφικά με::Νομός Ηρακλείου| ]]
[[σχετίζεται γεωγραφικά με::Νομός Ρεθύμνης| ]]
[[σχετίζεται γεωγραφικά με::Νομός Χανίων| ]]
[[σχετίζεται γεωγραφικά με::Νομός Λακωνίας| ]]
[[σχετίζεται γεωγραφικά με::Νομός Μεσσηνίας| ]]
[[σχετίζεται γεωγραφικά με::Νομός Αρκαδίας| ]]
[[σχετίζεται γεωγραφικά με::Νομός Αργολίδας| ]]
[[σχετίζεται γεωγραφικά με::Νομός Αχαΐας| ]]
[[σχετίζεται γεωγραφικά με::Νομός Ηλείας| ]]
[[σχετίζεται γεωγραφικά με::Νομός Αιτωλοακαρνανίας| ]]
[[σχετίζεται γεωγραφικά με::Νομός Αττικής| ]]
[[σχετίζεται γεωγραφικά με::Νομός Ευβοίας| ]]
[[σχετίζεται γεωγραφικά με::Νομός Ευρυτανίας| ]]
[[σχετίζεται γεωγραφικά με::Νομός Φθιώτιδος| ]]
[[σχετίζεται γεωγραφικά με::Νομός Φωκίδος| ]]
[[σχετίζεται γεωγραφικά με::Νομός Κορινθίας| ]]
[[σχετίζεται γεωγραφικά με::Νομός Ζακύνθου| ]]
[[σχετίζεται γεωγραφικά με::Νομός Κέρκυρας| ]]
[[σχετίζεται γεωγραφικά με::Νομός Κεφαλληνίας| ]]
[[σχετίζεται γεωγραφικά με::Νομός Λευκάδος| ]]
[[σχετίζεται γεωγραφικά με::Νομός Άρτης| ]]
[[σχετίζεται γεωγραφικά με::Νομός Θεσπρωτίας| ]]
[[σχετίζεται γεωγραφικά με::Νομός Ιωαννίνων| ]]
[[σχετίζεται γεωγραφικά με::Νομός Πρεβέζης| ]]
[[σχετίζεται γεωγραφικά με::Νομός Καρδίτσης| ]]
[[σχετίζεται γεωγραφικά με::Νομός Τρικάλων| ]]
[[σχετίζεται γεωγραφικά με::Νομός Μαγνησίας| ]]
[[σχετίζεται γεωγραφικά με::Νομός Γρεβενών| ]]
[[σχετίζεται γεωγραφικά με::Νομός Λαρίσης| ]]
[[σχετίζεται γεωγραφικά με::Νομός Δράμας| ]]
[[σχετίζεται γεωγραφικά με::Νομός Ημαθίας| ]]
[[σχετίζεται γεωγραφικά με::Νομός Θεσσαλονίκης| ]]
[[σχετίζεται γεωγραφικά με::Νομός Καβάλας| ]]
[[σχετίζεται γεωγραφικά με::Νομός Καστοριάς| ]]
[[σχετίζεται γεωγραφικά με::Νομός Κιλκίς| ]]
[[σχετίζεται γεωγραφικά με::Νομός Κοζάνης| ]]
[[σχετίζεται γεωγραφικά με::Νομός Πέλλης| ]]
[[σχετίζεται γεωγραφικά με::Νομός Πιερίας| ]]
[[σχετίζεται γεωγραφικά με::Νομός Σερρών| ]]
[[σχετίζεται γεωγραφικά με::Νομός Φλωρίνης| ]]
[[σχετίζεται γεωγραφικά με::Νομός Χαλκιδικής| ]]
[[σχετίζεται γεωγραφικά με::Νομός Αγίου Όρους| ]]
[[σχετίζεται γεωγραφικά με::Νομός Έβρου| ]]
[[σχετίζεται γεωγραφικά με::Νομός Ξάνθης| ]]
[[σχετίζεται γεωγραφικά με::Νομός Ροδόπης| ]]
[[σχετίζεται γεωγραφικά με::Νομός Δωδεκανήσου| ]]
[[σχετίζεται γεωγραφικά με::Νομός Κυκλάδων| ]]
[[σχετίζεται γεωγραφικά με::Νομός Λέσβου| ]]
[[σχετίζεται γεωγραφικά με::Νομός Σάμου| ]]
[[σχετίζεται γεωγραφικά με::Νομός Χίου| ]]

[[Category:Φυτό_Μ]]
[[Category:Αρωματικό φαρμακευτικό φυτό]]
[[παράγει::Αιθέριο έλαιο κριτάμου| ]]
[[πόσο αφορά σε γεωργό::30| ]]
[[πόσο αφορά σε γεωπόνο::30| ]]

Διαθρεπτική αξία πεπονιού

2016-06-09T12:23:31Z

Th zografos:

Το [[Πεπόνι|πεπόνι]] αποδίδει μόνο 34 θερμίδες/100 gr, 8,16 gr υδατάνθρακες και 90gr νερό. Δε θα πρέπει να ξεγελάει η ελαφριά του γεύση αφού έχει αρκετή φυσική ζάχαρη και έτσι η υπερκατανάλωσή του μπορεί να είναι επιβαρυντική για το βάρος μας. Η χημική του ανάλυση έχει δείξει ότι είναι πλούσιο σε βιταμίνες Α και C, καθώς και σε θειαμίνη, νιασίνη, Β6 και κάλιο ενώ δεν περιέχει καθόλου χοληστερόλη. Καλό θα είναι να τρώγεται ώριμο, διαφορετικά παρέχει ελάχιστα από τα παραπάνω διατροφικά στοιχεία, που αναλύονται στον πίνακα. Όσο πιο ώριμο είναι το πεπόνι τόσο μεγαλύτερα ποσοστά β-καροτίνης περιέχει. Χαρακτηριστικό δείγμα της ωριμότητάς του είναι το άρωμά του.

Το [[Πεπόνι|πεπόνι]], κατά την άποψη πολλών ερευνητών σε θέματα διατροφής, είναι πλούσιο σε έναν αριθμό συστατικών που είναι γνωστό ότι μειώνουν την πίεση του αίματος και την χοληστερόλη και συνάμα προστατεύουν από διάφορους τύπους καρκίνου. Σε ένα ενδιαφέρον πείραμα αποδείχτηκε ότι διαθέτει αντιπηκτικές και αντιθρομβωτικές ιδιότητες.

Οι ερευνητές ανέμειξαν αιμοπετάλια με τη γλυκιά, νερουλή σάρκα του πεπονιού. Συμπέραναν ότι το πεπόνι περιέχει έναν παράγοντα που εμποδίζει τη συσσώρευση των ανθρωπίνων αιμοπεταλίων. Έτσι, τα αιμοπετάλια δεν κατάφεραν να ενωθούν, με αποτέλεσμα να αποτύχουν στη δημιουργία θρόμβων που ευθύνονται για τις καρδιοπάθειες και τα εγκεφαλικά επεισόδια. Το αντιπηκτικό χημικό του πεπονιού είναι η αδενοσίνη, το ίδιο συστατικό που υπάρχει στα κρεμμύδια, το σκόρδο και τα μανιτάρια. Από ότι φαίνεται, λοιπόν, το πεπόνι είναι ακόμη μια τροφή που βοηθά στην αραίωση του αίματος, μειώνοντας τις πιθανότητες καρδιακών προσβολών και εγκεφαλικών.

Επίσης, το πεπόνι είναι εξαιρετική πηγή αντιοξειδωτικών ουσιών καθώς περιέχει βιταμίνη C και, β-καροτίνη, συμβάλλοντας έτσι στην προστασία του οργανισμού από διάφορους τύπους καρκίνου, καρδιακά νοσήματα και άλλα ακόμα προβλήματα που συνδέονται με την μεγάλη ηλικία, όπως ο καταρράκτης. Ακόμη, περιέχει βιταμίνη Α (19%/100gr), η οποία είναι σημαντική για καλύτερη όραση και αποτελεσματικότερη άμυνα σε μολύνσεις καθώς ενδυναμώνει τα λεμφοκύτταρα του οργανισμού. Όσον αφορά τη βιταμίνη C, περιέχεται σε υψηλά ποσοστά (41%/100gr) βοηθώντας και αυτή με τη σειρά της το αμυντικό σύστημα του οργανισμού ενάντια στις μολύνσεις, προστατεύοντας παράλληλα από το οξειδωτικό στρες και τα προϊόντα του μεταβολισμού που επιταχύνουν τη διαδικασία της γήρανσης. Περιέχει ακόμη βιταμίνη Β6, η οποία συμβάλλει στην σύνθεση των νευροδιαβιβαστών του εγκεφάλου καθώς συντελεί στην καλύτερη πνευματική και ψυχολογική υγεία.

Πλούσιο, συν τοις άλλοις, σε κάλιο, συμβάλλει στη ρύθμιση της καρδιακής λειτουργίας και της αρτηριακής πίεσης, διαθέτοντας συνάμα διουρητική δράση (κυρίως λόγω του μεγάλου ποσοστού νερού που περιέχει). Σε μία πρόσφατη μελέτη, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι άτομα με υψηλότερα επίπεδα καλίου στον οργανισμό τους σημείωσαν την χαμηλότερη πίεση αίματος. Αντίθετα, άτομα με ελάχιστες ποσότητες καλίου στο αίμα, διέτρεξαν μεγαλύτερο κίνδυνο υψηλής πίεσης του αίματος. Παράλληλα, άλλες μελέτες έδειξαν ότι το κάλιο μπορεί να παρεμποδίσει την δράση της LDL χοληστερόλης (κακή χοληστερόλη) και να αποβεί επιζήμια για τον οργανισμό. Επομένως το πεπόνι είναι μια αξιοσημείωτη πηγή ωφέλιμων και θρεπτικών ουσιών με σημαντικές προστατευτικές και ευεργετικές δράσεις για την υγεία μας και όχι μόνο. Στην αρχαιότητα είχε και καλλυντικές ιδιότητες, τις οποίες χρησιμοποιούμε ακόμα και σήμερα με τις μάσκες προσώπου που γίνονται με φλούδες πεπονιού. Πιστεύεται ότι η φλούδα του πεπονιού τονώνει το δέρμα και βοηθά στην μείωση της ακμής κατά την εφηβεία.

<ref name="Θρεπτικές ιδιότητες του πεπονιού"/>

==Βιβλιογραφία==
<references>
<ref name="Θρεπτικές ιδιότητες του πεπονιού"> [{{#show:Ιστοσελίδα Diet up/Διαθρεπτική αξία πεπονιού| ?has link}} Διαθρεπτική αξία πεπονιού].</ref>
</references>

[[σχετίζεται με::Πεπόνι| ]]
[[πόσο αφορά σε καταναλωτή::30| ]]
[[κατάσταση δημοσίευσης::10| ]]

Εδαφοκλιματικές συνθήκες αλόης

2016-06-09T11:48:33Z

Th zografos:

Η [[Αλόη φυτό|αλόη]] αναπτύσσεται σε μεγάλο εύρος κλιματικών συνθηκών, ενώ προτιμά τα καλά αποστραγγιζόμενα, [[Αμμώδη εδάφη|αμμώδη]] ή [[Πηλώδη εδάφη|πηλώδη εδάφη]]. Μπορεί να αναπτυχθεί σε πετρώδη ξηρά και φτωχά από θρεπτικής άποψης εδάφη, ωστόσο η [[Καλλιέργεια αλόης|καλλιέργεια]] της συνιστάται να γίνεται σε πλούσια και γόνιμα [[τύποι εδαφών|εδάφη]] για την επίτευξη των μέγιστων αποδόσεων. Ως προς την αντίδραση του εδάφους, καταλληλότερα θεωρούνται τα εδάφη με ελαφρώς αλκαλική αντίδραση, ενώ αν καλλιεργηθεί σε αλκαλικά εδάφη (pH≥8) η ανάπτυξη του [[κατάλογος φυτών|φυτού]] θα είναι περιορισμένη και αργή.

Δεν είναι πολύ ανθεκτικό στις χαμηλές θερμοκρασίες, ωστόσο μπορεί να αντέξει σε θερμοκρασίες μέχρι -3oC παθαίνοντας μικρές μόνο ζημιές. Σύμφωνα με το Διεθνές Επιστημονικό Συμβούλιο της Αλόης (IASC), η ιδανική θερμοκρασία για την ανάπτυξη του φυτού είναι μεταξύ 20-25oC ενώ συνίσταται να αποφεύγονται οι απότομες αλλαγές θερμοκρασίας μεταξύ ημέρας-νύχτας. Αναπτύσσεται σε κλίματα που κυμαίνονται από εύκρατα ως τροπικά και δεν αντέχει σε χαμηλές θερμοκρασίες λόγω της υψηλής περιεκτικότητας του σε νερό (95%). Είναι φωτόφιλο φυτό, αλλά μπορεί να καλλιεργηθεί και σε ελαφρώς σκιερές τοποθεσίες. Κατά την διάρκεια του χειμώνα στις υποτροπικές περιοχές εισέρχεται σε ληθαργική κατάσταση περιορίζοντας κατά πολύ τις ανάγκες του σε [[Άρδευση αλόης|νερό]]. Είναι φυτό ευαίσθητο στα δυνατά ρεύματα του αέρα τα οποία μπορούν να σπάσουν τους βλαστούς και τα [[Μορφολογικά χαρακτηριστικά αλόης|φύλλα]] του.<ref name="H αλόη"/>

==Βιβλιογραφία==
<references>
<ref name="H αλόη"> [{{#show:Ιστοσελίδα ΥΠΑΑΤ/Αλόη| ?has link}} H αλόη].</ref>
</references>

[[πόσο αφορά σε γεωργό::30| ]]
[[πόσο αφορά σε γεωπόνο::20| ]]
[[σχετίζεται με::Αλόη φυτό| ]]
[[ευδοκιμεί σε τύπο εδάφους::Αμμώδη εδάφη| ]]
[[ευδοκιμεί σε τύπο εδάφους::Πηλώδη εδάφη| ]]
[[ευδοκιμεί σε έδαφος ελάχιστης τιμής pH::6.5| ]]
[[ευδοκιμεί σε έδαφος μέγιστης τιμής pH::7.8| ]]
[[κατάσταση δημοσίευσης::10| ]]

Εδαφοκλιματικές συνθήκες αλόης

2016-06-09T11:47:58Z

Th zografos:

Η [[Αλόη φυτό|αλόη]] αναπτύσσεται σε μεγάλο εύρος κλιματικών συνθηκών, ενώ προτιμά τα καλά αποστραγγιζόμενα, [[Αμμώδη εδάφη|αμμώδη]] ή [[Πηλώδη εδάφη|πηλώδη εδάφη]]. Μπορεί να αναπτυχθεί σε πετρώδη ξηρά και φτωχά από θρεπτικής άποψης εδάφη, ωστόσο η [[Καλλιέργεια αλόης|καλλιέργεια]] της συνιστάται να γίνεται σε πλούσια και γόνιμα [[τύποι εδαφών|εδάφη]] για την επίτευξη των μέγιστων αποδόσεων. Ως προς την αντίδραση του εδάφους, καταλληλότερα θεωρούνται τα εδάφη με ελαφρώς αλκαλική αντίδραση, ενώ αν καλλιεργηθεί σε αλκαλικά εδάφη (pH≥8) η ανάπτυξη του φυτού θα είναι περιορισμένη και αργή.

Δεν είναι πολύ ανθεκτικό στις χαμηλές θερμοκρασίες, ωστόσο μπορεί να αντέξει σε θερμοκρασίες μέχρι -3oC παθαίνοντας μικρές μόνο ζημιές. Σύμφωνα με το Διεθνές Επιστημονικό Συμβούλιο της Αλόης (IASC), η ιδανική θερμοκρασία για την ανάπτυξη του φυτού είναι μεταξύ 20-25oC ενώ συνίσταται να αποφεύγονται οι απότομες αλλαγές θερμοκρασίας μεταξύ ημέρας-νύχτας. Αναπτύσσεται σε κλίματα που κυμαίνονται από εύκρατα ως τροπικά και δεν αντέχει σε χαμηλές θερμοκρασίες λόγω της υψηλής περιεκτικότητας του σε νερό (95%). Είναι φωτόφιλο φυτό, αλλά μπορεί να καλλιεργηθεί και σε ελαφρώς σκιερές τοποθεσίες. Κατά την διάρκεια του χειμώνα στις υποτροπικές περιοχές εισέρχεται σε ληθαργική κατάσταση περιορίζοντας κατά πολύ τις ανάγκες του σε [[Άρδευση αλόης|νερό]]. Είναι φυτό ευαίσθητο στα δυνατά ρεύματα του αέρα τα οποία μπορούν να σπάσουν τους βλαστούς και τα [[Μορφολογικά χαρακτηριστικά αλόης|φύλλα]] του.<ref name="H αλόη"/>

==Βιβλιογραφία==
<references>
<ref name="H αλόη"> [{{#show:Ιστοσελίδα ΥΠΑΑΤ/Αλόη| ?has link}} H αλόη].</ref>
</references>

[[πόσο αφορά σε γεωργό::30| ]]
[[πόσο αφορά σε γεωπόνο::20| ]]
[[σχετίζεται με::Αλόη φυτό| ]]
[[ευδοκιμεί σε τύπο εδάφους::Αμμώδη εδάφη| ]]
[[ευδοκιμεί σε τύπο εδάφους::Πηλώδη εδάφη| ]]
[[ευδοκιμεί σε έδαφος ελάχιστης τιμής pH::6.5| ]]
[[ευδοκιμεί σε έδαφος μέγιστης τιμής pH::7.8| ]]
[[κατάσταση δημοσίευσης::10| ]]

Εδαφικές συνθήκες ραδικιού

2016-06-09T11:44:52Z

Th zografos:

Το έδαφος πρέπει να είναι [[Πηλώδη εδάφη|μέσης σύστασης]], ελαφρύ ([[Αμμώδη εδάφη|αμμώδες]]), γόνιμο, πλούσιο σε οργανική ουσία, να διαθέτει υγρασία και καλή αποστράγγιση. Εάν όμως το έδαφος συγκρατεί αρκετή υγρασία, τότε η [[Καλλιέργεια ραδικιού|καλλιέργεια]] γίνεται σε αναχώματα. Το pH του [[τύποι εδαφών|εδάφους]] θα πρέπει να έχει γύρω στη τιμή 6,5.<ref name="Ραδίκι"/>

==Βιβλιογραφία==
<references>
<ref name="Ραδίκι"> Τεχνική βιολογικής καλλιέργειας λαχανικών - Ραδίκι, του Χαράλαμπου Θανόπουλου Msc Γεωπόνος, Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών, Αθήνα 2008.</ref>
</references>

[[σχετίζεται με::Ραδίκι φυτό| ]]
[[πόσο αφορά σε γεωπόνο::20| ]]
[[πόσο αφορά σε γεωργό::30| ]]
[[ευδοκιμεί σε τύπο εδάφους::Αμμώδη εδάφη| ]]
[[ευδοκιμεί σε τύπο εδάφους::Πηλώδη εδάφη| ]]
[[ευδοκιμεί σε έδαφος ελάχιστης τιμής pH::5.6| ]]
[[ευδοκιμεί σε έδαφος μέγιστης τιμής pH::7.5| ]]
[[κατάσταση δημοσίευσης::10| ]]

Ασθένεια λάχανου Κιτρίνισμα παλαιών φύλλων

2016-06-09T11:32:25Z

Th zografos:

Το κιτρίνισμα των παλαιών [[Βοτανικά χαρακτηριστικά λάχανου|φύλλων]] του [[Λάχανο φυτό|λάχανου]] οφείλεται στην έλλειψη [[Άζωτο|αζώτου]]. Παρατηρείται συνήθως σε [[Εδαφικές συνθήκες λάχανου|εδάφη]] φτωχά σε οργανική ουσία. Για άμεση αντιμετώπιση του προβλήματος συνίσταται προσθήκη χλωρής [[Λίπανση|λίπανσης]], ενώ για μακροχρόνια αποτελέσματα θα πρέπει να προσθέσουμε [[Κοπριά αγροτικών ζώων|κοπριά]], [[κομπόστ]] ή άλλη μορφή οργανικής ουσίας.

[[πόσο αφορά σε γεωργό::30| ]]
[[πόσο αφορά σε γεωπόνο::30| ]]
[[είναι ασθένεια της::Λάχανο φυτό| ]]
[[είναι ασθένεια του φυτού::Λάχανο φυτό| ]]
[[είναι προσβολή της ασθένειας::Μη μεταδοτικές ασθένειες φυτών| ]]

Ασθένεια λάχανου Κιτρίνισμα παλαιών φύλλων

2016-06-09T11:29:35Z

Th zografos:

Το κιτρίνισμα των παλαιών [[Βοτανικά χαρακτηριστικά λάχανου|φύλλων]] του [[Λάχανο φυτό|λάχανου]] οφείλεται στην έλλειψη [[Άζωτο|αζώτου]]. Παρατηρείται συνήθως σε [[Εδαφικές συνθήκες λάχανου|εδάφη]] φτωχά σε οργανική ουσία. Για άμεση αντιμετώπιση του προβλήματος συνίσταται προσθήκη χλωρής [[Λίπανση|λίπανσης]], ενώ για μακροχρόνια αποτελέσματα θα πρέπει να προσθέσουμε κοπριά, [[κομπόστ]] ή άλλη μορφή οργανικής ουσίας.

[[πόσο αφορά σε γεωργό::30| ]]
[[πόσο αφορά σε γεωπόνο::30| ]]
[[είναι ασθένεια της::Λάχανο φυτό| ]]
[[είναι ασθένεια του φυτού::Λάχανο φυτό| ]]
[[είναι προσβολή της ασθένειας::Μη μεταδοτικές ασθένειες φυτών| ]]

Βοτανικά χαρακτηριστικά σκόρδου

2016-06-09T11:22:22Z

Th zografos:

Σε αντίθεση µε το [[Κρεμμύδι φυτό|κρεµµύδι]], ο βολβός, η κεφαλή του [[Σκόρδο φυτό|σκόρδου]], αποτελείται από µερικά (περίπου δέκα) επί µέρους µέρη τα βολβοµερή ή σκελίδες ή πυρήνες, οι οποίες περιβάλλονται από πολύ λεπτούς ασηµίζοντες ή ρόδινης απόχρωσης µεµβρανώδεις χιτώνες. Το σχήµα του βολβού είναι σχετικά σφαιρικό και διαφοροποιείται στις διάφορες ποικιλίες, ενώ η επιφάνεια του είναι σχετικά λεία. Οι σκελίδες
δηµιουργούνται σταδιακά µέσα στον άξονα των εσωτερικών φύλλων και τα εξωτερικά φύλλα διαµορφώνονται στους χιτώνες που περιβάλλουν το βολβό. Κάθε σκελίδα αποτελείται από δύο ώριµα φύλλα και ένα βλαστικό οφθαλµό. Το εξωτερικό φύλλο µετατρέπεται σε ένα ξηρό χιτώνα που έχει αποβάλει το έλασµα.
Το δεύτερο φύλλο έχει παχυνθεί πολύ και καταλαµβάνει το πλείστο του µεγέθους της σκελίδας και έχει και αυτό αποβάλει το έλασµα. Ο βλαστικός οφθαλµός αποτελείται από ένα «βλαστικό φύλλο» (Sprout leaf), το οποίο δεν έχει έλασµα και από 1-2 καταβολές φύλλων, που όµως βρίσκονται σε στάδιο ανάπαυσης, λίγο µετά την ωρίµανση του βολβού. Μετά το στάδιο ανάπαυσης, οι σκελίδες παραµένουν σε
λήθαργο, µέχρι να δηµιουργηθούν συνθήκες κατάλληλες για φύτρωµα και ανανέωση της βλάστησης. Ως προς τη σύνθεση του βολβού, οι αναλύσεις δείχνουν πως περιέχει περίπου 74% νερό, 4,5% πρωτεΐνες, και 20% υδατάνθρακες.

Το [[κατάλογος φυτών|φυτό]] φέρει αρκετές ρίζες θυσσανώδεις που αναπτύσσονται σε αρκετό βάθος (45-60 εκ.). (εικ. 4). Έχει σχετικά περισσότερο ανεπτυγµένο ριζικό σύστηµα σε σύγκριση µε το κρεµµύδι, που το καθιστά λιγότερο απαιτητικό στη συχνότητα [[Άρδευση σκόρδου|ποτίσµατος]]. Ο µεγαλύτερος όγκος του ριζικού συστήµατος αναπτύσσεται στο επιφανειακό στρώµα του [[Εδαφικές συνθήκες σκόρδου|εδάφους]].<ref name="Τα βολβώδη λαχανικά"/>

==Βιβλιογραφία==
<references>
<ref name="Τα βολβώδη λαχανικά"> Τα βολβώδη λαχανικά του Ολύμπιου Χρήστου, Καθηγητή Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών.</ref>
</references>

[[σχετίζεται με::Σκόρδο φυτό| ]]
[[πόσο αφορά σε γεωργό::10| ]]
[[πόσο αφορά σε γεωπόνο::10| ]]
[[κατάσταση δημοσίευσης::10| ]]

Βοτανικά χαρακτηριστικά σκόρδου

2016-06-09T11:19:34Z

Th zografos:

Σε αντίθεση µε το [[Κρεμμύδι φυτό|κρεµµύδι]], ο βολβός, η κεφαλή του [[Σκόρδο φυτό|σκόρδου]], αποτελείται από µερικά (περίπου δέκα) επί µέρους µέρη τα βολβοµερή ή σκελίδες ή πυρήνες, οι οποίες περιβάλλονται από πολύ λεπτούς ασηµίζοντες ή ρόδινης απόχρωσης µεµβρανώδεις χιτώνες. Το σχήµα του βολβού είναι σχετικά σφαιρικό και διαφοροποιείται στις διάφορες ποικιλίες, ενώ η επιφάνεια του είναι σχετικά λεία. Οι σκελίδες
δηµιουργούνται σταδιακά µέσα στον άξονα των εσωτερικών φύλλων και τα εξωτερικά φύλλα διαµορφώνονται στους χιτώνες που περιβάλλουν το βολβό. Κάθε σκελίδα αποτελείται από δύο ώριµα φύλλα και ένα βλαστικό οφθαλµό. Το εξωτερικό φύλλο µετατρέπεται σε ένα ξηρό χιτώνα που έχει αποβάλει το έλασµα.
Το δεύτερο φύλλο έχει παχυνθεί πολύ και καταλαµβάνει το πλείστο του µεγέθους της σκελίδας και έχει και αυτό αποβάλει το έλασµα. Ο βλαστικός οφθαλµός αποτελείται από ένα «βλαστικό φύλλο» (Sprout leaf), το οποίο δεν έχει έλασµα και από 1-2 καταβολές φύλλων, που όµως βρίσκονται σε στάδιο ανάπαυσης, λίγο µετά την ωρίµανση του βολβού. Μετά το στάδιο ανάπαυσης, οι σκελίδες παραµένουν σε
λήθαργο, µέχρι να δηµιουργηθούν συνθήκες κατάλληλες για φύτρωµα και ανανέωση της βλάστησης. Ως προς τη σύνθεση του βολβού, οι αναλύσεις δείχνουν πως περιέχει περίπου 74% νερό, 4,5% πρωτεΐνες, και 20% υδατάνθρακες.

Το φυτό φέρει αρκετές ρίζες θυσσανώδεις που αναπτύσσονται σε αρκετό βάθος (45-60 εκ.). (εικ. 4). Έχει σχετικά περισσότερο ανεπτυγµένο ριζικό σύστηµα σε σύγκριση µε το κρεµµύδι, που το καθιστά λιγότερο απαιτητικό στη συχνότητα [[Άρδευση σκόρδου|ποτίσµατος]]. Ο µεγαλύτερος όγκος του ριζικού συστήµατος αναπτύσσεται στο επιφανειακό στρώµα του [[Εδαφικές συνθήκες σκόρδου|εδάφους]].<ref name="Τα βολβώδη λαχανικά"/>

==Βιβλιογραφία==
<references>
<ref name="Τα βολβώδη λαχανικά"> Τα βολβώδη λαχανικά του Ολύμπιου Χρήστου, Καθηγητή Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών.</ref>
</references>

[[σχετίζεται με::Σκόρδο φυτό| ]]
[[πόσο αφορά σε γεωργό::10| ]]
[[πόσο αφορά σε γεωπόνο::10| ]]
[[κατάσταση δημοσίευσης::10| ]]

Σπορά - Φύτευση switchgrass

2016-06-09T11:16:14Z

Th zografos:

Η ημερομηνία σποράς καθορίζεται από την θερμοκρασία του [[Εδαφικές συνθήκες switchgrass|εδάφους]] η οποία θα πρέπει να είναι μεγαλύτερη των 10oC. Η πρώιμη σπορά που συνεπάγεται βραδύ ρυθμό ανάπτυξης των σποροφύτων, ενέχει τον κίνδυνο υψηλού ανταγωνισμού από [[Καταπολέμηση ζιζανίων switchgrass|ζιζάνια]]. Ως οδηγός για την ημερομηνία σποράς μπορεί να χρησιμοποιηθεί η πρακτική ακολουθείται για την [[Σπορά αραβόσιτου|σπορά του αραβοσίτου]].

Η σπορά πραγματοποιείται σε γραμμές που απέχουν μεταξύ τους 60-80cm και σε βάθος 1-2cm. Για τη σπορά συνιστάται η χρήση 1-2Kg σπόρου/στρέμμα, ανάλογα με την βλαστικότητα και ζωτικότητά του σπόρου καθώς και την περιοχή [[Καλλιέργεια switchgrass|καλλιέργειας]]. Πολλές φορές είναι αναγκαία η διακοπή του λήθαργου του σπόρου. Η σπορά γίνεται με παραδοσιακές σπαρτικές μηχανές ή με σποροδιανομέα στην επιφάνεια του αγρού. Στην περίπτωση χρήσης σπαρτικής [[Σιτηρά|σιτηρών]], προσαρμόζεται κατάλληλος κύλινδρος για μικρού μεγέθους σπόρους έτσι ώστε η ποσότητα του σπόρου να κατανέμεται ομοιόμορφα στη γραμμή σποράς.<ref name="Καλλιέργεια switchgrass"/>

==Βιβλιογραφία==
<references>
<ref name="Καλλιέργεια switchgrass"> Ενεργειακές Καλλιέργειες - Βιοκαύσιμα, των Σκαράκη Γεώργιου (Καθηγητής ΓΠΑ), Κορρέ Νικολάου (MSc, PhD) και Παυλή Ουρανίας (MSc, PhD), Αθήνα 2008.</ref>
</references>

[[πόσο αφορά σε γεωργό::30| ]]
[[πόσο αφορά σε γεωπόνο::20| ]]
[[κατάσταση δημοσίευσης::10| ]]
[[σχετίζεται με::Καλλιέργεια switchgrass| ]]

Ρόλος του καλίου

2016-06-09T11:01:41Z

Th zografos:

Η συμβολή και ο ρόλος του [[Κάλιο|Κ]] στο [[Κατάλογος φυτών|φυτό]] είναι πολύπλευρη. Συμμετέχει στη ρύθμιση του υδατικού καθεστώτος του φυτού και ειδικότερα στην ρύθμιση του υδατικού καθεστώτος του φυτού και ειδικότερα στην ρύθμιση των απωλειών νερού. Τούτο δε διότι το επίπεδο της συγκέντρωσης του Κ, στα φύλλα αποτελεί ρυθμιστικό παράγοντα της λειτουργίας των στομάτων. Αυτό σημαίνει ότι σε περίπτωση επάρκειας Κ, τα στόματα λειτουργούν αποτελεσματικά, με συνέπεια να μειώνεται η απώλεια νερού λόγω διαπνοής. Σε περιόδους ξηρασίας, η παρουσία του Κ στο φυτό σε επαρκή επίπεδα, όχι μόνο εξασφαλίζει την επιβίωση του φυτού, αλλά συμβάλλει και στην αύξηση των αποδόσεων, λόγω της αποτελεσματικής λειτουργίας των στομάτων.
Το K συμμετέχει επί πλέον και στην συσσώρευση και μεταφορά των υδατανθράκων στο φυτό. Η παρουσία τους στους ιστούς σε υψηλά επίπεδα παρατηρείται κυρίως στα σημεία υψηλής αύξησης.
Πρόκειται για ένα πολύ ευκίνητο στοιχείο, καθώς μέσα στο φυτό μεταφέρεται ευκόλως σε σημεία υψηλής μεταβολικής ενεργότητας ξεκινώντας από τους παλιότερους ιστούς. Π.χ. κατά το στάδιο της ωρίμανσης από τα μεγαλύτερης ηλικίας φύλλα, μεταφέρεται με μεγάλη ευχέρεια στους καρπούς.
Το K αποτελεί παράγοντα ενεργοποίησης πολλών ενζύμων. Περισσότερα από πενήντα (50) ένζυμα εξαρτώνται πλήρως ή ενεργοποιούνται από την παρουσία του K.
Το K επίσης ενεργεί ως διεργετικός παράγων της σύνθεσης ορισμένων ενζύμων όπως π.χ. της καρβοξυδισμουτάσης. Επίσης η φωτοσύνθεση ή φυτοαναπνοή αυξάνονται σημαντικά με την αύξηση του επιπέδου τον Κ στα φύλλα. <ref name="Ο ρόλος του καλίου"/>

==Βιβλιογραφία==
<references>
<ref name="Ο ρόλος του καλίου"> Η ερμηνεία της φυλλοδιαγνωστικής, Π. Κουκουλάκης τ. Αναπληρωτής Ερευνητής ΕΘΙΑΓΕ, ΑΡ. Παπαδόπουλος Τακτικός Ερευνητής ΕΘΙΑΓΕ, Αθήνα 2003.</ref>
</references>

Ρόλος του καλίου

2016-06-09T10:52:59Z

Th zografos:

Η συμβολή και ο ρόλος του [[Κάλιο|Κ]] στο [[κατάλογος Φυτών|φυτό]] είναι πολύπλευρη. Συμμετέχει στη ρύθμιση του υδατικού καθεστώτος του φυτού και ειδικότερα στην ρύθμιση του υδατικού καθεστώτος του φυτού και ειδικότερα στην ρύθμιση των απωλειών νερού. Τούτο δε διότι το επίπεδο της συγκέντρωσης του Κ, στα φύλλα αποτελεί ρυθμιστικό παράγοντα της λειτουργίας των στομάτων. Αυτό σημαίνει ότι σε περίπτωση επάρκειας Κ, τα στόματα λειτουργούν αποτελεσματικά, με συνέπεια να μειώνεται η απώλεια νερού λόγω διαπνοής. Σε περιόδους ξηρασίας, η παρουσία του Κ στο φυτό σε επαρκή επίπεδα, όχι μόνο εξασφαλίζει την επιβίωση του φυτού, αλλά συμβάλλει και στην αύξηση των αποδόσεων, λόγω της αποτελεσματικής λειτουργίας των στομάτων.
Το K συμμετέχει επί πλέον και στην συσσώρευση και μεταφορά των υδατανθράκων στο φυτό. Η παρουσία τους στους ιστούς σε υψηλά επίπεδα παρατηρείται κυρίως στα σημεία υψηλής αύξησης.
Πρόκειται για ένα πολύ ευκίνητο στοιχείο, καθώς μέσα στο φυτό μεταφέρεται ευκόλως σε σημεία υψηλής μεταβολικής ενεργότητας ξεκινώντας από τους παλιότερους ιστούς. Π.χ. κατά το στάδιο της ωρίμανσης από τα μεγαλύτερης ηλικίας φύλλα, μεταφέρεται με μεγάλη ευχέρεια στους καρπούς.
Το K αποτελεί παράγοντα ενεργοποίησης πολλών ενζύμων. Περισσότερα από πενήντα (50) ένζυμα εξαρτώνται πλήρως ή ενεργοποιούνται από την παρουσία του K.
Το K επίσης ενεργεί ως διεργετικός παράγων της σύνθεσης ορισμένων ενζύμων όπως π.χ. της καρβοξυδισμουτάσης. Επίσης η φωτοσύνθεση ή φυτοαναπνοή αυξάνονται σημαντικά με την αύξηση του επιπέδου τον Κ στα φύλλα. <ref name="Ο ρόλος του καλίου"/>

==Βιβλιογραφία==
<references>
<ref name="Ο ρόλος του καλίου"> Η ερμηνεία της φυλλοδιαγνωστικής, Π. Κουκουλάκης τ. Αναπληρωτής Ερευνητής ΕΘΙΑΓΕ, ΑΡ. Παπαδόπουλος Τακτικός Ερευνητής ΕΘΙΑΓΕ, Αθήνα 2003.</ref>
</references>

Πολλαπλασιασμός σκόρδου

2016-06-09T10:42:37Z

Th zografos:

Το πολλαπλασιαστικό όργανο του σκόρδο είναι η σκελίδα. Το µέγεθος της παίζει σηµαντικό ρόλο στο ύψος των αποδόσεων. Οι µεγάλες σκελίδες δίνουν σταθερά, σηµαντικά µεγαλύτερη παραγωγή σε σύγκριση µε σκελίδες µέσου µεγέθους, και οι µέσου µεγέθους δίνουν πιο υψηλή παραγωγή σε σύγκριση µε τις µικρού µεγέθους σκελίδες. [[κατάλογος φυτών|Φυτά]] όπως το [[Σκόρδο φυτό|σκόρδο]], που πολλαπλασιάζονται αγενώς, συχνά τα πολλαπλασιαστικά τους όργανα φέρουν [[Ασθένειες σκόρδου|ασθένειες]] όπως ιώσεις, νηµατώδεις. Σκελίδες απαλλαγµένες ιώσεων µπορούν να αυξήσουν τις αποδόσεις µέχρι και 50%, αλλά συνήθως η ωρίµανση καθυστερεί όταν χρησιµοποιείται απαλλαγµένων ιώσεων υγιές πολλαπλασιαστικό υλικό. Μια άλλη [[Ασθένειες φυτών|ασθένεια]] που µεταφέρεται µε τις σκελίδες, είναι ο νηµατώδης Ditylenchus dipsaci. Σε περιοχές που η ασθένεια αυτή προκαλεί πρόβληµα στις [[Καλλιέργεια σκόρδου|καλλιέργειες]] του σκόρδου, είναι επόµενο οι βολβοί και οι σκελίδες που θα χρησιµοποιηθούν για τον πολλαπλασιασµό των φυτών, να µεταφέρουν το νηµατώδη. Η εµβάπτιση των σκελίδων που προορίζονται για φύτευση, σε ζεστό νερό, αποτελεί ικανοποιητική µέθοδο καταπολέµησης του νηµατώδη. Συµπερασµατικά θα µπορούσε να τονιστεί, ότι για την εξασφάλιση υψηλών αποδόσεων, θα πρέπει οι σκελίδες να είναι µεγάλες, οµοιόµορφου σχήµατος και απαλλαγµένες ασθενειών.

Οι βολβοί που προορίζονται για φύτευση, συνήθως αποθηκεύονται για µερικούς µήνες σε κοινές, χωρίς κλιµατισµό αποθήκες. Η µέση άριστη θερµοκρασία αποθήκευσης είναι γύρω στους 10oC, µε κατώτερο επιθυµητό επίπεδο τους 4,5oC και ανώτερο επιθυµητό τους 18oC. Η θερµοκρασία αποθήκευσης επηρεάζει σηµαντικά την κατοπινή [[Σκόρδο φυτό|ανάπτυξη του φυτού]] και την [[Βολβοποίηση σκόρδου|βολβοποίηση]]. Για παράδειγµα, αποθήκευση σε θερµοκρασία κατώτερη ή γύρω στους 4,5oC για µερικούς µήνες, προκαλεί γρήγορη βλάστηση και ζωηρή ανάπτυξη µετά την φύτευση, αλλά οι χαµηλές θερµοκρασίες επίσης προκαλούν ανοµοιόµορφους βολβούς, εκβλάστηση πλάγιων βλαστών και πρώϊµη ωρίµανση. Αυτά τα προβλήµατα ποικίλουν ανάλογα και µε τις θερµοκρασίες στο χωράφι, µετά την φύτευση. Αποθήκευση για µεγάλες περιόδους σε υψηλές θερµοκρασίες µπορεί να καθυστερήσει την βλάστηση και να επηρεάσει την βολβοποίηση και ωρίµανση. Εποµένως, για ικανοποιητική [[Βολβοποίηση σκόρδου|βολβοποίηση]] οι βολβοί θα πρέπει να αποθηκευτούν στις επιθυµητές σωστές θερµοκρασίες, ιδιαίτερα στις περιοχές όπου η όλη καλλιέργεια αναπτύσσεται σε θερµοκρασίες σταθερά πάνω από 10oC, όπως για παράδειγµα στις υποτροπικές περιοχές. Εάν υπάρχει ένδειξη προσβολής του βολβού από ακάρεα, καλό είναι να γίνεται υποκαπνισµός στο [[Πολλαπλασιαστικό υλικό|πολλαπλασιαστικό υλικό]] πριν την αποθήκευση.

Η φύτευση των σκελίδων γίνεται σε αναχώματα (για καλύτερη στράγγιση) ή στις παρυφές αυλακών, ανάλογα με την [[Άρδευση σκόρδου|άρδευση]] της καλλιέργειας. Η απόσταση μεταξύ 2 διαδοχικών γραμμών φύτευσης θα είναι 30-35cm, ενώ η απόσταση μεταξύ των φυτών επί της γραμμής 8-10cm (παραγωγή βολβών για κατανάλωση) ή μικρότερη από 8cm (παραγωγή βολβών για μεταποίηση). Το βάθος φύτευσης των σκελίδων είναι 2,5-5cm και η ποσότητα του πολλαπλασιαστικού υλικού που χρησιμοποιείται είναι 90-250kg στο στρέμμα, ανάλογα με το μέγεθος των σκελίδων.<ref name="Τα βολβώδη λαχανικά"/>

==Βιβλιογραφία==
<references>
<ref name="Τα βολβώδη λαχανικά"> Τα βολβώδη λαχανικά του Ολύμπιου Χρήστου, Καθηγητή Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών.</ref>
</references>

[[σχετίζεται με::Σκόρδο φυτό| ]]
[[πόσο αφορά σε γεωργό::20| ]]
[[πόσο αφορά σε γεωπόνο::20| ]]
[[κατάσταση δημοσίευσης::10| ]]

Πολλαπλασιασμός σκόρδου

2016-06-09T10:41:59Z

Th zografos:

Το πολλαπλασιαστικό όργανο του σκόρδο είναι η σκελίδα. Το µέγεθος της παίζει σηµαντικό ρόλο στο ύψος των αποδόσεων. Οι µεγάλες σκελίδες δίνουν σταθερά, σηµαντικά µεγαλύτερη παραγωγή σε σύγκριση µε σκελίδες µέσου µεγέθους, και οι µέσου µεγέθους δίνουν πιο υψηλή παραγωγή σε σύγκριση µε τις µικρού µεγέθους σκελίδες. [[κατάλογος φυτών|Φυτά]] όπως το [[Σκόρδο φυτό|σκόρδο]], που πολλαπλασιάζονται αγενώς, συχνά τα πολλαπλασιαστικά τους όργανα φέρουν [[Ασθένειες σκόρδου|ασθένειες]] όπως ιώσεις, νηµατώδεις. Σκελίδες απαλλαγµένες ιώσεων µπορούν να αυξήσουν τις αποδόσεις µέχρι και 50%, αλλά συνήθως η ωρίµανση καθυστερεί όταν χρησιµοποιείται απαλλαγµένων ιώσεων υγιές πολλαπλασιαστικό υλικό. Μια άλλη [[Ασθένειες φυτών|ασθένεια]] που µεταφέρεται µε τις σκελίδες, είναι ο νηµατώδης Ditylenchus dipsaci. Σε περιοχές που η ασθένεια αυτή προκαλεί πρόβληµα στις [[Καλλιέργεια σκόρδου|καλλιέργειες]] του σκόρδου, είναι επόµενο οι βολβοί και οι σκελίδες που θα χρησιµοποιηθούν για τον πολλαπλασιασµό των φυτών, να µεταφέρουν το νηµατώδη. Η εµβάπτιση των σκελίδων που προορίζονται για φύτευση, σε ζεστό νερό, αποτελεί ικανοποιητική µέθοδο καταπολέµησης του νηµατώδη. Συµπερασµατικά θα µπορούσε να τονιστεί, ότι για την εξασφάλιση υψηλών αποδόσεων, θα πρέπει οι σκελίδες να είναι µεγάλες, οµοιόµορφου σχήµατος και απαλλαγµένες ασθενειών.

Οι βολβοί που προορίζονται για φύτευση, συνήθως αποθηκεύονται για µερικούς µήνες σε κοινές, χωρίς κλιµατισµό αποθήκες. Η µέση άριστη θερµοκρασία αποθήκευσης είναι γύρω στους 10oC, µε κατώτερο επιθυµητό επίπεδο τους 4,5oC και ανώτερο επιθυµητό τους 18oC. Η θερµοκρασία αποθήκευσης επηρεάζει σηµαντικά την κατοπινή [[Ανάπτυξη φυτού σκόρδου|ανάπτυξη του φυτού]] και την [[Βολβοποίηση σκόρδου|βολβοποίηση]]. Για παράδειγµα, αποθήκευση σε θερµοκρασία κατώτερη ή γύρω στους 4,5oC για µερικούς µήνες, προκαλεί γρήγορη βλάστηση και ζωηρή ανάπτυξη µετά την φύτευση, αλλά οι χαµηλές θερµοκρασίες επίσης προκαλούν ανοµοιόµορφους βολβούς, εκβλάστηση πλάγιων βλαστών και πρώϊµη ωρίµανση. Αυτά τα προβλήµατα ποικίλουν ανάλογα και µε τις θερµοκρασίες στο χωράφι, µετά την φύτευση. Αποθήκευση για µεγάλες περιόδους σε υψηλές θερµοκρασίες µπορεί να καθυστερήσει την βλάστηση και να επηρεάσει την βολβοποίηση και ωρίµανση. Εποµένως, για ικανοποιητική [[Βολβοποίηση σκόρδου|βολβοποίηση]] οι βολβοί θα πρέπει να αποθηκευτούν στις επιθυµητές σωστές θερµοκρασίες, ιδιαίτερα στις περιοχές όπου η όλη καλλιέργεια αναπτύσσεται σε θερµοκρασίες σταθερά πάνω από 10oC, όπως για παράδειγµα στις υποτροπικές περιοχές. Εάν υπάρχει ένδειξη προσβολής του βολβού από ακάρεα, καλό είναι να γίνεται υποκαπνισµός στο [[Πολλαπλασιαστικό υλικό|πολλαπλασιαστικό υλικό]] πριν την αποθήκευση.

Η φύτευση των σκελίδων γίνεται σε αναχώματα (για καλύτερη στράγγιση) ή στις παρυφές αυλακών, ανάλογα με την [[Άρδευση σκόρδου|άρδευση]] της καλλιέργειας. Η απόσταση μεταξύ 2 διαδοχικών γραμμών φύτευσης θα είναι 30-35cm, ενώ η απόσταση μεταξύ των φυτών επί της γραμμής 8-10cm (παραγωγή βολβών για κατανάλωση) ή μικρότερη από 8cm (παραγωγή βολβών για μεταποίηση). Το βάθος φύτευσης των σκελίδων είναι 2,5-5cm και η ποσότητα του πολλαπλασιαστικού υλικού που χρησιμοποιείται είναι 90-250kg στο στρέμμα, ανάλογα με το μέγεθος των σκελίδων.<ref name="Τα βολβώδη λαχανικά"/>

==Βιβλιογραφία==
<references>
<ref name="Τα βολβώδη λαχανικά"> Τα βολβώδη λαχανικά του Ολύμπιου Χρήστου, Καθηγητή Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών.</ref>
</references>

[[σχετίζεται με::Σκόρδο φυτό| ]]
[[πόσο αφορά σε γεωργό::20| ]]
[[πόσο αφορά σε γεωπόνο::20| ]]
[[κατάσταση δημοσίευσης::10| ]]

Πολλαπλασιασμός σκόρδου

2016-06-09T10:41:19Z

Th zografos:

Το πολλαπλασιαστικό όργανο του σκόρδο είναι η σκελίδα. Το µέγεθος της παίζει σηµαντικό ρόλο στο ύψος των αποδόσεων. Οι µεγάλες σκελίδες δίνουν σταθερά, σηµαντικά µεγαλύτερη παραγωγή σε σύγκριση µε σκελίδες µέσου µεγέθους, και οι µέσου µεγέθους δίνουν πιο υψηλή παραγωγή σε σύγκριση µε τις µικρού µεγέθους σκελίδες. [[κατάλογος φυτών|Φυτά]] όπως το [[Σκόρδο φυτό|σκόρδο]], που πολλαπλασιάζονται αγενώς, συχνά τα πολλαπλασιαστικά τους όργανα φέρουν [[Ασθένειες σκόρδου|ασθένειες]] όπως ιώσεις, νηµατώδεις. Σκελίδες απαλλαγµένες ιώσεων µπορούν να αυξήσουν τις αποδόσεις µέχρι και 50%, αλλά συνήθως η ωρίµανση καθυστερεί όταν χρησιµοποιείται απαλλαγµένων ιώσεων υγιές πολλαπλασιαστικό υλικό. Μια άλλη [[Ασθένειες φυτών|ασθένεια]] που µεταφέρεται µε τις σκελίδες, είναι ο νηµατώδης Ditylenchus dipsaci. Σε περιοχές που η ασθένεια αυτή προκαλεί πρόβληµα στις [[Καλλιέργεια σκόρδου|καλλιέργειες]] του σκόρδου, είναι επόµενο οι βολβοί και οι σκελίδες που θα χρησιµοποιηθούν για τον πολλαπλασιασµό των φυτών, να µεταφέρουν το νηµατώδη. Η εµβάπτιση των σκελίδων που προορίζονται για φύτευση, σε ζεστό νερό, αποτελεί ικανοποιητική µέθοδο καταπολέµησης του νηµατώδη. Συµπερασµατικά θα µπορούσε να τονιστεί, ότι για την εξασφάλιση υψηλών αποδόσεων, θα πρέπει οι σκελίδες να είναι µεγάλες, οµοιόµορφου σχήµατος και απαλλαγµένες ασθενειών.

Οι βολβοί που προορίζονται για φύτευση, συνήθως αποθηκεύονται για µερικούς µήνες σε κοινές, χωρίς κλιµατισµό αποθήκες. Η µέση άριστη θερµοκρασία αποθήκευσης είναι γύρω στους 10oC, µε κατώτερο επιθυµητό επίπεδο τους 4,5oC και ανώτερο επιθυµητό τους 18oC. Η θερµοκρασία αποθήκευσης επηρεάζει σηµαντικά την κατοπινή [[Ανάπτυξη φυτού σκόρδου|ανάπτυξη του φυτού]] και την [[Βολβοποίηση σκόρδου|βολβοποίηση]]. Για παράδειγµα, αποθήκευση σε θερµοκρασία κατώτερη ή γύρω στους 4,5oC για µερικούς µήνες, προκαλεί γρήγορη βλάστηση και ζωηρή ανάπτυξη µετά την φύτευση, αλλά οι χαµηλές θερµοκρασίες επίσης προκαλούν ανοµοιόµορφους βολβούς, εκβλάστηση πλάγιων βλαστών και πρώϊµη ωρίµανση. Αυτά τα προβλήµατα ποικίλουν ανάλογα και µε τις θερµοκρασίες στο χωράφι, µετά την φύτευση. Αποθήκευση για µεγάλες περιόδους σε υψηλές θερµοκρασίες µπορεί να καθυστερήσει την βλάστηση και να επηρεάσει την βολβοποίηση και ωρίµανση. Εποµένως, για ικανοποιητική βολβοποίηση οι βολβοί θα πρέπει να αποθηκευτούν στις επιθυµητές σωστές θερµοκρασίες, ιδιαίτερα στις περιοχές όπου η όλη καλλιέργεια αναπτύσσεται σε θερµοκρασίες σταθερά πάνω από 10oC, όπως για παράδειγµα στις υποτροπικές περιοχές. Εάν υπάρχει ένδειξη προσβολής του βολβού από ακάρεα, καλό είναι να γίνεται υποκαπνισµός στο [[Πολλαπλασιαστικό υλικό|πολλαπλασιαστικό υλικό]] πριν την αποθήκευση.

Η φύτευση των σκελίδων γίνεται σε αναχώματα (για καλύτερη στράγγιση) ή στις παρυφές αυλακών, ανάλογα με την [[Άρδευση σκόρδου|άρδευση]] της καλλιέργειας. Η απόσταση μεταξύ 2 διαδοχικών γραμμών φύτευσης θα είναι 30-35cm, ενώ η απόσταση μεταξύ των φυτών επί της γραμμής 8-10cm (παραγωγή βολβών για κατανάλωση) ή μικρότερη από 8cm (παραγωγή βολβών για μεταποίηση). Το βάθος φύτευσης των σκελίδων είναι 2,5-5cm και η ποσότητα του πολλαπλασιαστικού υλικού που χρησιμοποιείται είναι 90-250kg στο στρέμμα, ανάλογα με το μέγεθος των σκελίδων.<ref name="Τα βολβώδη λαχανικά"/>

==Βιβλιογραφία==
<references>
<ref name="Τα βολβώδη λαχανικά"> Τα βολβώδη λαχανικά του Ολύμπιου Χρήστου, Καθηγητή Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών.</ref>
</references>

[[σχετίζεται με::Σκόρδο φυτό| ]]
[[πόσο αφορά σε γεωργό::20| ]]
[[πόσο αφορά σε γεωπόνο::20| ]]
[[κατάσταση δημοσίευσης::10| ]]

Πολλαπλασιασμός εχινάτσεας

2016-06-09T10:38:32Z

Th zografos:

Ο πολλαπλασιασμός της [[Εχινάτσεα φυτό|εχινάτσεας]] γίνεται με σπόρο και με μοσχεύματα. Οι σπόροι συλλέγονται μετά τη 2η χρονιά συνήθως τέλη καλοκαιριού αρχές φθινοπώρου. Το [[Άρδευση εχινάτσεας|πότισμα]] της [[Καλλιέργεια εχινάτσεας|καλλιέργειας]] πρέπει να σταματά όταν οι σπόροι ξεκινούν να ωριμάζουν. Κατά τη [[Συγκομιδή εχινάτσεας|συγκομιδή]] οι σπόροι βρίσκονται σε λήθαργο. Για να φυτρώσουν θα πρέπει να τοποθετηθούν το χειμώνα σε αδρανές υλικό (π.χ. περλίτης). Ο σπόρος κατόπιν μεταφέρεται σε σπορείο και την άνοιξη γίνεται η εγκατάσταση των σπορόφυτων στο χωράφι. Αξίζει να τονιστεί ότι η βλαστική ικανότητα των σπόρων κυμαίνεται γύρω στο 70% σε καλές συνθήκες.

Όσο για τα μοσχεύματα, η συλλογή γίνεται όταν τα [[Κατάλογος φυτών|φυτά]] είναι σε λήθαργο και όταν τα φύλλα γίνονται καφέ (συνήθως Οκτώβριο). Πλένουμε τις ρίζες και διαιρούμε τους βλαστούς με το τμήμα ρίζας και τα μεταφέρουμε αμέσως σε θερμοκήπιο. Αν πρόκειται να καθυστερήσουμε τη φύτευση τότε τοποθετούμε τα φυτά μέσα σε νερό, σε δροσερό και σκιερό μέρος. Τα φυτά κατόπιν μεγαλώνουν σε [[Θερμοκήπια|θερμοκήπιο]] κατά τη διάρκεια του χειμώνας και μεταφέρονται στο χωράφι την άνοιξη.<ref name="Εχινάτσεα"/>

==Βιβλιογραφία==
<references>
<ref name="Εχινάτσεα"> [{{#show:Ιστοσελίδα Μυρεψός/Εχινάτσεα| ?has link}} Εχινάτσεα]</ref>
</references>

[[πόσο αφορά σε γεωργό::20| ]]
[[πόσο αφορά σε γεωπόνο::20| ]]
[[σχετίζεται με::Εχινάτσεα φυτό| ]]
[[κατάσταση δημοσίευσης::10| ]]

Ωρίμανση καρπουζιού θερμοκηπίου

2016-06-09T10:28:47Z

Th zografos:

Η αναγνώριση του ώριμου [[Συγκομιδή καρπουζιού θερμοκηπίου|καρπού]] για [[Συγκομιδή καρπουζιού θερμοκηπίου|συγκομιδή]] ή για αγορά από τον καταναλωτή δεν είναι εύκολη υπόθεση. Χρειάζεται γνώση και εμπειρία τα οποία αποκτώνται με τη συνεχή ενασχόληση και λαμβάνοντας υπ' όψιν τα πιο κάτω κριτήρια.

* Όταν κρούεται ο καρπός, αποδίδει βαρύ και όχι μεταλλικό ήχο.

* Όταν πιέζεται ανάμεσα στα χέρια να "τρίζει εσωτερικά".

* Όταν ξεραθεί ο έλικας που βρίσκεται στη βάση του ποδίσκου του καρπού (από πράσινος γίνεται καφέ).

* Όταν αποσπάται εύκολα ο ποδίσκος από τον καρπό.

* Όταν τα νεύρα του καρπού είναι τεντωμένα.

* Όταν αποσπάται εύκολα ο ποδίσκος από τον καρπό.

* Όταν τα νεύρα του καρπού είναι τεντωμένα.

* Όταν αποσπάται εύκολα ο φλοιός του καρπού με το νύχι.

* Στην περίπτωση των χαμηλών τούνελ, όταν ο κύκλος επαφής του καρπού με το [[Τύποι εδαφών|έδαφος]] μεταβληθεί από ελαφρύ πράσινο ή λευκό σε λευκοκίτρινο ή κίτρινο.

* Ένα καλό κριτήριο είναι η δοκιμαστική συγκομιδή μερικών [[Καρπούζι|καρπουζιών]] από διάφορα σημεία της [[Καλλιέργεια καρπουζιάς θερμοκηπίου|καλλιέργειας]] που έχουν το ίδιο περίπου μέγεθος και στη συνέχεια κοπή κα έλεγχος της γεύσης και ωριμότητας της σάρκας. Υποτίθεται ότι καρποί του ίδιου μεγέθους βρίσκονται στο ίδιο στάδιο ωριμότητας.

[[πόσο αφορά σε γεωργό::30| ]]
[[πόσο αφορά σε γεωπόνο::10| ]]
[[σχετίζεται με::Καλλιέργεια καρπουζιάς θερμοκηπίου| ]]

Ωρίμανση καρπουζιού θερμοκηπίου

2016-06-09T10:28:02Z

Th zografos:

Η αναγνώριση του ώριμου [[Καρπούζι θερμοκηπίου|καρπού]] για [[Συγκομιδή καρπουζιού θερμοκηπίου|συγκομιδή]] ή για αγορά από τον καταναλωτή δεν είναι εύκολη υπόθεση. Χρειάζεται γνώση και εμπειρία τα οποία αποκτώνται με τη συνεχή ενασχόληση και λαμβάνοντας υπ' όψιν τα πιο κάτω κριτήρια.

* Όταν κρούεται ο καρπός, αποδίδει βαρύ και όχι μεταλλικό ήχο.

* Όταν πιέζεται ανάμεσα στα χέρια να "τρίζει εσωτερικά".

* Όταν ξεραθεί ο έλικας που βρίσκεται στη βάση του ποδίσκου του καρπού (από πράσινος γίνεται καφέ).

* Όταν αποσπάται εύκολα ο ποδίσκος από τον καρπό.

* Όταν τα νεύρα του καρπού είναι τεντωμένα.

* Όταν αποσπάται εύκολα ο ποδίσκος από τον καρπό.

* Όταν τα νεύρα του καρπού είναι τεντωμένα.

* Όταν αποσπάται εύκολα ο φλοιός του καρπού με το νύχι.

* Στην περίπτωση των χαμηλών τούνελ, όταν ο κύκλος επαφής του καρπού με το [[Τύποι εδαφών|έδαφος]] μεταβληθεί από ελαφρύ πράσινο ή λευκό σε λευκοκίτρινο ή κίτρινο.

* Ένα καλό κριτήριο είναι η δοκιμαστική συγκομιδή μερικών [[Καρπούζι|καρπουζιών]] από διάφορα σημεία της [[Καλλιέργεια καρπουζιάς θερμοκηπίου|καλλιέργειας]] που έχουν το ίδιο περίπου μέγεθος και στη συνέχεια κοπή κα έλεγχος της γεύσης και ωριμότητας της σάρκας. Υποτίθεται ότι καρποί του ίδιου μεγέθους βρίσκονται στο ίδιο στάδιο ωριμότητας.

[[πόσο αφορά σε γεωργό::30| ]]
[[πόσο αφορά σε γεωπόνο::10| ]]
[[σχετίζεται με::Καλλιέργεια καρπουζιάς θερμοκηπίου| ]]

Ωρίμανση καρπουζιού θερμοκηπίου

2016-06-09T10:27:31Z

Th zografos:

Η αναγνώριση του ώριμου [[Καρπούζι θερμοκηπίου|καρπού]] για [[Συγκομιδή καρπουζιού θερμοκηπίου|συγκομιδή]] ή για αγορά από τον καταναλωτή δεν είναι εύκολη υπόθεση. Χρειάζεται γνώση και εμπειρία τα οποία αποκτώνται με τη συνεχή ενασχόληση και λαμβάνοντας υπ' όψιν τα πιο κάτω κριτήρια.

* Όταν κρούεται ο καρπός, αποδίδει βαρύ και όχι μεταλλικό ήχο.

* Όταν πιέζεται ανάμεσα στα χέρια να "τρίζει εσωτερικά".

* Όταν ξεραθεί ο έλικας που βρίσκεται στη βάση του ποδίσκου του καρπού (από πράσινος γίνεται καφέ).

* Όταν αποσπάται εύκολα ο ποδίσκος από τον καρπό.

* Όταν τα νεύρα του καρπού είναι τεντωμένα.

* Όταν αποσπάται εύκολα ο ποδίσκος από τον καρπό.

* Όταν τα νεύρα του καρπού είναι τεντωμένα.

* Όταν αποσπάται εύκολα ο φλοιός του καρπού με το νύχι.

* Στην περίπτωση των χαμηλών τούνελ, όταν ο κύκλος επαφής του καρπού με το [[Τύποι εδαφών|έδαφος]] μεταβληθεί από ελαφρύ πράσινο ή λευκό σε λευκοκίτρινο ή κίτρινο.

* Ένα καλό κριτήριο είναι η δοκιμαστική συγκομιδή μερικών καρπουζιών από διάφορα σημεία της [[Καλλιέργεια καρπουζιάς θερμοκηπίου|καλλιέργειας]] που έχουν το ίδιο περίπου μέγεθος και στη συνέχεια κοπή κα έλεγχος της γεύσης και ωριμότητας της σάρκας. Υποτίθεται ότι καρποί του ίδιου μεγέθους βρίσκονται στο ίδιο στάδιο ωριμότητας.

[[πόσο αφορά σε γεωργό::30| ]]
[[πόσο αφορά σε γεωπόνο::10| ]]
[[σχετίζεται με::Καλλιέργεια καρπουζιάς θερμοκηπίου| ]]

Ασθένεια αμυγδαλιάς Σκωρίαση

2016-06-09T10:25:22Z

Th zografos:

[[Image:Προσβολή σκωρίασης σε φύλλο αμυγδαλιάς.jpg|thumb|px10|Προσβολή σκωρίασης σε φύλλο αμυγδαλιάς]]
Η [[σκωρίαση]] είναι αρκετά συχνή στη χώρα μας και προκαλεί φυλλόπτωση και κηλίδωση των [[Αμύγδαλο|καρπών]] . Τα συμπτώματα εμφανίζονται συνήθως στα [[Βοτανικά χαρακτηριστικά αμυγδαλιάς|φύλλα]] και τους καρπούς και σπανιότερα στους βλαστούς. Στο πάνω μέρος του ελάσματος των φύλλων εμφανίζονται μικρές, σχεδόν πολυγωνικές, κίτρινες κι αργότερα καστανές κηλίδες ενώ στις αντίστοιχες θέσεις της κάτω επιφάνειας σχηματίζονται πορτοκαλοκίτρινες κηλίδες διάστικτες από μικροσκοπικές καστανές φλύκταινες. Στο κάτω μέρος των φύλλων σχηματίζονται επίσης αργά το καλοκαίρι καστανόμαυρες φλύκταινες. Τα [[Έντομα|έντονα]] προσβεβλημένα φύλλα κιτρινίζουν και πέφτουν πρόωρα.

Στους καρπούς σχηματίζονται στην αρχή υδατώδεις κυκλικές, σκούρες πράσινες κηλίδες διαμέτρου 3-5 mm που βυθίζονται καθώς ο καρπός αναπτύσσεται. Το κέντρο της κηλίδας παίρνει χρώμα βαθύ κίτρινο ή πορτοκαλί. Ο μύκητας μπορεί να σχηματίσει στο κέντρο των κηλίδων [[Τρόπος καρποφορίας αμυγδαλιάς|καρποφορίες]] που φαίνονται σαν καστανές μέχρι μαύρες κονιορτώδεις περιοχές. Οι προσβεβλημένοι ιστοί στις κηλίδες παίρνουν χρώμα κιτρινόμαυρο μέχρι καστανόμαυρο γίνονται σκληροί και δερματώδεις και παραμένουν συνήθως προσκολλημένοι στους γειτονικούς υγιείς ιστούς. Συχνά στο περιθώριο των κηλίδων δημιουργούνται μικρά σκασίματα στο περικάρπιο.

Ο [[Μύκητες|μύκητας]] κατά κανόνα διαχειμάζει υπό μορφή ουρεδοσπορίων πάνω στους κλάδους και στα πεσμένα φύλλα στο [[Εδαφικές συνθήκες αμυγδαλιάς|έδαφος]]. Οι μολυσμένοι κλαδίσκοι και φύλλα της [[Αμυγδαλιά|αμυγδαλιάς]] αποτελούν τις κύριες εστίες των μολυσμάτων. Οι παραγόμενες εκεί την άνοιξη μεγάλες ποσότητες ουρεδοσπορίων διασπείρονται με τον άνεμο και τη [[Κλιματικές συνθήκες αμυγδαλιάς|βροχή]] και προκαλούν τις νέες μολύνσεις στα δέντρα.

Για την καταπολέμηση της [[Ασθένειες αμυγδαλιάς|ασθένειας]] συνιστώνται 2-3 ψεκασμοί κατά την περίοδο της βλάστησης ανά 10-15 ημέρες. Ο πρώτος ψεκασμός εφαρμόζεται κατά την πτώση των πετάλων. Κατάλληλα μυκητοκτόνα είναι: οξυχλωριούχος χαλκός, zineb, maneb, dithianon, chlorothalonil, θείο και τα διασυστηματικά μυκητοκτόνα.

[[είναι ασθένεια της::Αμυγδαλιά| ]]
[[είναι ασθένεια του φυτού::Αμυγδαλιά| ]]
[[είναι ασθένεια του καρπού::Αμύγδαλο| ]]
[[πόσο αφορά σε γεωργό::30| ]]
[[πόσο αφορά σε γεωπόνο::30| ]]
[[είναι προσβολή της ασθένειας::Σκωρίαση| ]]

Ασθένεια αμυγδαλιάς Σκωρίαση

2016-06-09T10:23:33Z

Th zografos:

[[Image:Προσβολή σκωρίασης σε φύλλο αμυγδαλιάς.jpg|thumb|px10|Προσβολή σκωρίασης σε φύλλο αμυγδαλιάς]]
Η [[σκωρίαση]] είναι αρκετά συχνή στη χώρα μας και προκαλεί φυλλόπτωση και κηλίδωση των [[Αμύγδαλο|καρπών]] . Τα συμπτώματα εμφανίζονται συνήθως στα [[Βοτανικά χαρακτηριστικά αμυγδαλιάς|φύλλα]] και τους καρπούς και σπανιότερα στους βλαστούς. Στο πάνω μέρος του ελάσματος των φύλλων εμφανίζονται μικρές, σχεδόν πολυγωνικές, κίτρινες κι αργότερα καστανές κηλίδες ενώ στις αντίστοιχες θέσεις της κάτω επιφάνειας σχηματίζονται πορτοκαλοκίτρινες κηλίδες διάστικτες από μικροσκοπικές καστανές φλύκταινες. Στο κάτω μέρος των φύλλων σχηματίζονται επίσης αργά το καλοκαίρι καστανόμαυρες φλύκταινες. Τα [[Έντομα|έντονα]] προσβεβλημένα φύλλα κιτρινίζουν και πέφτουν πρόωρα.

Στους καρπούς σχηματίζονται στην αρχή υδατώδεις κυκλικές, σκούρες πράσινες κηλίδες διαμέτρου 3-5 mm που βυθίζονται καθώς ο καρπός αναπτύσσεται. Το κέντρο της κηλίδας παίρνει χρώμα βαθύ κίτρινο ή πορτοκαλί. Ο μύκητας μπορεί να σχηματίσει στο κέντρο των κηλίδων [[Τρόπος καρποφορίας αμυγδαλιάς|καρποφορίες]] που φαίνονται σαν καστανές μέχρι μαύρες κονιορτώδεις περιοχές. Οι προσβεβλημένοι ιστοί στις κηλίδες παίρνουν χρώμα κιτρινόμαυρο μέχρι καστανόμαυρο γίνονται σκληροί και δερματώδεις και παραμένουν συνήθως προσκολλημένοι στους γειτονικούς υγιείς ιστούς. Συχνά στο περιθώριο των κηλίδων δημιουργούνται μικρά σκασίματα στο περικάρπιο.

Ο μύκητας κατά κανόνα διαχειμάζει υπό μορφή ουρεδοσπορίων πάνω στους κλάδους και στα πεσμένα φύλλα στο [[Εδαφικές συνθήκες αμυγδαλιάς|έδαφος]]. Οι μολυσμένοι κλαδίσκοι και φύλλα της [[Αμυγδαλιά|αμυγδαλιάς]] αποτελούν τις κύριες εστίες των μολυσμάτων. Οι παραγόμενες εκεί την άνοιξη μεγάλες ποσότητες ουρεδοσπορίων διασπείρονται με τον άνεμο και τη [[Κλιματικές συνθήκες αμυγδαλιάς|βροχή]] και προκαλούν τις νέες μολύνσεις στα δέντρα.

Για την καταπολέμηση της [[Ασθένειες αμυγδαλιάς|ασθένειας]] συνιστώνται 2-3 ψεκασμοί κατά την περίοδο της βλάστησης ανά 10-15 ημέρες. Ο πρώτος ψεκασμός εφαρμόζεται κατά την πτώση των πετάλων. Κατάλληλα μυκητοκτόνα είναι: οξυχλωριούχος χαλκός, zineb, maneb, dithianon, chlorothalonil, θείο και τα διασυστηματικά μυκητοκτόνα.

[[είναι ασθένεια της::Αμυγδαλιά| ]]
[[είναι ασθένεια του φυτού::Αμυγδαλιά| ]]
[[είναι ασθένεια του καρπού::Αμύγδαλο| ]]
[[πόσο αφορά σε γεωργό::30| ]]
[[πόσο αφορά σε γεωπόνο::30| ]]
[[είναι προσβολή της ασθένειας::Σκωρίαση| ]]

Εχθρός ζαχαρότευτλου Τιπούλα

2016-06-09T10:04:21Z

Th zografos:

[[Image:Τιπούλα.png|thumb|px100|Τιπούλα]]
Η τιπούλα (Tipula paludosa) αποτελεί ενάν από τους πιο συνηθισμένους [[Εχθροί ζαχαρότευτλου|εχθρούς]] των [[Ζαχαρότευτλο φυτό|ζαχαρότευτλων]]. Τα ενήλικα εμφανίζονται συνήθως το Σεπτέμβριο. Στο στάδιο της προνύμφης το Tipula paludosa μπορεί να προκαλέσει μεγάλη ζημιά στις [[Βοτανικά χαρακτηριστικά ζαχαρότευτλου|ρίζες]] και των άλλων φυτών. Τα νεαρά φυτά μπορεί να προσβληθούν πάνω και κάτω από την επιφάνεια του [[Εδαφικές συνθήκες ζαχαρότευτλου|εδάφους]] με αποτέλεσμα να εμφανίζουν πολλά διαφορετικά συμπτώματα. Τα φύλλα γίνονται μικρά και δείχνουν εξασθενημένα και η βάση του βλαστού είναι τραυματισμένη προκαλώντας κιτρίνισμα ή και θάνατο του φυτού. Τα εναέρια τμήματα του φυτού καταστρέφονται μόλις φτάσουν σε ύψος 1-2cm. Η υποψία της προσβολής από το Tipula paludosa επιβεβαιώνεται εύκολα με την παρουσία των προνυμφών δίπλα στο προσβεβλημένο [[κατάλογος φυτών|φυτό]]. Τα ενήλικα του Tipula paludosa είναι μεγάλα σε μέγεθος, το σώμα τους είναι λεπτό και έχει χρώμα γκρι καφέ. Τα πόδια τους είναι μεγάλα σε μέγεθος και οι κεραίες τους έχουν πολλούς συνδέσμους. Τα ενήλικα του Tipula paludosa είναι μεγάλα σε μέγεθος, το σώμα τους είναι λεπτό και έχει χρώμα γκρι καφέ. Τα πόδια τους είναι μεγάλα σε μέγεθος και οι κεραίες τους έχουν πολλούς συνδέσμους. Τα ενήλικα έντομα εμφανίζονται να πετάνε συνήθως μεταξύ του Ιουλίου και νωρίς το Σεπτέμβριο. Τα θηλυκά δεν απομακρύνονται από τη περιοχή που γεννήθηκαν και γεννούν τα αυγά τους σε οπές στο έδαφος. Μέσα σε 2-3 εβδομάδες τα αυγά εκκολάπτονται και οι άποδες προνύμφες κάνουν την εμφάνιση τους. Η ανάπτυξη τους είναι αργή αλλά παραμένουν δραστήριες με ήπιο φθινόπωρο και χειμώνα και τρέφονται από τις βάσεις των βλαστών ή από ρίζες. Μετά τις αρχές της άνοιξης η ανάπτυξης του επιταχύνεται και αρχίζουν να τρέφονται από τα εναέρια μέρη του φυτού. Προς το τέλος Μαΐου η και τον Ιούνιο η ανάπτυξη τους ολοκληρώνεται. Οι προνύμφες τότε σταματούν τη διατροφή τους και μπαίνουν στο στάδιο της πούπας που είναι ένα στάδιο ηρεμίας και μη διατροφής. Το στάδιο της πούπας ολοκληρώνεται στο έδαφος και βγαίνουν στην επιφάνεια του εδάφους λίγο πριν εξέλθει το ενήλικο.

Εκεί που τα σποριόφυτα η ακόμα και οι επανασπορές έχουν προσβληθεί, η συμπίεση του [[τύποι εδαφών|εδάφους]] με κύλινδρο μπορεί να περιορίσει την κίνηση και την τροφική δραστηριότητα των προνυμφών για μικρό χρονικό διάστημα. Όλα τα μέτρα που επιταχύνουν την ανάπτυξη του φυτού, π.χ [[Λίπανση ζαχαρότευτλου|λίπανση]], θα βοηθήσουν το φυτό να ανακάμψει από τη προσβολή. Χρήση εντομοκτόνου απαιτείται συνήθως όταν ο αριθμός των εντόμων είναι μεγάλος. Η δράση των εντομοκτόνων που δεν είναι και πολύ ευκίνητα στο έδαφος οφείλεται στη συνήθεια των προνυμφών να τρέφονται κοντά η πάνω στην επιφάνεια του εδάφους τις υγρές νύχτες. Γενικά δρουν πολύ γρήγορα αλλά η αποτελεσματικότητα τους μπορεί να μειωθεί αν απορροφηθούν από ξερά και καλά καλλιεργημένα χωράφια. Αν μετά το ψεκασμό ακολουθήσει [[Κλιματικές συνθήκες ζαχαρότευτλου|βροχή]] τότε θα αυξηθεί η αποτελεσματικότητα του φαρμάκου γιατί αυτό θα μετακινηθεί προς τα κάτω και οι προνύμφες θα ανέβουν προς τα πάνω ακολουθώντας την υγρασία. Το Chlopyrifos η άλλα εντομοκτόνα μπορούν να χρησιμοποιηθούν προληπτικά στη προηγούμενη [[Καλλιέργεια ζαχαρότευτλου|καλλιέργεια]].

[[πόσο αφορά σε γεωργό::30| ]]
[[πόσο αφορά σε γεωπόνο::30| ]]
[[είναι εχθρός της::Ζαχαρότευτλο φυτό| ]]